Σεξουαλική Ηθική και Μετάνοια (Ανακαλύπτοντας ξανά την Αληθινή Ευαγγελική διδασκαλία) - Πάπας Λέων ΙΔ

 

Σεξουαλική Ηθική και Μετάνοια 

(Ανακαλύπτοντας ξανά την Αληθινή Ευαγγελική διδασκαλία)

Πάπας Λέων ΙΔ

Η χριστιανική ηθική δεν περιορίζεται αποκλειστικά και μόνον, στενά στη σεξουαλική ηθική, μας υπενθύμισε ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ στην Αφρική. 

«Είμαι συνεχώς έκπληκτος από την εξέχουσα θέση που έχει λάβει η σεξουαλική ηθική στον εκκλησιαστικό διάλογο. Ανήκω σε εκείνη τη γενιά, που, ως έφηβοι, μερικές φορές άκουγε περισσότερα για τα συναισθήματα, το σώμα, την επιθυμία και τη σεξουαλικότητα – συχνά με αμηχανία, αμηχανία ή ανταγωνισμό – παρά για την Αγία Τριάδα, την Ευχαριστία ή την αιώνια ζωή! Σαν το Ευαγγέλιο να είχε λίγα να πει για τον Θεό, πολλά για την ανθρωπότητα και σχεδόν τα πάντα για την κρεβατοκάμαρα! Ατυχώς, δεν αποτυγχάνει ποτέ να επανεμφανιστεί κάτι τέτοιο! Υπάρχει πάντα ένας δημοσιογράφος, μια τοπική σύνοδος ή ένας Γερμανός επίσκοπος έτοιμος να θέσει ξανά το θέμα, σαν το μέλλον της Εκκλησίας να εξαρτάται τελικά από την ικανότητά της να ευθυγραμμιστεί με τις τελευταίες ηθικές εξελίξεις στη φιλελεύθερη Δύση»

Μια σωτήρια αλήθεια

Επιστρέφοντας από το ταξίδι του στην Αφρική, όταν ρωτήθηκε για το ζήτημα των ευλογιών για τα ομόφυλα ζευγάρια, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ επανέλαβε μια σωτήρια αλήθεια: Η χριστιανική ηθική δεν περιορίζεται στη σεξουαλική ηθική και αυτά τα ζητήματα δεν πρέπει να γίνουν πηγή διχασμού εντός της Εκκλησίας. Τίποτα καινούργιο, αναμφίβολα. Αλλά έπρεπε να ειπωθεί. Γιατί όλοι φαίνεται τώρα να έχουν επιλέξει τη σημαία τους, την πλευρά τους, την πρώτη γραμμή τους. Για κάποιους, κάθε πιστότητα στο Ευαγγέλιο μετριέται από τη δογματική σταθερότητα που επιδεικνύεται σε αυτά τα θέματα. Για άλλους, η ποιμαντική αξιοπιστία μετριέται από την ταχύτητα με την οποία η Εκκλησία συμφωνεί να τροποποιήσει την πρακτική της και στη συνέχεια, αργά ή γρήγορα, το δόγμα της. Σε αυτόν τον πόλεμο θέσεων, το ουσιώδες σημείο ξεχνιέται: Η Εκκλησία δεν είναι ένας συνασπισμός αντίπαλων ευαισθησιών. Είναι το Σώμα του Χριστού. Και η ενότητα αυτού του σώματος αξίζει περισσότερο από τις ιδεολογικές νίκες κάθε πλευράς.

Αληθινή Χριστιανική Ευρύτητα

Όσοι πιέζουν για ορισμένες ποιμαντικές αλλαγές θα πρέπει να λάβουν υπόψη αυτό το αίτημα. Η ανησυχία τους για όσους είναι τραυματισμένοι, περιθωριοποιημένοι ή απομακρυσμένοι από την Εκκλησία είναι συχνά ειλικρινής. Αλλά η αγάπη για τους ανθρώπους δεν δίνει το δικαίωμα να μετατρέψουμε την Εκκλησία σε εργαστήριο πειραμάτων, που επιβάλλονται στο υπόλοιπο σώμα, με κόστος τις συνεχώς βαθύτερες διαιρέσεις! Η κοινωνία δεν μπορεί να οικοδομηθεί ενάντια στην κοινωνία. Όσοι υπερασπίζονται την παραδοσιακή διδασκαλία θα πρέπει επίσης να λάβουν υπόψη αυτή την προειδοποίηση. Κάποιος μπορεί να έχει δίκιο στην ουσία και όμως να κάνει πνευματικά λάθος στην πράξη. Κάνοντας τη σεξουαλική ηθική κεντρική εμμονή της χριστιανικής πίστης, καταλήγουμε να ανάγουμε την αγιότητα σε λίγες απαγορεύσεις, ξεχνώντας ότι ο Χριστός πρώτα βροντοφωνάζει ενάντια στη θρησκευτική υποκρισία, την ειδωλοποίηση του χρήματος, τη σκληροκαρδία, την πνευματική υπερηφάνεια και τον τρόπο που κραδαίνομε τον νόμο για να αποφύγουμε τη μεταστροφή.

Το πραγματικό ερώτημα ίσως δεν είναι πρωτίστως δογματικό. Είναι πνευματικό: Πού είναι ο θησαυρός της Εκκλησίας;

Όταν ο Ιησούς συναντά σαρκική αμαρτία, δεν είναι ούτε εφησυχασμένος ούτε βάναυσος. Στη μοιχαλίδα γυναίκα, αντιτίθεται τόσο στο έλεος που ανυψώνει όσο και στην απαίτηση που μεταστρέφει: «Πήγαινε, και από τώρα και στο εξής μη αμαρτήσεις ξανά» (Ιωάννης 8:11). Αυτό είναι το αληθινό εύρος της Εκκλησίας: Μια ορθάνοιχτη πόρτα και ένα στενό μονοπάτι. Μια Εκκλησία που καλωσορίζει όλους, αλλά που καλεί συγχρόνως κάθε άνθρωπο να αλλάξει τη ζωή του.

Θησαυρός της Εκκλησίας

Εδώ είναι που το γερμανικό ζήτημα γίνεται αποκαλυπτικό. Σε μια Τοπική Εκκλησία που υποστηρίζεται από δισεκατομμύρια ευρώ από φορολογικά έσοδα, που είναι συνηθισμένη σε ένα επίπεδο πελώριας θεσμικής άνεσης, που πολλές γαλλικές επισκοπές θα δυσκολεύονταν καν να φανταστούν, ο πειρασμός είναι μεγάλος να σκεφτούμε τη μεταρρύθμιση κυρίως με όρους συντήρησης, κοινωνικής αναγνώρισης και πολιτιστικής αποδοχής. Γίνεται σκοπούμενο το: Πώς να διατηρήσουμε όσους φεύγουν; Πώς να γίνουμε ξανά επιθυμητοί; Πώς να μην προσβάλουμε εκείνους από τους οποίους εξαρτάται ακόμα η ισορροπία ενός ευημερούντος συστήματος;

Η μετατόπιση του «κέντρου βάρους» είναι ανεπαίσθητη, αλλά τρομερή! Το πρωταρχικό ερώτημα δεν είναι πλέον πώς να οδηγήσουμε τους ανθρώπους στη σωτηρία. Tο ερώτημα γίνεται, πώς να παραμείνουμε αποδεκτοί και συμβατοί με το πνεύμα των καιρών. Η μέριμνα για τη Βασιλεία του Θεού σταδιακά δίνει τη θέση της στην μέριμνα για τη δομή της θεσμικής Εκκλησίας! Μια Εκκλησία που ζει στον πλούτο μπορεί να καταλήξει να κηρύττει το Ευαγγέλιο με προσοχή από φόβο μήπως χάσει τα μέλη της. Και τότε έρχεται ο τρομερός λόγος του Χριστού: «Όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας» (Ματθ. 6:21). Το πραγματικό ερώτημα μπορεί να μην είναι πρωτίστως δογματικό. Είναι πνευματικό: πού είναι ο θησαυρός της Εκκλησίας;

Επιστροφή στα βασικά

Το «tutti, tutti, tutti» (όλοι – όλοι – όλοι) του Πάπα Φραγκίσκου, που επαναλαμβάνεται από τον Λέοντα ΙΔ΄, δεν σημαίνει: «Ελάτε όλοι, μείνετε όπως είστε, και πάνω απ’ όλα, ας μην αλλάξουμε τίποτα που μπορεί να σας προσβάλει». Σημαίνει: ελάτε όλοι, επειδή ο Χριστός θέλει να σώσει όλους τους ανθρώπους, και επειδή θέλει να τους σώσει, θέλει επίσης να τους γιατρέψει, που σημαίνει να μάθουν να αγαπάνε… πέρα από τον ψυχοσωματικό εαυτό τους!

Λιγότερες εμμονικές εκκλησιαστικές διαμάχες για τη σεξουαλική ηθική. Περισσότερος Ιησούς Χριστός. Περισσότερο Ευαγγέλιο. Περισσότερη διακήρυξη της Βασιλείας. Περισσότερο του Σταυρού. Περισσότερη της Ανάστασης. Περισσότερη της αιώνιας ζωής.

Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δεν θα προέλθει ούτε από δογματική ακαμψία ούτε από μια ποιμαντική βιαστική κίνηση. Θα προέλθει από μια επιστροφή στα βασικά. Οι κληρικοί μιλάνε πολύ συχνά για ηθική εκεί που θα έπρεπε πρώτα να μιλάνε για σωτηρία. Πάρα πολλή σεξουαλικότητα, όχι αρκετή αγιότητα. Πάρα πολλή συναισθηματικότητα, όχι αρκετή λατρεία. Πάρα πολλή συζήτηση για τρόπους ζωής, όχι αρκετή διακήρυξη της ίδιας της Ζωής. Αυτό που μετατρέπει μια καρδιά δεν είναι πρωτίστως η πειθαρχική μεταρρύθμιση. Ούτε είναι η ξηρή επανάληψη ηθικών αρχών. Είναι η συνάντηση με τον Ιησού Χριστό. Είναι η συγκλονιστική ανακάλυψη ενός Θεού που αγαπά, που συγχωρεί, που καλεί, που υπόσχεται περισσότερα από αυτή τη ζωή: την αιώνια ζωή.

«Μετανοήστε».

Αυτό χρειάζεται η εποχή μας. Λιγότερες εμμονικές εκκλησιαστικές διαμάχες για τη σεξουαλική ηθική. Περισσότερος Ιησούς Χριστός. Περισσότερο Ευαγγέλιο. Περισσότερη διακήρυξη της Βασιλείας. Περισσότερη του Σταυρού. Περισσότερη της Ανάστασης. Περισσότερη της αιώνιας ζωής.

Η σωτηρία της Εκκλησίας δεν θα προέλθει από την ικανότητά της να προσαρμόζεται στα εξελισσόμενα κοινωνικά ήθη, ούτε από την αδιάκοπη έκφραση σχολιασμού σε κάθε «στροφή του δρόμου» κάθε τι καινούργιου που εμφανίζεται! Η αποδοχή του Μυστηρίου της Εκκλησίας και της θεσμικής της δόξας θα προέλθει από την πιστότητά του να αναγγείλει ο άμβωνας, ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, αυτόν τον μοναδικό λόγο, πάντα νέο, πάντα φλεγόμενο: «Μετανοείτε και πιστεύετε στο Ευαγγέλιο» (Μάρκος 1:15).

Πηγή: enoriako,info site του Ενοριακού Κέντρου Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης.