ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ - π. Ιωήλ Κωνστάνταρος

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

(Εφεσ. δ’ 7-13)

Γεμάτο σπουδαία και υψηλά νοήματα είναι το Αποστολικό Ανάγνωσμα που θα ακούσουμε την Κυριακή στους Ιερούς μας Ναούς, αδελφοί μου.

Για αυτό είναι ανάγκη να το δούμε σε σύντομη μετάφραση και κατόπιν να σταθούμε σε δύο πολύ βασικά σημεία που μας τονίζει ο Απόστολος των Εθνών: «7. Στον καθένα από εμάς δόθηκε η χάρη σύμφωνα με το μέτρο με το οποίο δωρίζει ο Χριστός. 8. Γι’ αυτό λέγει η Γραφή ¨Ανέβηκε στον ουρανό και πήρε μαζί του αφθονία χαρισμάτων και τα έδωσε δώρα στους ανθρώπους¨. 9. Το δε ανέβηκε τι σημαίνει; παρά το ότι κατέβηκε πρώτα στα κατώτερα μέρη της γης (στον Άδη δηλαδή) 10. Αυτός που κατέβηκε, αυτός είναι και που ανέβηκε πάνω από όλους τους ουρανούς, για να γεμίσει (με την παρουσία Του) τα πάντα. 11. Και αυτός επίσης έδωσε άλλους μεν ως Αποστόλους, άλλους δε ως Προφήτες, άλλους δε ως Ευαγγελιστές (δηλ. περιοδεύοντες κήρυκες του Ευαγγελίου), άλλους δε ως Ποιμένες και Διδασκάλους, 12. για να καταρτίζουν τους αγίους (τους πιστούς), για να κάνουν έργο διακονίας για την οικοδομή του σώματος του Χριστού (της Εκκλησίας), 13. έτσι θα καταλήξουμε όλοι στην ενότητα που δίνει η Πίστη και η βαθιά γνώση του Υιού του Θεού, θα γίνουμε ώριμοι και θα φτάσουμε στην τελειότητα που μέτρο της είναι ο Χριστός.»

α) Από τα τόσα αποκαλυπτικά νοήματα, ας προσέξουμε καταρχάς εκείνο που τόνισε στην αρχή ο Απόστολος. Ότι δηλαδή μας δόθηκαν διάφορα πνευματικά Χαρίσματα «κατά το μέτρον της δωρεάς του Χριστού». Και τονίζει ότι δόθηκε «ενί εκάστω». Στον κάθε δηλ. πιστό. Δεν υπάρχει πιστός που να μην έλαβε κάποιο χάρισμα. Και τα χαρίσματα αυτά τα εμοίρασε ο Κύριος κατά την Σοφία και την Δικαιοσύνη Του, κατά τέτοιο τρόπο ώστε σε κάθε άνθρωπο να ταιριάζουν τα χαρίσματα, αναλόγως της δυνάμεως και της αντοχής του.

Τούτο σημαίνει αφενός ότι κανένας απολύτως δεν δικαιούται να καυχάται εγωιστικά για τα χαρίσματά του, αφού όλα είναι δώρα του Θεού, και αφετέρου δεν πρέπει ποτέ να φθονεί εκείνους που έχουν λάβει περισσότερα ή και ανώτερα χαρίσματα.

Όλα μα όλα είναι δώρα του Κυρίου τα οποία με την Πανσοφία Του έκρινε ότι έπρεπε να τα χαρίσει.

Τώρα, ποιά είναι αυτά τα χαρίσματα και οι δωρεές του Θεού; Ήδη ο Απόστολος τα παρουσίασε σε όλους τους πιστούς. Ο ένας επί παραδείγματι μπορεί να διαθέτει πίστη, ο άλλος να διατυπώνει και να εκφράζει με δογματική ακρίβεια αυτήν την «άπαξ παραδοθείσα τοις αγίοις Πίστει» (Ιούδα 3’). Άλλος μπορεί να έχει λάβει το χάρισμα της προσευχής και μάλιστα της καρδιακής προσευχής. Στον άλλον μπορεί να έχει δοθεί το σπάνιο Ιεραποστολικό χάρισμα και ο ζήλος της διαδόσεως του λόγου του Θεού σε άλλα έθνη, τα οποία δεν έχουν γνωρίσει ακόμα τον Χριστό. Επίσης σε κάποιον άλλον μπορεί να υπάρχει το διοικητικό χάρισμα, που τόσο χρειάζεται στην στρατευομένη μας Εκκλησία, και έτερος μπορεί να ορθοτομεί τον Λόγον της Αληθείας δίχως να φοβάται τις απειλές των προϊσταμένων του, και τούτο διότι ακριβώς κηρύττει την Αλήθεια, αλλά και δεν έχει τίποτε να φοβηθεί ώστε να του το βρουν και έτσι να τον δεσμεύσουν...Και γενικώς είναι τόσα πολλά τα χαρίσματα, που θα χρειαζόταν πολύς χώρος απλώς και να τα απαριθμήσει κανείς.

β) Και μετά από αυτή τη διαπίστωση, την τόσο βασική, ερχόμαστε στο δεύτερο σημαντικό σημείο. Ποιος είναι ο σκοπός για τον οποίον ο Θεός μας δωρίζει τα σπουδαία αυτά χαρίσματα; Στην ερώτηση αυτή απαντά ο μεγάλος δεσμώτης Απόστολος μέσα από την φυλακή του και μας τονίζει: «12. προς τον καταρτισμόν των αγίων, εις έργον διακονίας, εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού, 13. μέχρι καταντήσωμεν οι πάντες εις την ενότητα της Πίστεως και της επιγνώσεως του Υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού.» (η μετάφρασις παραπάνω).

Λοιπόν, ιδιαίτερος αξιοπρόσεκτος ο σκοπός των χαρισμάτων μας. Είναι για να τα χρησιμοποιήσουμε στην πνευματική μας πρόοδο και «τελειοποίησή» μας. Όχι φυσικά μόνο τη δική μας, αλλά και για την ωφέλεια και την οικοδομή των άλλων αδελφών μας.

Ο καθένας μας δηλαδή, πρέπει να αξιοποιήσει τα τάλαντα και τα χαρίσματά του. Να τα καλλιεργήσει όσο το δυνατόν περισσότερο, αφού σε τελευταία ανάλυση, αυτή η χάρις των δωρημάτων είναι που μας οδηγεί στο «καθ’ ομοίωσιν» και μας ανοίγει τον δρόμο προς τη θριαμβεύουσα Εκκλησία «συν πάσι τοις αγίοις».

Πόσο, αλήθεια, θα μπορούσε να βοηθήσει στην «οικοδομήν του σώματος του Χριστού» ένας που διαθέτει το χάρισμα του ορθοτομείν και της ομολογίας, σήμερα που όλα δείχνουν ότι μαραίνεται ο ζήλος υπέρ των πατρίων παραδόσεων; Πόσο θα ενισχύονταν οι απλοί πιστοί της Εκκλησίας μας όταν, αυτοί που είναι ταγμένοι να φυλάνε πνευματικές Θερμοπύλες, θα συνασπίζονταν εναντίον των «βαρβάρων» του επάρατου οικουμενισμού και του καρκινογόνου θρησκευτικού συγκριτισμού; Και πόσο θα βοηθιούνταν στη συνέχεια και τόσες ψυχές, κατά τα άλλα ευγενικές, πλην όμως ευρισκόμενες μέσα στην πλάνη και στην αίρεση, οι οποίες διψούν την αλήθεια, ώστε να βρουν την Χάρη του Θεού, που υφίσταται μόνο εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας; Και φυσικά με αυτές τις προϋποθέσεις μπορούμε στη συνέχεια να κάνουμε λόγο και για έργα ευποίϊας και αγάπης, που είναι τόσο αναγκαία στην κοινωνία μας, έργα πάντως που πρέπει να εδράζονται όχι απλά σε έναν συναισθηματισμό ή σε έναν οποιοδήποτε ουμανισμό, αλλά να οικοδομούνται επάνω στην μοναδική αλήθεια που κατέχει, διασφαλίζει και κηρύττει η Εκκλησία μας.

Ένα πάντως είναι το βέβαιο, ότι σε κάθε εποχή, ο ίδιος ο Αρχηγός μας, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, αναδεικνύει αυτά τα διαμάντια της Χάριτος, τους Αγίους δηλαδή, που ορθοτομούν (με οποιαδήποτε κόστος και συνέπεια) και συνεχίζουν να καθοδηγούν το σώμα της Εκκλησίας στην πραγματική ενότητα του Αγιασμού, μακριά από τα διάφορα «θρησκευτικά φολκλόρ», που για όσους μεν δεν γνωρίζουν τους αφήνουν να παραμένουν στην πλάνη, για όσους δε έχουν γνώση Θεολογίας, και επίσης γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, τους δημιουργούν μεγάλη πίκρα, αλλά και δικαία αγανάκτηση...

Αδελφοί μου, είναι άξιος πολλής τιμής και αμοιβής ο Χριστιανός, ο οποίος με τα δώρα της Χάριτος, καρποφορεί την αρετή προς δόξαν του και συνάμα ενδιαφέρεται και για τον καταρτισμό και την αύξηση των πιστών. Αντιθέτως είναι άξιος τιμωρίας, και οπωσδήποτε αν δεν υπάρξει μετάνοια θα την λάβει, όποιος, ενώ έχει χαρίσματα «προς οικοδομήν» ή τα αφήνει ακαλλιέργητα ή το ακόμα χειρότερο, τα χρησιμοποιεί προς σκανδαλισμό των πιστών και προς ταλαιπωρία της στρατευομένης μας Εκκλησίας.

Είθε αυτή η Χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, να μας καταρτίζει, να μας θερμαίνει και να μας οικοδομεί, ούτως ώστε η καθημερινή μας ζωή να μας αποδεικνύει όχι χλιαρούς, αλλά ζωντανούς και μάλιστα ζηλωτές Ορθοδόξους Χριστιανούς.

Αμήν.   

Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος

Πόθος παρουσίας Χριστού - π. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

΄Ετσι ζη ο άνθρωπος του Θεού. Ζητεί τον Θεόν, όπως εκείνος ο οποίος παρέμενε στο σκοτάδι συγκεντρωμένος στον εαυτόν του και με την καρδιά φλογισμένη φώναζε: Θεέ μου, Θεέ μου, να σε δω μια φορά και πάρε μου το ένα μου μάτι.

΄Ανοιξε ο ουρανός ένα παράθυρο και ιδού, ο Κύριος με όλην τη λαμπρότητα, το μεγαλείο, τη δόξα, την αγάπη του. Τι υπέροχος, τι λαμπρός! Δεν υπάρχει ομορφότερος, ωραιότερος εις το κάλλος. Εκπλήσσεται, μαγεύεται, εξίσταται. Δεν θα μπορούσε τίποτε καλύτερο να επιθυμήσει.

Εναγωνίως φωνάζει πάλι: Χριστέ μου, να σε δω ακόμη μια φορά και πάρε μου και το άλλο μάτι. Τον βλέπει και πάλι, τον απολαμβάνει, τον χορταίνει. Τα μάτια του δεν βλέπουν τώρα, όπως του Παύλου, όταν του είχε παρουσιασθεί το Κύριος εις τον δρόμο της Δαμασκού. Βλέπουν όμως τα μάτια της ψυχής του.

Η καρδιά του τώρα δονείται από προσδοκία, πόθο, παλμό και πάλι φωνάζει: Χριστέ μου, να σε δω ακόμη μια φορά και πάρε με και εμένα. Ακόμη μια φορά, Θεέ μου, και ας πεθάνω!

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Συνετὸς καὶ μυαλωμένος - Γέρων Παΐσιος

«Συνετὸς καὶ μυαλωμένος ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἀντελήφθει καλῶς ὅτι ὑπάρχει τέρμα τῆς παρούσης ζωῆς καὶ σπεύδει καὶ αὐτὸς νὰ θέσει τέρμα εἰς τὰ σφάλματα καὶ ἐλαττώματά του».   

Γέρων Παΐσιος

Επιστήμη - Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ

«… Αγωνίζομαι να περιγράψω την Επιστήμην, την πλέον μεγαλειώδη εξ όσων γνωρίζει η Γη και ο Ουρανός. Αφομοιούται αύτη ουχί εν ολίγοις χρόνοις ακαδημαϊκών σπουδών, αλλά δι’ όλης της υπάρξεως ημών.

Η οντολογική και ουχί αφηρημένη γνώσις αποκτάται δια της συμμετοχής ημών εις το είναι. Δια το της φλογεράς μετανοίας και της διαμονής ημών εν τω πνεύματι των εντολών δίδεται εις ημάς η φοβερά αύτη ευλογία...».

Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Χαρούμενοι στην επουράνια πόλη - Αββάς Ιωάννης

Οι Πατέρες μας μέσα από πολλές καταφρόνιες

μπήκαν χαρούμενοι στην επουράνια πόλη

Αββάς Ιωάννης

Απόφαση ΕΔΑΔ συναγερμός για την Ελλάδα : όλες οι παροχές των πολυτέκνων και οι κοινωνικές παροχές και στους πρόσφυγες !

Απόφαση ΕΔΑΔ συναγερμός για την Ελλάδα: όλες οι παροχές των πολυτέκνων και οι κοινωνικές παροχές και στους πρόσφυγες !

           TIDEON :   Από την ιστοσελίδα μας επανειλημμένα έχουμε επισημάνει τον κίνδυνο, ότι ουδέποτε η Πολιτεία έθεσε ποσοστό  πόσους αλλοδαπούς μπορεί να αντέξει η Χώρα μας.

            Τώρα έρχεται το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να δικαιώσει πρόσφυγες και να υποχρεώσει την Ελλάδα να δίνει και σ΄ αυτούς που δεν έχουν ελληνική ιθαγένεια ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΠΑΡΟΧΕΣ !

            Ας το εμβαθύνουμε λοιπόν :

• Η «ελληνική»  πολιτεία επιχειρεί να αφαιρέσει την ιδιότητα του πολυτέκνου από όσους ημεδαπούς έχουν εισόδημα 40.000 Ε, ανεξάρτητα άν έχουν και 8 ή 10 παιδιά ! Σαν λέει από μέσα της : «καλά να πάθουν, ας σφιχθούν κι  άλλο»!   και έτσι προκαλεί αντικίνητρο στο Δημογραφικό.
• Επομένως η κοινωνικές παροχές των πολυτέκνων θα δίδονται κυρίως σε πρόσφυγες, ανιθαγενείς κλπ. που θα πολλαπλασιαστούν και θα διεκδικούν δικαιώματα πάσης φύσεως έναντι του ντόπιου πληθυσμού με τις "ευλογίες" των ξένων Δικαστηρίων, που δεν έχουν καμία αγωνία για την εθνική μας επιβίωση , όπως απέδειξαν στο παρελθόν (λ.χ ΕΔΑΔ για "τουρκική μεινότητα Θράκης")
• Το ήδη αδύναμο ελληνικό σύστημα κοινωνικών παροχών, που δεν επαρκεί ούτε για τους ημεδαπούς,  θα δεχθεί το τελειωτικό του πλήγμα: νοσοκομεία που δεν έχουν ούτε γάζες, ασφαλιστικά ταμεία που δεν πληρώνουν φάρμακα, ιδρύματα που δεν χωράνε τον κόσμο κλπ

Για το λόγο αυτό πρέπει:

• Αμέσως να κλείσουν τα σύνορα στον κάθε παράνομο. Οι λαθρομετανάστες και μη ιθαγενείς να προωθηθούν στις πατρίδες τους, διότι στο τέλος δεν θα μείνει Ελλάδα ούτε και γι΄ αυτούς !
• Να συνεχιστεί αμείωτος ο αγώνας των πολυτέκνων και η συμπαράσταση στον αγώνα της ΑΣΠΕ.
• Απέναντι στις διάσπαρτες διεθνείς συμβάσεις,  που μας δεσμεύουν υπέρ δικαιωμάτων ανιθαγενών σε σημείο που δεν μπορούμε να το σηκώσουμε, να αντιταχθεί ο θεμελειώδης λόγος  της Εθνικής Ασφάλειας  και της αυτοδιάθεσης του Ελληνικού Λαού, όπως ανάλογα κάνουν και άλλα ευρωπαϊκά Κράτη.

Και όσοι ονομάζουν την εθνική αυτοπροστασία «ρατσισμό» , ας μας πουν:

• ποια συγκεκριμένα επιχειρήματα προτείνουν για λύση του προβλήματος και
• τι είδους  «Ελλάδα» έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους ;  

Παραθέτουμε την είδηση : 

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τους πρόσφυγες

http://www.lawnet.gr/news.asp?cat=2&article=22787    7/1/2011 10:02:16 πμ

Μόνο για εξαιρετικά σοβαρούς λόγους μπορεί η ιθαγένεια να αποτελέσει θεμιτό κριτήριο για διαφορετική μεταχείριση των κατοίκων μιας χώρας, σύμφωνα με απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Ειδικότερα, το δικαστήριο έκρινε ότι οι κοινωνικές παροχές προς τους έλληνες πολίτες πρέπει να χορηγούνται και στους πρόσφυγες, ανοίγοντας τον δρόμο για την επέκταση διαφόρων κοινωνικής φύσης παροχών και σε μη ημεδαπούς που ζουν νόμιμα στη χώρα, με την ιδιότητα του πρόσφυγα.

Με την επίμαχη απόφαση, η Ελλάδα καταδικάζεται γιατί αρνήθηκε να χορηγήσει επίδομα πολύτεκνης μητέρας σε δύο γυναίκες αναγνωρισμένες ως πρόσφυγες, με τη δικαιολογία ότι ούτε οι ίδιες αλλά ούτε και τα παιδιά τους είχαν την ελληνική υπηκοότητα ή την υπηκοότητα κράτους-μέλους της ΕΕ ούτε ήταν πρόσφυγες ελληνικής καταγωγής.
Κατά το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, η ΕΣΔΑ δεν επιβάλλει στα κράτη να παρέχουν οικονομική βοήθεια στις πολύτεκνες οικογένειες, εφόσον, ωστόσο υπάρχει, υπό την εγχώρια νομοθεσία, τέτοια πρόβλεψη, θα πρέπει να εφαρμόζεται και στην περίπτωση πολιτών που δεν είναι φορείς της ελληνικής ιθαγένειας. Σε αντίθετη περίπτωση, σύμφωνα με την επίμαχη απόφαση παραβιάζεται η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Πρόκειται για απόφαση μείζονος σημασίας, καθώς με την εφαρμογή της δίνεται η δυνατότητα διεκδίκησης από αλλοδαπούς όλων των νόμω προβλεπόμενων κοινωνικών παροχών.

Τράπεζα Ιδεών

Στην Αναπλαστική Σχολή Πατρών ο π. Συμεών Χατζής

Την Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011

και ώρα 7:00 μ.μ. εις την

Αναπλαστική Σχολή Πατρών

(Ιωνίας 47)

θα ομιλήσει

ο π. Συμεών Χατζής

και εν συνεχεία θα ευλογήσει την Βασιλόπιτα.

Εκδήλωση για την μακαριστή Σταυρούλα Τούλα

Την Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011

και ώρα 11 π.μ.

οι εν Πάτραις Αρκάδες

σε αίθουσα του
Ξενοδοχείου «Βυζαντινό»

θα κόψουν την Βασιλόπιτα 

και θα τιμήσουν την
μακαριστή Σταυρούλα Τούλα.

Από μια βόλτα στην Πλαζ Πατρών.

Από μια βόλτα των Θεοφανείων στην Πλαζ Πατρών.

Ὁ Κύριος καί ὁ Θεός μας μᾶς φανερώθηκε - Άγιος Πρόκλος Κωνσταντινουπόλεως

«Εὐλογημένος Σύ πού ἔρχεσαι στ’ ὄνομα τοῦ Κυρίου». Ὁ Κύριος καί ὁ Θεός μας μᾶς φανερώθηκε. Μᾶς φανερώθηκε ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης καί διέλυσε τό σκοτάδι τῆς ἄγνοιας πού μᾶς περιέλουζε. Μᾶς φανερώθηκε ὁ οὐράνιος Τσοπάνης καί ἔδιωξε ἀπό τό κοπάδι τῶν παιδιῶν Του τούς λύκους τοῦ διαβόλου. Μᾶς φανερώθηκε ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Πατρός καί χάρισε μέ τό βάπτισμα τήν υἱοθεσία στούς πιστούς. Μᾶς φανερώθηκε ἡ ζωή ὁλόκληρου τοῦ κόσμου καί μέ τό θάνατό Του θανάτωσε τόν θάνατο ὡς ἀθάνατος καί ἀξίωσε νά ζήσουν ζωή ἀθάνατη, ἐκεῖνοι πού εἶχαν πέσει στή φθορά καί στό θάνατο.

Άγιος Πρόκλος Κωνσταντινουπόλεως

Βάπτιση του Κυρίου - Αντώνιος του Σουρόζ

Να γιατί τούτος ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός, προκόπτοντας μέχρις ότου η ανθρώπινη φύση Του φτάσει στην τελείωσή της, αναλαμβάνει πλήρως όσα ο Θεός και η πίστη της παναχράντου Θεοτόκου και Θεομήτορος Του εμπιστεύθηκε. Με την κατάδυσή Του στα νεκρά νερά του Ιορδάνη, έμοιαζε με το καθαρό λινάρι που το βυθίζουν μέσα στη χρωστική ουσία. Εκείνος που ήταν πιο λευκός κι από το χιόνι, αναδύεται τελικά από το νερό, όπως αναφέρει και ο προφήτης Ησαΐας, με ιμάτιο κατακόκκινο από το αίμα, με ένδυμα θανάτου, το ένδυμα που κλήθηκε να φορέσει.

Να λοιπόν ποια μηνύματα στέλνει η Βάπτιση του Κυρίου. Οφείλουμε να κατανοήσουμε ποια μεγαλόπρεπη ενέργεια περικλείει, ποια πράξη αγάπης θέτει ενώπιόν μας. Και μπροστά μας τίθεται διαρκώς ένα επίμονο ερώτημα: ποια θα είναι η απάντησή μας;

Μητροπολίτης Αντώνιος του Σουρόζ

Με το Σώμα του Χριστού, που είναι η Εκκλησία, αγιάζεται το νερό - π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με το νερό του αγιασμού. Με το Σώμα του Χριστού, που είναι η Εκκλησία, αγιάζεται το νερό• δεν ανήκει πλέον στον κόσμο της πτώσης και της φθοράς. Στην ουσία του είναι βέβαια νε­ρό, όπως και στο γεύση του, και δεν διαφέρει καθόλου από τα άλλα νερά. Όμως το γεγονός ότι ήλθε σε σχέση με το Σώμα του Χριστού και προσελήφθη από την Εκκλησία, το μεταβάλλει σε «πνευματικόν ποτόν», που αναβλύζει από την «πνευματικήν πέτραν», η οποία είναι ο Χριστός (Α’ Κορ. Γ 4)• το καθιστά πηγή ευλογίας και χάρης (Έξοδ. ιε’ 25). Γι’ αυτό και η ευχή της Εκκλησίας αναφέρει:

«Κύριε, Συ όστις κατεδέχθης να βαπτισθής εις τον Ιορδάνην και να αγιάσης μ’ αυτόν τον τρόπον τα νερά, κλίνε το αυτί Σου και άκουσέ μας. Και ευλόγησε όλους ημάς, που με το σκύψιμον της κεφαλής μας δεικνύομε το ‘σχήμα του δούλου’. Αξίωσέ μας να γεμίσωμεν από την αγιαστικήν Σου χάριν, πίνοντες ολίγον από αυτό το νερό και να ραντισθώμεν με αυτό. Είθε να αποβή εις υγείαν και της ψυχής και του σώματος μας. Διότι Συ είσαι εκείνος όστις αγιάζει τας ψυχάς και τα σώματα μας και δι’ αυτό την δοξολογίαν μας, την ευγνωμοσύνην μας και την προσκύνησίν μας αναπέμπομεν εις Σε, και τον άναρχον Πατέρα Σου και το Πανάγιον και Αγαθόν και Ζωοποιόν Σου Πνεύμα και τώρα και πάντοτε και εις τους αίώνας των αιώνων, αμήν».

Πρωτοπρεσβύτερος Αντώνιος Αλεβιζόπουλος

Ο Ιορδάνης είναι ο τύπος του ανθρωπίνου γένους - Π.Β. Πάσχος

 Η ποιητικώτατη προφητική φράση των Ψαλμών «ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω» είναι πλουτισμένη μ’ ένα ασυνήθιστο και ανυποψίαστο πνευματικό βάθος. Λέει ο ι. Χρυσόστομος πως ο Ιορδάνης ποταμός πηγάζει από δύο πηγές: η μία λέγεται Ιόρ κι η άλλη Δαν. Καθώς προχωρούν τα δύο αυτά ποτάμια, ενώνονται και γίνονται ένα ποτάμι που ονομάζεται Ιορδάνης και χύνεται στη Νεκρά θάλασσα.

Η αλληγορία εδώ είναι βαθιά και θεολογικώτατη. Ο Ιορδάνης είναι ο τύπος του ανθρωπίνου γένους. Οι δύο πηγές του συμβολίζουν τον Αδάμ και την Εύα, τους δύο προπάτορες από του οποίους ανέβλυσε όλο το ανθρώπινο γένος και το γένος αυτό προς τα πού πήγαινε;
Στη νέκρωση και στο θάνατο- όπως ο Ιορδάνης στη Νεκρή Θάλασσα. Ήρθε όμως ο Υιός του Θεού που πόνεσε για την αθλιότητα του ανθρωπίνου γένους κι έγινε άνθρωπος και έπαθε επάνω στο Σταυρό, και κατήργησε, με τον θάνατο Του, τον θάνατο. Έτσι εχάρησε στους ανθρώπους τη ζωή και τους έστρεψε προς τα πίσω, τους έκαμε να μην τρέχουν πια προς την νέκρωση και τον θάνατο, αλλά προς τη ζωή και την αφθαρσία. Αυτός είναι ο λόγος, που ο Απ. Παύλος λέει: «όσοι εις Χριστόν Ιησούν εβαπτίσθημεν εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν». (Ρωμ. στ΄ 3).

Π.Β. Πάσχος

Ἔχομεν οἱ ὀρθόδοξοι μίαν παράδοσιν ἀληθείας, ἐλευθερίας καί φιλανθρωπίας - Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Ἡ κακή ἀλλοίωσις τῶν ἑορτῶν ἤ ἀκόμη ἡ λήθη τοῦ νοήματος τοῦ ἑορτάζειν δέν εἶναι κάτι νέον. Τό παρελθόν δέν εἶναι «ὁ χαμένος παράδεισος». Ὅσον ἄτοπον εἶναι ὅμως νά πιστεύωμεν ὅτι παλαιότερα ἦσαν ὅλα καλύτερα, τόσον λανθασμένον εἶναι νά κλείνωμεν τούς ὀφθαλμούς ἔναντι ὅσων ἀρνητικῶν συμβαίνουν σήμερον. Ἐμφανέστατα ἡ ἐποχή μας ἀπολυτοποιεῖ πλεῖστα ὅσα ἀσήμαντα καί ἀπαξιώνει πολλά σημαντικά. Παραλλήλως πρός τάς ἐκπληκτικάς προόδους, ζῶμεν σήμερον τήν ἀδυσώπητον κοινωνικήν ἀδικίαν, τήν ἀλαζονίαν τῶν ἰσχυρῶν, τήν καταστροφήν τῆς φύσεως, τήν σχάσιν τῶν σχέσεων καί τόσα ἄλλα δεινά. Ζωτικαί ἀλήθειαι, αἱ ὁποῖαι ἔδιναν νόημα εἰς τήν ζωήν τῶν ἀνθρώπων, πολύτιμοι παραδόσεις αἰώνων, περιφρονοῦνται καί χλευάζονται. Ἀπεδείχθη περιτράνως ὅτι κάθε βῆμα πρός τά ἐμπρός δέν ἀποτελεῖ πρόοδον.

Ἰσχύει, ἀντιστοίχως, ὅτι κάθε στροφή εἰς τήν παράδοσιν δέν ἀποτελεῖ ὀπισθοδρόμησιν. Ἔχομεν ἡμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι μίαν παράδοσιν ἀληθείας, ἐλευθερίας καί φιλανθρωπίας, ἡ ὁποία τροφοδοτεῖ τό παρόν καί τό μέλλον μας, μίαν παρακαταθήκην πίστεως, ἡ ὁποία ἀπελευθερώνει μέσα μας ἀνεξαντλήτους δυνάμεις κατ’ ἀλήθειαν ζωῆς καί διακονίας. Δέν ἀνήκει τό μέλλον εἰς τόν αὐτάρεσκον ἀτομιστήν, εἰς τόν ἄνθρωπον «αὐτοείδωλον», ὁ ὁποῖος ζῇ ἀποκλειστικῶς διά τόν ἑαυτόν του καί ἀρνεῖται νά ἀναγνωρίσῃ εἰς τόν πλησίον τον «ἀδελφόν» τοῦ Χριστοῦ, Ἐκείνου ὅστις ἀπεκαλύφθη ὡς «Θεός μεθ’ ἡμῶν» καί Θεός «ὑπέρ ἡμῶν».

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Ο ιερεύς και το θυσιαστήριο - Τυπικάρης

Ευλογημένη η δημοσιοποίηση της εισήγησης του Αρχιμανδρίτου Αθηναγόρα Καραμαντζάνη «Ο ιερεύς και το Θυσιαστήριον», που έγινε στο ιερατικό συνέδριο της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης στις 25 Σεπτεμβρίου του 2000.

Υπάρχει μεγάλη ανάγκη, να προσεχθούν, απ’ όλους τους κληρικούς των ενοριών μας, οι βασικές αλήθειες που «με αγάπη και ταπείνωση» παρουσιάζονται στην ομιλία αυτή.

Απευθύνεται πρωτίστως στον ιερέα, πού γίνεται τελετουργός του υπέρθεου μεγαλείου και πρώτος μέτοχος των ανεκφράστων δωρεών του Θεού «εξ αιτίας της αγίας ιερωσύνης, την οποίαν φέρει στο οστράκινο σκεύος του» και που πρέπει να πιστεύει «ότι όσα τελούνται, κατά την θεία λατρεία, είναι ο απόηχος και η πιστή αντιγραφή των όσων συμβαίνουν στον ουρανό».

Για την άψογη εικόνα του τελετουργού μπροστά στο θυσιαστήριο και την εμφάνιση και συμπεριφορά των πιστών μέσα στο Ναό, επιβάλλεται η σιωπή, που είναι κατά τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο «η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος και η μυστική γλώσσα της λατρείας μας», Επίσης επιβάλλεται η τήρηση του αποστολικού παραγγέλματος «πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω». Ο τελετουργός τελεί όλες τις ακολουθίες «αποστολικώς» κατά το τυπικό και την Τάξη της Εκκλησίας. «Δεν παραλείπει τίποτα. Ούτε προσθέτει, ούτε αφαιρεί. Δεν καινοτομεί και δεν αυθαιρετεί, κατά το δοκούν». Γι’ αυτό και ο τρόπος της ανάγνωσης των ευχών της θείας Λειτουργίας, κατά την Αποστολική παράδοση και τους Πατέρας της Εκκλησίας αλλά και τους Αγίους Συμεών τον Θεσσαλονίκης, Νικόλαο τον Καβάσιλα, Αθανάσιο τον Πάριο και Νικόδημο τον Αγιορείτη πρέπει να διαβάζονται μυστικώς. Οι δε εκφωνήσεις των τελετουργών πρέπει να «είναι σεμνές και γλυκές, όχι άγαρμπες, ούτε επιδεικτικές και στεντόριες, σαν τους τραγουδιστές, μπροστά στα μεγάφωνα».

Μετά από τα παραπάνω αξίζει να αναζητήσει κανείς τους λόγους για τους οποίους σήμερα υπάρχουν ιερείς που δεν έμαθαν ή ακόμη που δεν τους είπε κανένας πόσο λαμπρό και πόσο φοβερό συγχρόνως είναι το άγιο θυσιαστήριο.

Εύχομαι, να βοηθήσει η εισήγηση αυτή τους ιερείς μας, να αναγεννηθούν και να γίνουν το ιερό σύμπλεγμα με το θυσιαστήριο και να υπάρχουν εξ αιτίας αυτού και να ζουν μόνο γι αυτό. Να γίνει το ιερό φορτίο τους, η χαρά τους και η δόξα τους.

                                                                             
   Ο Τυπικάρης.

«Ἐπαμύνειν τοῖς ἀδικουμένοις» - Χρυσούλα Οἰκονομάκου

Εἶναι ἱστορικά βεβαιωμένο ὅτι ὁ Σόλων ὁ Ἀθηναῖος μέ τίς καθεστωτικές καί τίς νομοθετικές του μεταρρυθμίσεις ἔθεσε τίς βάσεις τοῦ μετέπειτα μεγαλείου τῆς Ἀθηναϊκῆς Δημοκρατίας. Τό 594-93 π.Χ. ἐξελέγη ἐπώνυμος ἄρχων μέ εὐρύτατες δικαιοδοσίες. Ἕνας ἀπό τούς πιό σπουδαίους νόμους του ἔδινε τό δικαίωμα σέ ὅλους τούς πολίτες νά κινοῦν δίκη ἐναντίον ὁποιουδήποτε, ἀκόμη καί ἄρχοντος, πού ἔβλαπτε ἤ ἀδικοῦσε ὄχι μόνο Ἀθηναῖο πολίτη ἀλλά ἀκόμη καί δοῦλο. Τό "ἐπαμύνειν τοῖς ἀδικουμένοις", ἡ ὑποχρέωση δηλαδή τοῦ κάθε Ἀθηναίου νά ὑπερασπίζεται μέ νόμιμη διαδικασία τόν ἀδικούμενο, μαρτυρεῖ τόν ἀνθρωπιστικό χαρακτήρα τῆς νομοθεσίας τοῦ Σόλωνα. Τό νά μένει κάποιος σιωπηλός καί ἀδιάφορος μπροστά στήν ἀδικία, εἶναι σά νά συμμαχεῖ μέ τόν ἀδικοῦντα καί σά νά ἀθωώνει τόν ἐγκληματία. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες, ποιηταί καί φιλόσοφοι, εἶδαν τή δικαιοσύνη ὡς κορυφαία ἔννοια: "ἐν τῇ δικαιοσύνῃ συλλήβδην πᾶσα ἀρετή ἐστιν".

Στήν Ἁγία Γραφή ἡ δικαιοσύνη εἶναι ταυτόσημη μέ τήν τήρηση τοῦ θείου νόμου καί τήν ἀποδοχή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ἡ πίστη στό Θεό καί ἡ συμμόρφωση μέ τό ἅγιο θέλημά Του καθιστᾶ τόν ἄνθρωπο δίκαιο καί τόν ἀναδεικνύει φορέα ὅλων τῶν ἀρετῶν. Ἡ δικαιοσύνη σέ τελική ἀνάλυση μέσα στό Χριστιανισμό εἶναι τρόπος ζωῆς. Μέ αὐτήν τήν ἔννοια ὁ Ἰησοῦς εἶναι "ὁ ἐν ἀγκάλαις τοῦ δικαίου Συμεών βασταχθείς", μέ αὐτήν τήν ἔννοια ὁ μνήστωρ Ἰωσήφ, "δίκαιος ὤν", λειτούργησε, κατά τή δεδομένη ἱστορική στιγμή, ὡς ὄργανο τοῦ Θεοῦ.

Ἐδῶ θά πρέπει νά ὁμολογήσουμε μέ ταπείνωση ὅτι, στή μακρόχρονη ἐκκλησιαστική μας ἱστορία, ὑπάρχουν μελανές σελίδες, πού περιγράφουν διωγμούς δικαίων ἀνθρώπων, ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ, ἀπό φθόνο ἤ κακία κοσμικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων. Οἱ ἐποχές αὐτές μοιάζουν μέ τήν πορεία τοῦ Ἰσραήλ μέσα στήν ἔρημο. Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ πορεύεται στήν ἔρημο λιμοκτονῶν, μέ κούραση καί ὀδύνη καί ἀναμένει τό μάνα ἐξ οὐρανοῦ. Οἱ διωκόμενοι δίκαιοι ἀντιτάσσονται στήν ὅποια ἐξουσία, ἀρνούμενοι νά συμπράξουν στή θεσμοθέτηση τῆς ἀδικίας στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου κανένα πρόσωπο καί κανένα διοικητικό ὄργανο δέν νομιμοποιεῖται νά θεσμοθετεῖ τήν ἀδικία.

Τά κείμενα διαμαρτυρίας ὅλων αὐτῶν τῶν δικαίων εἶναι ἴδια, ἀκόμα κι ὅταν ἀπέχουν χρονικά δεκάδες ἤ καί ἑκατοντάδες χρόνων. Διαβάζουμε γιά παράδειγμα σέ ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης πρός τόν Φλαβιανό: «Ἀκόμη καί ἄν δεχθοῦμε ὅτι εἶναι ἀληθινές οἱ κατηγορίες, ποιό δικαστήριο συγκροτήθηκε ἐναντίον μου, γιά νά κρίνει τά πραγματικά ἤ ὑποθετικά λάθη μου; "Τίς ἀπόδειξις τήν ἀδικίαν ἀπήλεγξεν; Τίνες κανόνες καθ᾿ ἡμῶν ἀνεγνώσθησαν;" Ποία ἐπισκοπική ἀπόφαση σύμφωνη μέ τούς κανόνες ἐπεκύρωσε "τήν καθ᾿ ἡμῶν κρίσιν";

Δεκαπέντε αἰῶνες ἀργότερα διαβάζουμε σέ ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου πρός τόν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Σωφρόνιο: "Ὁποῖον ἐκκλησιαστικόν δικαστήριον μέ ἐδίκασε καί ἀπεφάνθη περί τῆς ἀνηθικότητός μου, ὥστε οἱ πατριαρχικοί νά λέγωσιν ὅτι ἐδιώχθην ὡς ἐπαναστάτης καί ἀνήθικος; Παναγιώτατε, ποῦ εὑρίσκονται τά πρακτικά τῆς καταδίκης μου; Ποῦ οἱ κατήγοροί μου; Ποῦ οἱ μάρτυρες; Ποῦ τό σῶμα τοῦ ἐγκλήματος; Ποῦ τό ἔδαφος ἐφ᾿ οὗ ἐστηρίχθη ἡ κατ᾿ ἐμοῦ ἐπίσημος κατηγορία δι᾿ ἧς κατεδικαζόμην εἰς ἠθικόν θάνατον;".

Παραλείπουμε ἄλλα ἐνδιάμεσα κείμενα γιά νά φτάσουμε καί στά δικά μας. Ὁ μακαριστός ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος, μετά τό ἐκκλησιαστικό πραξικόπημα τοῦ 1974 μέ τίς γνωστές συνέπειες, πού μᾶς ταλανίζουν μέχρι σήμερα, ἔγραφε σέ ἀνοιχτή ἐπιστολή πρός τόν, διαδεχθέντα αὐτόν, Σεραφείμ: "Παρεβιάσθησαν καταφώρως ὄχι μόνον εἷς ἤ δύο Ἱεροί Κανόνες, ἀλλά συλλήβδην ὁλόκληρον τό κανονικό δίκαιο τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκόμη δέ καί οἱ νόμοι τῆς Πολιτείας καί αὐτά τά πλέον στοιχειώδη ἀνθρώπινα δικαιώματα. Ποῦ ἠκούσθη νά καταδικάζονται, καί δή τελεσιδίκως, ἄνθρωποι, ἔστω καί οἱ πλέον κακοῦργοι, χωρίς νά ἀνακοινωθῆ εἰς αὐτούς ἡ κατ’ αὐτῶν κατηγορία, νά ἀκουσθοῦν ἑκατέρωθεν μάρτυρες, χωρίς νά δοθῆ εἰς τόν κατηγορούμενον ἡ δυνατότης νά ἀπολογηθῆ, χωρίς νά συγκροτηθῆ δικαστήριον, χωρίς... χωρίς... Καί τά πλέον αὐταρχικά καθεστῶτα φροντίζουν, ἔστω καί πρός τό θεαθῆναι, νά σκηνοθετοῦν τάς περιφήμους παρωδίας δίκης. Ἐδῶ ὅμως, ἐσεῖς ὑπερέβητε καί αὐτά ἀκόμη τά αὐταρχικά καθεστῶτα καί καταδικάζετε εἰς τήν ἐσχάτην τῶν ποινῶν καί δή ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν σεμνώματα τῆς Ἐκκλησίας".

Εἰκοσιπέντε χρόνια μετά, ὁ δικός μας μητροπολίτης, ὁ σεβασμιώτατος Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος κ. Νικόδημος, μέ ἡμερομηνία 24 Αὐγούστου τοῦ ἔτους 1998 γράφει, μεταξύ ἄλλων, στη Δ. Ι. Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας: "Πῶς εἶναι δυνατόν, ἐπί ἕνα τέταρτο τοῦ αἰῶνα νά φορτώνομαι μέ τίς αὐθαίρετες ἁλυσιδωτές καταδικαστικές ἀποφάσεις, δίχως ἐξέταση μαρτύρων, δίχως ἀπολογία, δίχως διαδικασία δίκης. Ἐπί εἰκοσιπέντε ὁλόκληρα χρόνια λειτουργεῖ στό συνοδικό Μέγαρο ὁ ἰδιότυπος αὐτός μηχανισμός τῆς καταπιέσεως τῶν στοιχειωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, τῆς παραβιάσεως τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεσμίων, τῆς περιφρονήσεως τῶν ἀπαραβίαστων Ἱερῶν Κανόνων καί τῆς ἀνατροπῆς τῆς κανονικῆς τάξεως".

Πολλές φορές ἀκοῦμε νά μᾶς βομβαρδίζει ἡ ἄλλη πλευρά μέ ἐπιχειρήματα τῶν ἀνθρώπων, πού ἐνδιαφέρονται μόνο νά κρατήσουν ἤ νά στηρίξουν τόν ὁποιοδήποτε ἐξουσιαστικό θῶκο. Διαπιστώνουμε ὅτι κάθε φορά μποροῦμε νά βρίσκουμε ὅσες δικαιολογίες θέλουμε γιά τίς ἀθλιότητές μας. Συχνά ὅμως οἱ δικαιολογίες αὐτές εἶναι πιό ἄθλιες κι᾿ ἀπό τίς ἀθλιότητές μας. Πέρα ἀπ᾿ αὐτή τή διαπίστωση θεωροῦμε ὅτι ὑπάρχει γιά μᾶς ἕνα χρέος τιμῆς. Τό "ἐπαμύνειν τοῖς ἀδικουμένοις" δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνας νόμος τοῦ Σόλωνα, χαμένος κάπου μακριά, σ᾿ ἕνα κοινό ἀρχαιοελληνικό παρελθόν. Γιά μᾶς, τό ταλαιπωρημένο ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἶναι σημερινή χριστιανική ἐπιταγή.

Λοιπόν: "ἐπαμύνειν τοῖς ἀδικουμένοις".

 

 Χρυσούλα Οἰκονομάκου

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ



5η Πανελλήνια Συνάντηση Χαρούμενων Αγωνιστών Λυκείου!

 Χαίρετε!
Το διήμερο 27 και 28 Δεκεμβρίου 2010, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα η 5η  Πανελλήνια Συνάντηση Χαρούμενων Αγωνιστών Λυκείου!
Πάνω από 200 μαθητές Λυκείου από όλη την Ελλάδα, συγκεντρώθηκαν για να  συζητήσουν το πολύ σημαντικό θέμα: "Ιησούς Χριστός: η Οδός, η Αλήθεια,  η Ζωή", που έχει πολλές προεκτάσεις στην καθημερινή ζωή και τον  πνευματικό αγώνα κάθε Χριστιανού και φυσικά κάθε Χαρούμενου Αγωνιστή!
Στη διάρκεια της Πανελλήνιας Συνάντησης, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία  να γνωρίσουν φίλους απ' όλη την Ελλάδα, να τραγουδήσουν, να  οργανώσουν... πανελλήνιο γεύμα (!) και να διαγωνιστούν (σε πανελλήνιο  επίπεδο και αυτό) σε ένα ολοκαίνουριο πολυμεσικό παιχνίδι!  Δεν  παρέλειψαν, βέβαια, να πάρουν μέρος και στο καθιερωμένο πρωτάθλημα  ποδοσφαίρου 5Χ5, με ομάδες από κάθε πόλη...
Φωτογραφίες από τη συνάντηση αυτή μπορείτε να δείτε στον ιστότοπο των ΧΑΡΟΥΜΕΝΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ.
Στον ίδιο ιστοχώρο θα ανέβουν σύντομα και βίντεο από την Πανελλήνια 
Συνάντηση...


Καλή χρονιά και ευλογημένη!
Χαρούμενοι Αγωνιστές Αθηνών

Η Εορτή των Θεοφανείων εις Ι. Ν. Αγίας Μαρίνης Πατρών

Στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης Πατρών την Εορτή των Θεοφανείων θα τελεσθούν 2 Θείες Λειτουργίες:

Α΄ Θεία Λειτουργία: Τετάρτη Βράδυ

«Ιερά Αγρυπνία» (Όρθρος – Θεία Λειτουργία και Μ. Αγιασμός)

ώρα 9:30 – 1 π.μ.

Β΄ Θεία Λειτουργία: Πέμπτη Πρωί

ώρα 7 π.μ. – 10:30 π.μ.

Όχι κακία ή μίσος για τον άλλο - Άγιος Σεραφείμ Σαρώφ

Δεν πρέπει να διατηρούμε στη καρδιά μας κακία ή μίσος για τον άλλο, έστω κι αν μας εχθρεύεται. Οφείλουμε να τον αγαπάμε, κι όσο μπορούμε να τον ευεργετούμε σύμφωνα με τη διδασκαλία του Κυρίου: «Αγαπάτε τούς εχθρούς υμών». Αν αγωνισθούμε κατά τη δύναμή μας να εκπληρώσουμε την εντολή αυτή, τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα λάμψει στη καρδιά μας το θείο φώς, που θα μας φωτίζει τον δρόμο προς την άνω Ιερουσαλήμ.

Άγιος Σεραφείμ Σαρώφ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ - π. Ιωήλ Κωνστάνταρος

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ

(Β΄ Τιμ. δ΄ 5-8)

Με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αξιωθήκαμε για άλλη μια φορά να δούμε την αρχή του νέου έτους. Δωρεά πολύ μεγάλη, αφού ο χρόνος, για τον συνειδητό πιστό αποτελεί ευλογία μοναδική. Ευλογία, που με το πέρασμά του, τον κάνει να συνειδητοποιεί ότι η κάθε στιγμή πρέπει να αξιοποιείται και να τον προετοιμάζει για την φωτεινή αιωνιότητα.

Πόσο συγκλονιστικά ο Απόστολος των εθνών στην ποιμαντική του αυτή επιστολή καταγράφει τα πεπραγμένα του; και πόσο συγκινούν την κάθε ψυχή που έχει συνειδητοποιήσει τι εστί χρόνος, οι σκέψεις αυτές του Παύλου που κλείνουν τον αγώνα μιας ολόκληρης ζωής! «Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστην τετήρηκα» (Β’ Τιμ. δ’ 7) δηλ. Έχω αγωνισθεί τον καλόν αγώνα προς διάδωσην του Ευαγγελίου. Έχω φθάσει στο τέλος του δρόμου της αρετής και της τηρήσεως του καθήκοντος. Έχω διαφυλάξει την πίστη!

Μέσα σε τρεις φράσεις περιέκλεισε την πολύμοχθη και αγία του ζωή για τη διάδοση της Χριστιανικής Πίστεως και την ίδρυση των κατά τόπους Εκκλησιών. Και τώρα περιμένει από τον «δίκαιον κριτήν» την αμοιβή του.

Όπως ο μαραθωνοδρόμος στεφανώνεται, έτσι τώρα και ο πνευματικός αυτός μαραθωνοδρόμος του ουρανού, δικαίως θα λάβει σε λίγο το στεφάνι της πραγματικής και μοναδικής δόξας.

Αλλά τα λόγια και η προσμονή του θείου Παύλου, θα πρέπει να μας βάλουν σε σοβαρές σκέψεις. Πράγματι, εάν θέλουμε να λεγόμαστε και να είμαστε γνήσιοι πιστοί, είναι ανάγκη σε κάθε χρονικό σταθμό, όπως είναι το τέλος και η αρχή του κάθε νέου έτους, να γίνεται μια προσωπική ανασκόπηση τόσο για το παρελθόν, όσο και ένας νέος σχεδιασμός για το άμεσο μέλλον.

Φυσικά όλα αυτά θα πρέπει να επικεντρώνονται στο γεγονός ότι έχουμε και εμείς μπροστά μας έναν αγώνα και μάλιστα αγώνα μεγάλο και ευλογημένο.

Υπάρχει κανείς που μπορεί να αρνηθεί ότι είμαστε κυκλωμένοι από τόση αμαρτία; Αρνείται κανείς την ύπαρξη του παμπόνηρου εχθρού μας; Ή ότι δεν υπάρχει μέσα μας η ροπή προς το κακό και τόσες αδυναμίες που καμμιά φορά τρομάζουμε και εμείς οι ίδιοι με τον εαυτό μας;

Γι΄αυτό ακριβώς και ο ίδιος ο Αρχηγός της πίστεώς μας, μας φωνάζει «Αγωνίζεσθε...» (Λουκ. ΙΓ’ 24). Αλλά και ξεκάθαρα μας τονίζει ότι «η Βασιλεία των ουρανών βιάζεται, και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» (Ματθ. ΙΑ’ 12).

Αλλά εκτός αυτού, ας μη λησμονούμε ότι μπροστά μας ανοίγεται δρόμος και μάλιστα ανηφορικός και μεγάλος. Ο ευλογημένος δρόμος του χριστιανικού μας καθήκοντος. Σ΄ αυτόν τον κακοτράχαλο και στενό δρόμο βρίσκεται το θέλημα και ο νόμος του Κυρίου μας και όχι στον εύκολο και συνάμα σκολιό δρόμο της αμαρτίας.

Δεν έχει σημασία αν κανείς βρίσκεται στις τάξεις του Ιερού μας κλήρου ή του ευλογημένου μοναχισμού και της εν Χριστώ αφιερώσεως ή είναι απλώς λαϊκός.

Επί της ουσίας, ο δρόμος μας είναι κοινός. Είναι η οδός που ακολούθησαν με ταπείνωση αλλά και χαρά όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Αυτές οι ευλογημένες υπάρξεις «οι φίλοι του Θεού» που αγωνίστηκαν με όλες τους τις δυνάμεις και κράτησαν την αγία μας πίστη. Τον ανεκτίμητο τούτο θησαυρό, τον οποίον οπωσδήποτε πρέπει να κρατήσουμε και εμείς ανόθευτο και αμόλυντο...

Από τα βάθη των αιώνων ακούγεται και πάλι η φωνή «Του Αγίου και Αληθινού», Του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, προς τον Επίσκοπο της Φιλαδελφείας, αλλά και προς κάθε ψυχή που έχει παραδοθεί στη δική Του αγάπη και αγωνίζεται να εφαρμόσει το πανάγιον και σωστικόν θέλημά Του. «Κράτει ο έχεις, ίνα μηδείς λάβει τον στέφανόν σου» (Αποκ. Γ’ 11) δηλ. Κράτα καλά την πίστη που έχεις, για να μην πάρει κανείς τον στέφανόν σου και την ανταμοιβή των αγώνων σου.

Ναι, αυτή την Αγία μας Ορθόδοξη πίστη πρέπει να διατηρήσουμε έως τέλος της ζωής μας, αγωνιζόμενοι τόσο κατά του κακού εαυτού μας, όσο και εναντίον των «λύκων που έρχονται προς εμάς, φορώντας την προβιά, για να κατασπαράξουν το ποίμνιον»...

Αυτή η Ορθοδοξία μας, όπως μας την παρέδωσαν οι άγιοι Πατέρες μας (και όχι σε νεωτεριστική έκδοση), αποτελεί τον αλάνθαστο οδηγό μας και για το παρόν αλλά και για το μέλλον.

Τα πεπραγμένα του μεγάλου αποστόλου Παύλου, αυτό ακριβώς δείχνουν ότι έπραξε. Και γι΄ αυτό με ήρεμη τώρα και ήσυχη την αποστολική του συνείδηση αναμένει από τον δίκαιο Κριτή «τον της δικαιοσύνης στέφανον».

Αγαπητοί μου, κάθε φορά που η αγάπη του Θεού μας επιτρέπει να αποχαιρετήσουμε το περασμένο και να υποδεχόμαστε το νέον έτος, ας μη βλέπουμε πόσα έξοδα δαπανήσαμε και πόσο «μαμωνά» αποκομίσαμε. Ας μη μας ενδιαφέρει βασανιστικά μόνο η φορολογική μας δήλωση και μαζί με αυτή η γνώμη του μακράν του Θεού κόσμου. Όχι, αλλά ας φροντίζουμε εφεξής να μας ενδιαφέρει αν το έτος που διανύσαμε ήταν η διαγωγή μας εν ταπεινώσει και σύμφωνη με το απόλυτο θέλημα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Επίσης ας ερευνούμε να βρούμε κατά πόσο δώσαμε το παρόν στα προσκλητήρια των πνευματικών αγώνων της Εκκλησίας μας... Και όσον αφορά το νέον έτος, ας γινόμαστε πολύ προσεκτικοί μπροστά στις τόσες και τόσες καλοστημένες παγίδες που ετοιμάζει ο παγκάκιστος εχθρός και τα ταλαίπωρα όργανά του. Προσεκτικοί και άγρυπνοι φρουροί επί των επάλξεων. Προσοχή στη χαλάρωση, στη σύγχυση των ιδεών, στη νόθευση του ορθοδόξου χριστιανικού ήθους μας. Σε καταστάσεις δηλαδή που παίρνουν και δίνουν στις ημέρες μας και απειλούν ακόμα «εί δυνατόν πλανήσαι και τους εκλεκτούς» (Ματθ. ΚΔ’ 24).

Αδελφοί μου «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου Θεού και εν ομολογία Ορθοδόξου πίστεως».

Το παρελθόν πέρασε. Το μέλλον ανήκει στα χέρια του τριαδικού Θεού και επιτέλους δεν γνωρίζουμε αν θα έχουμε μέλλον σ΄ αυτή την πρόσκαιρη ζωή, ο καθένας μας προσωπικά.

Ας ζούμε εν μετανοία και ομολογία τις στιγμές του παρόντος, οι οποίες και θα μας οδηγήσουν τελικώς στη βασιλεία του Θεού.

Αμήν.          

Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος               

Χρονιά ευλογημένη και ειρηνική.

Χρονιά

ευλογημένη

και ειρηνική.