Λ Α Ζ Α Ρ Ο Σ
π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος
Θὲς νὰ δεῖς θαῦμα γιὰ νὰ πιστέψεις, λές. Ὑπάρχει
μεγαλύτερη ἀνοησία;
Οἱ Ἑβραῖοι ἔβλεπαν ζωντανὸ τὸν Λάζαρο μετὰ τὴν ἀνάστασή
του καὶ προσπαθοῦσαν νὰ βροῦν τρόπο νὰ τὸν σκοτὠσουν γιὰ νὰ ἐξαφανίσουν τὰ
πειστήρια τοῦ θαύματος. Τὸ θαῦμα δηλαδὴ ἔγινε αἰτία ὄχι νὰ πιστέψουν ἀλλὰ νὰ
δαιμονιστοῦν. Ἀποκαλύφθηκε ἡ διεστραμμένη διάθεση τῆς ψυχῆς τους.
Ἀλλὰ καὶ οἰ δέκα λεπροὶ ἔγιναν καλά. Εἶδαν τὸ ἴδιο
τους τὸ σῶμα ὑγιές, καινούριο τὸ κατεστραμμένο δέρμα τους. Μόνον ὁ ἕνας ἐπέστρεψε
νὰ εὐχαριστήσει. Οἱ ἄλλοι ἐννιὰ ποῦ πῆγαν; Γίναν ὄντως καλά, τελικά, μετὰ ἀπὸ
τέτοιο θαῦμα; Ὠφελήθηκαν;
Ἂς ζητᾶμε τὴ χάρη τῆς πίστης. Δοῦμε δὲ δοῦμε θαύματα, νὰ νιώθουμε τὸν Χριστὸ μέσα μας, κατοικοῦντα καὶ μένοντα, κοινωνώντας τοῦ Σώματος καὶ Αἵματός Του. Τὸ μεγαλύτερο θαῦμα δηλαδή.
Τὰ "ἄλλα" περὶ θαυματολαγνείας καὶ
θαυματουργιῶν, εἶναι τὸ πλεῖστον προβολὲς τοῦ ἐγωισμοῦ μας. Καὶ μάλιστα ἐπικίνδυνες
διότι καὶ τὸ ταγκαλάκι μπορεῖ νὰ σοῦ κάνει "θαύματα" καὶ "σημεῖα"
καὶ "τέρατα".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου