Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2020

Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΜΟΥ ΕΣΤΙ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ. - Ντίνος Χριστιανόπουλος


«Ντίνος Χριστιανόπουλος:

Αγαπητοί φίλοι της Σύναξης,
Σας ευχαριστώ που μου στείλατε το ερωτηματολόγιό σας θεωρώντας με χριστιανό. Είναι αλήθεια ότι παλαιότερα δεν πίστευα ότι μπορούσα να λέγομαι χριστιανός, εφόσον «πίστις άνευ έργων νεκρά εστί». Για να μην σκανδαλίζω όμως τους φίλους με τέτοιες ακρότητες, δέχτηκα να λέω ότι κινούμαι στα περίχωρα του χριστιανισμού. Το πιο σωστό θα ήταν να παραδεχτώ ότι οι χριστιανικές εμπειρίες της νεότητός μου με στηρίζουν ακόμη και σήμερα και με ανανεώνουν πνευματικά.
Αυτά σαν πρόλογος σε μια σημαντική διαπίστωση: Φαίνεται ότι είμαι από τους παλαιότερους ποιητές, που επιμένουν να βλέπουν την ποίηση σαν εξομολόγηση. Είναι κι αυτό ένα κατάλοιπο από τη θητεία μου στα κατηχητικά. Από πολύ νωρίς κατάλαβα και εφάρμοσα το ότι η εξομολόγηση μας ελαφρώνει από αυτό που μας βαραίνει και ότι αυτό ακριβώς ισχύει (ή θα έπρεπε να ισχύει)και στην ποίηση.

Φυσικά, τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά, τουλάχιστον για μένα. Πρώτα – πρώτα, η σωστή εξομολόγηση προϋποθέτει τη μετάνοια και συνακόλουθα την αλλαγή του τρόπου ζωής, ενώ εγώ δυστυχώς νομίζω ότι παραμένω αμετανόητος. Και όπως λέω σε ένα ποίημά μου, «ούτε να πεθάνω θέλω, ούτε και να γιατρευτώ, / θέλω απλώς να βολευτώ στην καταστροφή μου». Έτσι λοιπόν η εξομολόγησή μου μοιάζει με την πρόκληση. Ξέρω βέβαια το γιατί: η στέρηση εύκολα μετατρέπεται σε επιθετικότητα. Ίσως γι’ αυτό μερικοί με θεωρούν αιρετικό.
Πάντως, παρά τα αρνητικά μου στοιχεία, νομίζω ότι μ’ αυτά και μ’ αυτά βγαίνω αρκετά ωφελημένος. Πρώτα-πρώτα, έχοντας εξομολογηθεί δημοσία τα πάντα, και μάλιστα από 19 χρονώ, (στην πρώτη μου ποιητική συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων, πού εξαιτίας της διώχτηκα από τη χριστιανική κίνηση), ανακουφίστηκα. Έβραζε τόσο πολύ το καζάνι μέσα μου, που αν δεν άνοιγα το καπάκι, σίγουρα δεν θα απέφευγα την έκρηξη. Κι ενώ όλοι μου έλεγαν «με τέτοια μυαλά, φουκαρά μου, θα φας το κεφάλι σου», εγώ ένιωθα ήρεμος: τα είπα όλα και γλύτωσα απ’ το βάρος την ψυχή μου, τα ξέρασα όλα και γλύτωσα τουλάχιστον το χαλασμένο μου στομάχι.
Και σε κάτι άλλο με ωφέλησε η εξομολόγησή μου: με βοήθησε να μην κρύψω τις ομοφυλικές μου τάσεις. Όσο και αν την ομοφυλοφιλία μας την παρουσίαζαν σαν πανούκλα, καταλάβαινα πως κάτι έπρεπε να κάνω για να στηρίξω τον εαυτό μου. Δεν ήταν δυνατό να παίζω το κρυφτούλι, ούτε μπορούσα να δεχτώ την αδικαιολόγητα άτεγκτη καταδίκη της εκκλησίας. Με παρηγορούσε πολύ η αγάπη του Χριστού για τους τελώνες και τις πόρνες, αλλά και η ιδέα πως όσο λιγότερο έκρυβα τη διαστροφή μου, τόσο πιο τίμια θα μπορούσα να την αντιμετωπίσω. Προπάντων, έπρεπε να παραδεχτώ το πάθος μου – την άκρα ταπείνωσή μου. Νομίζω λοιπόν ότι σ’ αυτό η χριστιανική μου παιδεία και το ένστικτό μου με βοήθησαν.
Τέλος, μέσα στο ίδιο κλίμα διαμορφώθηκε και η θεματική μου. Δε χρειάστηκε να αναζητήσω θέματα: τα είχα μέσα μου, βασίζονταν στον αγώνα και στην αγωνία μου. Όχι λοιπόν ηλιοβασιλέματα και τριαντάφυλλα, ούτε εμπνεύσεις επάνω σε λύσεις δοσμένες από τη θρησκεία και την ηθική, αλλά μια ταμπέλα με μεγάλα γράμματα: Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΜΟΥ ΕΣΤΙ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ. Γι’ αυτό λοιπόν, όλα μου τα ποιήματα, μετά το 1952, αποτελούν μια συνεχόμενη εξομολόγηση παθών και παθημάτων, που όσο ατελής και να είναι, είναι τουλάχιστον τίμια και ντόμπρα. Και όσοι βιάζονται να σκανδαλιστούν, ας μην ξεχνούν ποιοι είναι εκείνο που «προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού».
Με αγάπη. Θεσσαλονίκη, 16.4.99».

Πηγή: [Περιοδικό «Σύναξη» 70 (1999), σσ. 80-82].

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Τώρα πλέον είναι στα χέρια του Θεού. Αυτός θα κρίνει την διάθεσή του. Για να προλάβω θερμόαιμους φαρισαίους αδελφούς θα επαναλάβω για εμάς τον επίλογό του «Και όσοι βιάζονται να σκανδαλιστούν, ας μην ξεχνούν ποιοι είναι εκείνο που «προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού».

Ανώνυμος είπε...

Από όσα αφιερώματα διάβασα στο διαδίκτυο νομίζω ότι αυτό το εξομολογητικό κείμενο του ποιητή είναι το καλύτερο.
Ο Θεός να τον αναπαύσει.

Ανώνυμος είπε...

Η προέλευση και η παιδεία του Χριστιανόπουλου κατά τα εφηβικά του χρόνια οφείλει να μας προβληματίσει. Μήπως η "χριστιανική διαπαιδαγώγηση" της εποχής εκείνης ,όπου έφθανε κανείς να βλέπει με τρόμο το άλλο φύλο ,ή να θεωρείται αμαρτημα εκ συναρπαγής το να δεις μια αφίσα κινηματογράφου (είναι θέση σύγχρονου οργανωσιακού τότε Ιεράρχη που μαλιστα σήμερα θεωρείται προοδευτικός και της "αυλής" του Αρχιεπισκόπου και τότε τον είχα ομαδάρχη), οδήγησε στο άλλο άκρο;Μήπως η σημερινή ανερυθρίαστη ομολογία των παθών έχει οδηγήσει στη δημιουργία των κινημάτων για τα δικαιώματα των διαστροφών , την αμφισβητηση του φύλου και την δημιουργία των ποικίλων "διαφορετικοτήτων" ( τα δικαιώματα των οποίων μάλιστα υπερασπίζονται και κάποιοι ιερείς);. Ας κάνει λοιπόν και η εκκλησία ,ή μάλλον αυτοί που ισχυρίζονται ότι διαχειρίζονται τα της εκκλησίας την αυτοκριτική τους μέ ειλικρίνεια και αντί να φοβούμαστε αντιδράσεις σκανδαλισμού ,να καμαρώναμε σήμερα για την προπομπή στην αιωνιότητα ενός ανθρώπου ,που έζησε εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου παιδιόθεν

Ανώνυμος είπε...

Είναι σωστό, ότι δεν πρέπει να κρίνουμε τον μακαρίτη ποιητή, αλλά και κάθε άνθρωπο που έχει αποβιώσει και ευρίσκεται στα χέρια του Θεού.
Δεν πρέπει όμως να κρίνουμε και να κατακρίνουμε και τους εν ζωή αδελφούς μας και να τούς αποκαλούμε "φαρισαίους", εφ' όσον μάλιστα δεν έχουν δώσει κάποια αφορμή, για το συγκεκριμένο θέμα.

Ανώνυμος είπε...

Ειλικρινής και ντόμπρος. Όχι σιγανοπαπαδιά όπως πολλοί του χώρου.
Καλό Παράδεισο να έχει.