Από τους Αγίους τούτους Μάρτυρας, ο μεν Πέτρος, ήτον από την πόλιν Λάμψακον, και φερθείς εις τον Δέκιον τον άρχοντα της Αβυδινών πόλεως, επροστάχθη να θυσιάση εις την Αφροδίτην, μη πεισθείς δε, αλλά ομολογήσας τον Χριστόν, συντρίβεται εις όλον το σώμα με αλυσίδας και ξύλα και τροχαντήρας, ήτοι τροχούς τιμωρητικούς. Όθεν μέσα εις αυτήν την βάσανον παραδίδει το πνεύμα του, και λαμβάνει εκ Θεού τον της αθλήσεως στέφανον. Ο δε Παύλος και ο Ανδρέας εκατάγοντο από την Μεσοποταμίαν, στρατιώται όντες υποκάτω εις τον ρηθέντα Δέκιον, με τον οποίον ομού επήγαν εις τας Αθήνας. Εκεί δε επιάσθησαν ο Διονύσιος και η Αγία Χριστίνα, και εβάλθησαν εις την φυλακήν. Την δε Αγίαν Χριστίναν βλέποντες ο Παύλος και ο Ανδρέας, πως ήτον παρθένος και ωραία, και εις καιρόν γάμου, επαρακίνουν αυτήν εις αισχράν μίξιν.
Ο δε Ηράκλειος και
ο Παυλίνος και ο Βενέδιμος ήτον από τας Αθήνας, και εκήρυττον τον λόγον του
Ευαγγελίου, παρακινούντες τους Έλληνας και ειδωλολάτρας να αποστραφούν την
ματαιότητα και πλάνην των ειδώλων. Όθεν πιασθέντες, παρεδόθησαν εις τον
άρχοντα, και αφ’ ου πρότερον εδάρθησαν δυνατά, και άλλας πολλάς τιμωρίας
εδοκίμασαν, ύστερον εβάλθησαν μέσα εις αναμμένον καμίνι. Και επειδή εφυλάχθησαν
αβλαβείς υπό της δυνάμεως του Θεού, δια τούτο τελευταίον απεκεφαλίσθησαν, και
έτζι έλαβον οι μακάριοι τους στεφάνους του μαρτυρίου.
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου