Παράδοση και ανανέωση με φόντο
τον Ραγκαβά
* Στην Εκκλησία τόσο το αίτημα της ανανέωσης όσο και η προσκόλληση στην παράδοση είναι δύο καταστάσεις που συμμετέχουν ενεργά στις ζυμώσεις που συνήθως προηγούνται της έκφρασης των Κανόνων. Από την πρώτη περίοδο με τον Πέτρο και τον Παύλο μέχρι το θέμα της αποδοχής σε Κοινωνία των πεπτωκότων (που φοβούμενοι τα μαρτύρια αρνήθηκαν την πίστη τους στους διωγμούς) η Εκκλησία έβρισκε την έκφραση της μεταξύ εκείνων που απαιτούσαν την ακρίβεια και εκείνων που συγκατέβαιναν στην οικονομία. Συνεπώς η ίδια η ύπαρξη κάπως διαφορετικών προσεγγίσεων ή πρακτικών εντός της Εκκλησίας δεν πρέπει να μας σκανδαλίζει ή να μας ταράζει, τουλάχιστον αρχικά.
* Στην άνω λογική μπορούμε να δούμε όντως επιμέρους διαφοροποιήσεις στις τοπικές Εκκλησίες. Όμως, εάν σήμερα στην Εκκλησία της Σερβίας ή στις Εκκλησίες της Αντιόχειας έχουμε περιπτώσεις κοριτσιών που βοηθούν ως παπαδάκια δεν μπορεί αυτό να γεννά από μόνο του κάποια επιτακτική απαίτηση αλλαγών στην δική μας παράδοση, τουλάχιστον όχι μεγαλύτερη από την απαίτηση να φορούν οι γυναίκες στην Ελλάδα μαντήλες επειδή έτσι κάνουν οι Ρωσίδες.
* Σημαντικότερο όμως είναι το εξής: Πέραν των
γόνιμων εσωτερικών τάσεων στην Εκκλησία οι έννοιες της προόδου και της
συντήρησης έρχονται και «απ έξω» ως κύρια πολιτικά συστατικά της εποχής. Δηλαδή
οι διάφορες κοινωνικές πραγματικότητες και ανισότητες λαμβάνουν σημαντική
ακτιβιστική εκπροσώπηση η οποία ενίοτε τις διαστρεβλώνει ή τις εκμεταλλεύεται.
Ως εκ τούτου είναι εντελώς άλλο
να προχωρούμε σε αλλαγές στην Λειτουργική μας ζωή αφουγκραζόμενοι πραγματικά
τις ανάγκες του σώματος του Χριστού και εντελώς άλλο να το πράττουμε σκεπτόμενοι
τα γυναικεία κινήματα!
Δεν πάει πολύς καιρός από την
θεολογία του 60, όπου, σημαντικοί Ορθόδοξοι διανοητές με επιτυχία αντιμετώπισαν
την -τότε- εξ αριστερών θεωρητική πρόκληση αναδεικνύοντας μία Ορθόδοξη
ανθρωπολογία που βλέπει πολύ πέρα και βαθύτερα από μία δικαιοσύνη της πάλης των
τάξεων. Αλήθεια, τι άλλαξε από τότε και δυσκολευόμαστε να αρθρώσουμε έναν
αντίστοιχο Ορθόδοξο ανθρωπολογικό λόγο απέναντι στα πάλι εξ αριστερών
παντοδύναμα ατομικά δικαιωματιστικά κινήματα του καιρού μας;
Αλίμονο εάν απέναντι στο τρίτο
(και τέταρτο και πέμπτο) φεμινιστικό κύμα ερχόμαστε στα σοβαρά να απαντήσουμε
με κορίτσια παπαδάκια: Προφανώς και είναι φοβερά επιφανειακό, προφανώς
καταντούμε να μιλούμε με τους δικούς τους όρους (και προφανώς και δεν τους
αρκεί- περιμένουν σίγουρα και ιέρειες).
Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν απέφευγε ακριβώς να αναμετρηθεί με τέτοιου είδους μοντέρνα κοινωνικά αιτήματα ενίσχυσης της θέσης της γυναίκας στην Εκκλησία όχι επειδή δεν είχε την θεολογική γνώση –προφανώς- αλλά επειδή το μυστήριο του Θεού δεν μπορούσε να κατανοηθεί μέσα από όρους και κινήματα του πτωτικού, διχασμένου κόσμου που βλέπουν την Εκκλησία ως «δομή εξουσίας».
*Τί μας φοβίζει τόσο πολύ ώστε οι
αναρτήσεις και τα άρθρα υπέρ του Αγ. Νικολάου Ραγκαβά και κόντρα στις επιθέσεις
των «αστοιχείωτων φονταμενταλιστών» να είναι περισσότερα και περισσότερο δημοσιευμένα από
τις ίδιες τις επιθέσεις που καταγγέλλουν; Πως δεχόμαστε και ανεχόμαστε να μας
επιβραβεύει πανηγυρικά και πληθωρικά με αφιερώματα και άρθρα η ηθική των ίδιων
ηλεκτρονικών φυλλάδων που την άλλη μέρα εξυμνούν με πλούσιο φωτογραφικό υλικό
το πρόσφατο Pride ή διαδηλώνουν το δικαίωμα στις εκτρώσεις; Θεωρείται αλήθεια
αυτό κάποιας μορφής επιβράβευση για τις ανανεωτικές μας απόψεις;
Οι απαντήσεις μπορούν να
ανιχνευτούν από τον καθένα μας «παραδοσιακό» ή «ανανεωτή» στα πλαίσια του
προβληματισμού περί της Χριστιανικής ορθοπραξίας που έθεσε από πολύ παλαιά ο
Αγ. Μάξιμος ο Ομολογητής: Για όλα όσα
κάνουμε «…ο σκοπός ζητείται παρά Θεώ…».
20 σχόλια:
Ευχαριστούμε πολύ! Εξαιρετικό άρθρο!
Όταν ήμουν φοιτητής έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο με δοκίμια το οποίο με δίδαξε πολλά. Ήταν το
Η εκκλησία εν πορεία : δοκίμια / Αρχιμ. Ηλία Δ. Μαστρογιαννόπουλου
Μετά διάβασα και το βιβλίο
Τι είναι ο Χριστός / Μητροπολίτη Νικολόπεως Μελετίου.
Νομίζω κ. Χαρ. Πετρουλέα ότι οι Πράξεις των Αποστόλων δεν έχουν κλείσιμο ως βιβλίο. Συνεχίσουν οι Πράξεις με τις δικές μας πράξεις, σε μια αέναη πορεία της Εκκλησία μέσα στους αιώνες, που τολμά να δοκιμάζει, και αν δεν αντέχει να το σταματά, και αν κρίνει να το επαναφέρει. Διάβασα κάποτε το Πηδάλιο και είδα ότι πολλές από τις τότε αποθέσεις σήμερα δεν μπορούν να τηρηθούν και επικρατεί ή οικονομία. Κάποιες άλλες καλό να μην τις διαβάσεις.
Ο π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος σε άρθρο του είχε γράψει:Η αληθής θεολογία είναι ανθρωπιστική και καθοδηγητική, είναι θεανθρωπολογία. Το ότι είναι παραδοσιακή δεν σημαίνει ότι είναι στατική και επαναληπτική. Η πορεία της δεν σταματά. O λόγος της «ου δέδεται», διότι είναι έκφρασις του ζωοποιού Πνεύματος.
ΥΓ. Το θέμα του Ραγκαβά είχε διαρρεύσει ότι ο Αρχιεπίσκοπος θα το συζητούσε στην Σύνοδο. Αυτή τελείωσε αλλά καμιά αναφορά δεν είδα. Γιατί;
Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα. Ο εφημέριος Ραγκαβά από ότι έχω διαβάσει είναι άνθρωπος που έχει εμπειρία γνώσεως θεολογίας. Ως εκπαιδευτικός κάνει πειραματισμούς. Το βλέπω φυσιολογικό.
Όμως έχει γένει στόχος από ομάδα χριστιανών. Ο χειρότερος φανατισμός είναι των χριστιανών. Το έχω ζήσει ως παρατηρητής.
Τώρα επί της ουσίας.
Εκκλησιάζομαι στην ενορία μου. Σε αυτή χρέη νεωκόρου κάνει μια κυρία περίπου στα 40. Την βλέπω να φοράει παντελόνι τις περισσότερες φορές. Καμιά διαμαρτυρία γενική η εσωενοριακή. Αυτή η κυρία τις Κυριακές μπαίνει και βγαίνει στο ιερό. Πότε για να μεταφέρει κάποια Λειτουργιά, πότε με χαρτιά και πάντα με τα κομμένα αντίδωρα. Καμιά αντίδραση για την παντελονοφόρα νεωκόρο. Στις καθημερινές Λειτουργίες που τα παιδιά δεν υπάρχουν μπαίνει στο ιερό και βγαίνει στην μικρά είσοδο κρατάει το κερί στο χέρι. Στο Ευαγγέλιο κάθετε μπροστά στην Ω. Πυλη και στα Άγια προπορεύεται αφού βγει από τι ιερό με κερί και θυμιατό. Δεν είδα πουθενά να ψέγουν τον ιερέα ή την κυρία.
Ο Αρχιεπίσκοπος τι κάνει για αυτό το πράγμα με την παντελονοφόρα 40ντάρα νεωκόρο. Τίποτα και καλά κάνει. Προσπερνώ πως τις καθημερινές ψάλει μια κοπέλα.
Αυτά τα ολίγα. Διότι όταν σε βάζουν στόχο δεν σε αφήνουν σε χλωρό κλαρί.
Το γράφω όχι να ψέξω τον ιερέα αλλά για να φανούν και άλλες πρακτικές στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών.
Οι εφημερίδες που δημοσιεύουν κάθε σκουπίδι την δουλειά τους κάνουν. Σε αυτές τις εφημερίδες βλέπω να δημοσιεύουν άρθρα Αρχιερείς και σπουδαίοι θεολόγοι. Το ότι υποστήριξαν τον Ραγκαβά δεν μου λέπι τίποτα οι άνθρωποι πουλάνε. Εδώ βλέπω και εκκλησιαστικά site να πωλούν μονόπλευρη πολιτική λες και τα παίρνουν αδρά από το κόμμα που το συντηρούν με τον οβολό τους οι πιστοί!.
Με αγάπη.
Μ.
"Άρα ουν αδελφοί, στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις, ας εδιδάχθητε είτε δια λόγου, είτε δι επιστολής ημών" (Β΄ Θεσσαλονικείς, 2/β΄ 15)
Δεν εχω καταλάβει, κ. Πετρουλέα, μια και για ειδική ιεροσυνη δε μιλάμε φυσικά που ναι οι άντρες γίνονται ιερεις(πρεσβύτεροι και επίσκοποι), τι περισσοτερο εχουν τα αγόρια χωρις ευχή που σηκώνουν το κερί απο αντίστοιχα κορίτσια χωρις ευχή;
Μηπως ανταποκρίνονται καλύτερη στην άποψη σας περί υποδεέστερης και μιαρής γυναίκας; Κριμα γιατι η Γένεση δε λεει αυτο!
(Προς 15 Ιουνίου 2023 στις 12:58 μ.μ.)
Πιθανώς όντως να μην έχετε καταλάβει μπορεί να φταίω και εγώ.
Για υποδεέστερο για ανώτερο και για μιασμένο σίγουρα δεν μιλάω εγώ πάντως, ούτε η Εκκλησία.
Μιλούν σίγουρα εκείνοι που βλέπουν μία κοσμική δομή εξουσίας όπου οφείλουμε να αναποδογυρίσουμε (στην χειρότερη) ή να εξισορροπήσουμε (στην καλύτερη). Τα παπαδάκια έπονται και είναι μάλλον λεπτομέρεια.
Αν δεν τους συμμερίζεστε (και δεν τους φοβάστε) δεν είστε στο στόχαστρο του άρθρου και δεν χρειάζεται μάλλον να απορείτε.
Σας ευχαριστώ.
Κάπου έχω μπερδευτεί με όλες τις απόψεις που έχω διαβάσει (Θερμός, Παπαθανασίου, Πετρουλέας) . Σε κάθε μια βλέπω θετικά και αρνητικά. Αν έβλεπα κορίτσια να κρατούν κερί δεν θα με πείραζε. Όπως δεν με πειράζουν οι κοπέλες γύρο από τον επιτάφιο ντυμένες μυροφόρες. Ή γυναίκες με στολές του 21 δίπλα σε εικόνες σε πανηγύρια ναών και εθνικές επέτειούς μέσα στο ναό.
Το θέμα έληξε χωρίς η Σύνοδος να απαντήσει, για το θέμα του Ραγκαβά καθώς δεν ετέθη ποτέ ως θέμα στη τριήμερη Σύνοδο. Αυτό ήταν το συμπέρασμα της ανακοίνωσης του εκπρωσόπου τύπου. Ήταν λοιπόν ένα "τράβηγμα αυτιού", με το νόημα: Μην ενοχλείς τους κύκλους των ζηλωτών. Τους έχουμε ανάγκη, γιατί τελικά "τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους"...
Τώρα τι θα γίνει με την παράδοση, την πρόοδο και τον φεμινισμό; Η Διοικούσα Εκκλησία είναι μόνο για μεταθέσεις και διορισμούς.
Η απορία μου παραμένει αναπάντητη: τι περισσοτερο έχουν ως λαϊκά μέλη της Εκκλησίας με τη γενικη ιεροσύνη που εχουμε ολοι (και οχι την ειδική των κληρικών) τα αγόρια και μπορούν να σηκώνουν κερί εντός του ναού χωρίς ευχή από τα αντίστοιχα κορίτσια λαϊκά μέλη της Εκκλησίας.
Δεν ασχολούμαι με δομές εξουσίας, δε με αφορούν. Ουτε θα καθορίζω τη γνώμη μου με βάση το «μην πούνε» οι φονταμενταμελιστές/μισογύνηδες και «μην πούνε» οι αριστεροί/ακραίοι νεοφεμινιστές. Ως λαϊκός που που είμαι μέλος της Εκκλησίας ρωτάω.
Πάτε να περάσετε ως "φονταμενταλιστικό" το άρθρο του κ. Πετρουλέα που θέτει λίαν ξεκάθαρα τα πράγματα.
Θέλετε να μας εξηγήσετε γιατί ο Θεός εποίησε τη γυνή από το πλευρό του ανδρός, βοηθόν κατ' αυτόν; Βρίσκετε κάποια μισαλλοδοξία;
Ακούσατε ποτέ για το κίνημα των Μυροφόρων το οποίο ως πιο θαρραλέο των δειλών Αποστόλων κατά την Ανάσταση διεκδίκησε την ίση μεταχείριση κατά την Πεντηκοστή;
Όταν απαντήσετε σε αυτά τα ερωτήματα θα έχετε βρει και απάντηση στα ερωτήματά σας ίσως και τη θέση σας στη λατρεία.
Το ύφος του κ.Πετρουλέα σίγουρα δεν είναι σαν το δικό μου, αλλά με αυτό το ύφος προσπαθώ να καθρεφτίσω το ύφος αυτών που σε ένα σαφέστατο άρθρο προσπαθούν να δώσουν το χρώμα που εκείνοι θέλουν.
Τίποτε παραπάνω ως μέλη της εκκλησίας δεν έχουν.
Πέραν, ίσως, μιας προοπτικής ειδικής ιεροσύνης λόγω του φύλου.
Επικράτησε όμως στην παράδοση μας αυτή η τάξη με τα παπαδακια (σε αντίθεση ίσως με άλλες παραδόσεις). Το να την αθετουμε επιδεικτικά άνευ πραγματικού αιτήματος στο σώμα της Εκκλησίας ονομάζεται θαρρώ πολιτική πρόθεση και , θέλετε δεν θέλετε, εμπλέκει στην κουβέντα εκείνα που δεν σας απασχολούν (αλλά απασχολούν το άρθρο). Και, υπομνηματίζονται στην τελευταία του φράση.
Νηφάλια και ουσιαστική η παρέμβαση σας κ. Πετρουλέα ρίχνει φως χωρίς την οποία ακρότητα στα υπέρ ή κατά.
Δεν θα μάθουμε ποτέ τελικά τον σεβασμό σε κάποια άλλη άποψη. Δεν θα μάθουμε τις παρεμβάσεις στην ουσία της υποθέσεως και όχι σε σχόλια που δεν έχουν σοβαρότητά. Διαβάζω το Αναστάσιος διότι στο μέτρο του δυνατού μπορείς να διαβάσεις και άλλες απόψεις. Μου άρεσε το ‘’Παράδοση και ανανέωση με φόντο τον Ραγκαβά’’ γιατί έχει μέτρο και όχι ύφος πολεμικό.
Κ. Πετρουλέα, η προοπτική (αν υπάρχει κιόλας γιατί στην πλειοψηφία οχι) ουδέν σημαίνει. Ο ίδιος ο ιερέας μια μερα πριν τη χειροτονία ειναι λαϊκό μέλος της Εκκλησίας οπως η σύζυγος του. Το ότι δεν υπάρχει αίτημα για ουσιαστική συμμετοχή των γυναικών σε ολα όσα συμμετέχουν οι λαϊκοί στην Εκκλησία ειναι ίσως δικό σας συμπερασμα απο τις λίγες δικές σας προσλαμβάνουσες. Σας διαβεβαιώ οτι υπαρχει ισχυρό αίτημα και παράπονο και πικρία από πολλές γυναίκες στα εκκλησιαστικά περιβάλλοντα. Θέλουν να συμμετέχουν και εγκρίνονται κυριως για …καθάρισμα! Μην τις παραθεωρείτε στηριζόμενος σε μικρά δείγματα ανθρώπων που τους έμαθαν να βλεπουν το κλουβί ως «θέλημα Θεού».
Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής.
Περί ἀγάπης τρίτη ἑκατοντάς.
μη΄. Ἐν πᾶσι τοῦ ὑφ᾿ ἡμῶν πραττομένοις, ὁ σκοπός ζητεῖται παρά Θεῷ, ὡς πολλάκις εἴρηται· εἴτε δι᾿ αὐτόν, εἴτε δι᾿ ἄλλο τι πράττομεν. Ὅταν οὖν τι θέλωμεν πρᾶξαι ἀγαθόν, μή τήν ἀνθρωπαρέσκειαν, ἀλλά τόν Θεόν σχῶμεν σκοπόν· ἵνα εἰς αὐτόν ἀεί ἀποβλεπόμενοι, δι᾿ αὐτόν πάντα πράξωμεν· ἵνα μή καί τόν τόπον ὑπομένωμεν, καί τόν μισθόν ἀπολέσωμεν.
Ἐρμηνεία:
48. Σέ ὅ,τι κάνομε, ζητεῖται ἀπό τό Θεό ὁ σκοπός γιά τόν ὁποῖο τό κάνομε, ὅπως πολλές φορές τό εἴπαμε, ἄν δηλαδή τό κάνομε γι’ Αὐτόν, ἤ γιά κάτι ἄλλο. Ὅταν λοιπόν θέλομε νά κάνομε τό ἀγαθό,νά μήν ἔχομε σκοπό τήν ἀνθρωπαρέσκεια, ἀλλά τό Θεό, ὥστε ἀποβλέποντας σ’ Αὐτόν, νά τά κάνομε ὅλα γι’ Αὐτόν, γιά νά μήν ὑποφέρομε καί τόν κόπο, καί χάνομε καί τήν ἀνταμοιβή.
Εὐχαριστοῦμε τόν ἀξιότιμο κ. Χαράλαμπο Πετρουλέα γιά τό ἐπίκαιρο ἄρθρο του καθώς καί γιά τόν γόνιμο προβληματισμό πού μᾶς μετέδωσε.
Ὁ παραπάνω λόγος τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ τόν ὁποῖο ἐπικαλεῖται, εἶναι ἕνας διηνεκής ἔλεγχος τῶν πράξεών μας ἔναντι τοῦ Θεοῦ, πού ἄν ἐμεῖς οἱ πιστοί (κλῆρος καί λαός) τόν ἐφαρμόζαμε θά ἐξέλιπαν ὄχι μόνο οι διχογνωμίες καί οἱ διενέξεις στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά θέλω νά πιστεύω κι αὐτά ἀκόμη τά σχίσματα καί οἱ αἱρέσεις.
Βέβαια γιά κάτι τέτοιο ἀπαιτεῖται ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα.
Ἀπαιτεῖται δηλαδή ὄχι μόνο γνώση καί θεωρητική κατοχή τῶν ἀρχῶν τῆς Πίστεώς μας ἀλλά καί μιά συνεχῆ πορεία ζωῆς σύμφωνα μέ τό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας καί μέ τά ἰδιαίτερα χαρίσματα τοῦ καθενός μας (ἀνδρός ἤ γυναικός).
Ἀπαιτεῖται δηλαδή ἡ ἀπαλλαγή καί ἀπελευθέρωσή μας ἀπό τό ἴδιον θέλημα καί ἡ ὑποδούλωση τοῦ ἐγώ μας στό «γενηθήτω τό θέλημά Σου».
Μέ λίγα λόγια ἀπαιτείται ἡ ἐκκλησιοποίησή μας ἐνάντια στήν λυμαντική νόσο τῆς ἐκκοσμίκευσης, ἡ ὁποία δρᾶ ὕπουλα χωρίς νά καταργεῖ τά δόγματα ἀλλά βάζοντας στό περιθώριο τόν ὀρθόδοξο τρόπο ζωῆς νοθεύοντας ἔτσι τό ἐκκλησιαστικό φρόνημα.
Ὁ μακαριστός π. Γεώργιος Καψάνης, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους, σημείωνε χαρακτηριστικά:
«Σήμερα ἔχουμε ν᾿ ἀντιμετωπίσουμε μία ἄλλη Εἰκονομαχία, τὴν πίεση ποὺ ἀσκεῖ ἡ ἐκκοσμικευμένη κοινωνία στὴν Ἐκκλησία νὰ προσαρμοστεῖ στὰ ἰδικά της μέτρα καὶ ἰδεώδη, ὥστε καὶ ἡ Ἐκκλησία νὰ ἐκκοσμικευθεῖ.
Ὁ κίνδυνος γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἐκκοσμίκευση εἶναι μεγάλος.
Ἀντὶ ἡ Ἐκκλησία νὰ βοηθεῖ τὸν κόσμο νὰ ἐκκλησιοποιηθεῖ, ὁ κόσμος προσπαθεῖ νὰ ἐπηρεάσει τὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ τὴ μεταβάλλει σὲ κόσμο.
Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία θὰ κρατεῖ τὰ τυπικά της, ἀλλὰ θὰ χάσει τὴν πίστη της.»
Καί πράγματι μιά ματιά μέσα μας καί γύρω μας δείχνει πώς ὁ λόγος του ἐπαληθεύεται.
Κι ὅπως φαίνεται σύντομα θά βρεθοῦμε ἀντιμέτωποι καί μέ τό ἐρώτημα τοῦ Κυρίου μας «πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Λουκ. ιη΄ 8)
Ἄν λάθος κατάλαβα ἄς μέ συγχωρήσει ὁ κ. Πετρουλέας.
Μέ ἐκτίμηση.
Θεόδωρος Σ.
(προς 15 Ιουνίου 2023 στις 7:25 μ.μ.)
Οι προσλαμβάνουσες μου είναι ίσως όντως περιορισμένες αλλά μικρή σημασία έχει καθώς επιβεβαιώνετε εντελώς την ουσία του άρθρου (που μιλά άλλωστε για πολιτικές προσλαμβάνουσες «δικαιώματος») με τα γραφόμενα σας .
-Εάν υπάρχει το αίτημα «ουσιαστικής» συμμετοχής σημαίνει πως η συμμετοχή του 99 % του εκκλησιάσματος που δεν ιερουργεί και δεν βοηθά εντός του ιερό είναι ανούσια
-Εάν δε κάποιοι βλέπουν ως «κλουβί» την Εκκλησία, αλίμονο, δεν θα ικανοποιηθούν ούτε με (αρχι)επισκόπους του γυναικείου φύλου πιστέψτε με.
Η Εκκλησία και στις δύο περιπτώσεις πάντως αντιμετωπίζεται ξεκάθαρα ως δομή εξουσίας:Το πεδίο είναι ήδη κατεστραμμένο για οποιοδήποτε "διάλογο"
Ευχαριστώ.
Δεν είμαι θεολόγος ούτε γνωρίζω εκκλησιολογία. Είμαι ένας εκκλησιαζόμενος που μετέχει στα Μυστήρια της Εκκλησίας χωρίς κάτι παραπάνω. Προ ημερών μάθαμε από την τηλεόραση, τις εφημερίδες, τους δημοσιογράφους και τα ιστολόγια που μυρίζουν λιβάνι για μια ενέργεια ενός ιερέα. Αν ο αρχιεπίσκοπος δεν είχε επιβάλει τηλεφωνική αργία στον ιερέα το θέμα παρέμεινε στα ψιλά. Αφού έγινε ένας σάλος περίμενα την Σύνοδο όπως είχαν πει από την αρχιεπισκοπή να αποφανθεί. Έμαθα ότι ο ιερέας δεν έχει πλέον αργία. Η Σύνοδος δεν πήρε θέση. Όλα μέλι γάλα. Τελικά τι κάνει η διοίκηση τη Εκκλησίας; Τα έχει αφήσει στον αυτόματο πιλότο και στην ερασιτεχνία. Το λιγότερο περίμενα κάποιες δημόσιες Συνοδικές θέσεις επιπέδου θεολογικού που θα μας έλεγε για την Παράδοση και την ανανέωση και τα όρια.
Δεν παίρνω θέση για το γεγονός αφού δεν γνωρίζω αλλά με απογοητεύει το ότι ο αρχιεπίσκοπος ή οι μητροπολίτες δεν παίρνουν θέση. Θέλουν να τα έχουν με όλους καλά. τελικά που θα οδηγηθούμε.
Κ. Πετρουλέα, εσείς ο ίδιος θέτοντας τη φοβία της πολιτικής προσλαμβάνουσας απορρίπτετε οποιοδήποτε πεδιο προς συζήτηση αφου σε καθε σκέψη υποπτεύεστε «αχ ειναι απο πισω οι αριστεροί», «αχ παραφυλάνε οι κοσμικοί νεοφεμινιστές».
Να εξηγήσω τι εννοώ κλουβί: τη σκέψη που υποβάλλεται παιδιόθεν στις γυναίκες σε (μη υγιή) πατριαρχικά θρησκευτικά περιβάλλοντα «εισαι κατώτερη αλλα ο Χριστός σε ανύψωσε γιατι πριν ήταν ακομα χειρότερα, μη ζητάς και τα ρέστα. Μονο ο Χριστιανισμός εχει εξυψώσει σε τέτοιο ύψος τη γυναίκα! Οι υπόλοιποι δε θέλουν ισότητα, την ισοπέδωση της θέλουν. Τι εννοεις θελεις να προσφέρεις από υπευθυνη θέση;; Αυτα ειναι για τους άντρες, αυτοί ειναι η κεφαλή! Ξέρουν καλυτερα, εχουν ειδικά προσόντα αυτοί».
Αγαπητέ/αγαπητή
Η αντίληψη της θέσης του καθενός είτε ως εμφυλο πλεονέκτημα είτε ως κατακτημένο δικαίωμα είναι ξένη με την ίδια την υπόσταση της εκκλησίας.
Συμφωνούμε σε αυτό το ελάχιστο;
Αυτό λέει το άρθρο, χωρίς να μπαίνει σε άλλες τοποθετήσεις.
Κατά τα άλλα, ας παλεύουμε στην καθημερινότητα μας για την ισότητα και την εκπροσώπηση στις αγιογραφίες στους τοίχους των ναών μας και ας φωνάζουν γύρω οι πατριαρχιες και οι μητριαρχίες: μόνον έτσι τα κλουβιά καταργούνται άλλωστε.
Διάλογο να κάνουμε αλλά με αγνό ζήλο για την προσφορά στις ενορίες μας με κριτήριο αλληλοδιακονίας σεβόμενοι και τις υπαρκτές διαφοροποίησεις των ψυχισμων των δύο φύλων. Τούτο το τελευταίο η εκκλησία, σε αντίθεση με τον κόσμο, δεν το αρνήθηκε άλλωστε ποτέ.
«ἀποκριθεὶς δὲ Πέτρος καὶ οἱ ἀπόστολοι εἶπον·
πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις.»
(Πραξ. ε΄29)
Στόν διαμειφθέντα διάλογο μεταξύ τοῦ κ. Πετρουλέα καί τοῦ Ἀνωνύμου σχολιαστῆ προφανῶς καί ἐπαληθεύεται ἡ στάση τοῦ π. Ἀλεξάνδρου Σμέμαν πού ἀναφέρεται στό ἄρθρο.
Σέ μιά ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη θέαση καί ἀντίληψη τῶν διακριτῶν ρόλων ἀνδρῶν καί γυναικῶν στήν Ἐκκλησία, εἶναι πρακτικά ἀδύνατο νά ταυτιστοῦν ἀπόψεις.
Κι αὐτό διότι τό θέμα ἀναφορικά μέ τή θέση τῆς γυναίκας στήν λατρεία θεωρεῖται καί προβάλλεται ὡς κοινωνικό καί πρακτικό, ἐνῶ στήν οὐσία του ἔχει καθαρά θεολογικό ὑπόβαθρο, ἀφοῦ μαρτυρεῖται στίς Γραφές καί διαπνέει τήν δισχιλιετή Ἱερά Παράδοση καί ζωή τῆς Ἐκκλησίας.
Ὡς ἐκ τούτου κάθε προσωπική ἄποψη, ἀντίληψη καί ἐκτίμηση ἐπ’αὐτοῦ, ἐφόσον δέν τεκμηριώνεται θεολογικά, ἔρχεται νά διαταράξει τήν ἑνότητα τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας καί τό σημαντικότερο ἐνέχει τόν κίνδυνο «μή ποτε καὶ θεομάχοι» (Πραξ. ε΄39) εὑρεθοῦμε.
Μέ ἐκτίμηση
Θεόδωρος Σ.
Δημοσίευση σχολίου