Μία σπίθα στὴ στάχτη… - «Κ.Π.»

Μία σπίθα στὴ στάχτη…

«Κ.Π.»

Ἀξέχαστη ἡ σκηνὴ ἀπὸ τὸ πατρικὸ φτωχόσπιτό μας. Χειμωνιάτικο βράδυ γύρω ἀπὸ τὸ τζάκι ἡ οἰκογένεια τρώει, συζητάει, ἀγαπάει… Ἡ ἡμέρα τελειώνει. Θὰ πᾶνε γιὰ ὕπνο σὲ λίγο, καὶ πρέπει νὰ σβήσουν τὴ φωτιά. Ὄχι. Δὲν τῆς ρίχνουν νερὸ γιὰ νὰ σβήσει. Σκεπάζουν μὲ μπόλικη στάχτη τὰ ἀναμμένα κάρβουνα. Ἡ δύναμη τῆς σπίθας θὰ διατηρηθεῖ ἀναμμένη μέχρι τὸ πρωί, ποὺ μὲ τὴ βοήθειά της θὰ ξανανάψουν τὴ φωτιὰ στὸ ζεστὸ τζάκι τους. Ὄμορφη, νοσταλγικὴ ἀλλὰ καὶ ἀλληγορικὴ ἡ εἰκόνα τῶν παιδικῶν μας χρόνων: Ἡ σπίθα τῆς φωτιᾶς…

Ὅταν μεγάλωσα μὲ ἐντυπωσίαζε καὶ ἐκείνη ἡ θαυμαστὴ εἰκόνα τῆς δημιουργίας τοῦ τελειότερου πλάσματος τῆς γῆς, τοῦ ἀνθρώπου. Σύμφωνα μὲ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ποὺ ὁ Κύριος τὴ σεβόταν καὶ μάλιστα ἔλεγε «οὐκ ἦλθον καταλῦσαι τὸν Νόμον ἀλλὰ πληρῶσαι», ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο: Μὲ τὰ θεϊκά Του χέρια ἔπλασε πηλὸ καὶ ἔφτιαξε τὸν ἄνθρωπο, τὸν Ἀδάμ. Τὸν θαύμαζε πόσο τέλειος βγῆκε. Ὕστερα τὸν σήκωσε ὄρθιο καὶ μὲ τὸ θεϊκό Του στόμα «ἐνεφύσησε αὐτῶ πνοὴν ζωῆς»! Καὶ τότε ὁ χωμάτινος ἄνθρωπος ἄρχισε νὰ ζεῖ καὶ νὰ κινεῖται. Μέγα θαῦμα! Τί τοῦ ἔδωσε ζωή; Μία σπίθα πνοῆς (πνεύματος) τοῦ Θεοῦ, μία σπίθα θεότητας, ποὺ ζωοποίησε καὶ ζωοποιεῖ τὸ ἀνθρώπινο σῶμα.

Αὐτὴ ἡ θεϊκή, ἀθάνατη σπίθα, ποὺ τὴν ὀνομάζουμε πνοὴ Θεοῦ, ψυχή, συνείδηση, δὲν εἶναι μόνο ἡ αἰτία ἀλλὰ καὶ ὁ ὁδηγός, ἡ πυξίδα τῆς ζωῆς.  Αὐτόματα καὶ ἀλάθητα ὑπαγορεύει στὸν ἄνθρωπο τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό, βοηθάει στὴ διάκριση αὐτῶν καὶ εἶναι ἡ πνευματικὴ ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὴ ἡ σπίθα δὲν ἐγκλωβίζεται στὸ νεκρὸ σῶμα καὶ στὸν τάφο. Περνάει ἄθικτη, ἄφθορη, ζῶσα καὶ στὴν αἰώνια ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ ψάλλουμε καὶ στὴ Γιορτὴ τῆς Παναγίας μας: «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων κηδέψατέ μου τὸ σῶμα. Καὶ Σὺ Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα». Ἰσχύει γιὰ τὴ Μάνα Παναγία μας, ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ παιδιά της…

Μία θαυμαστὴ σπίθα ζωῆς ἐπιγείου καὶ αἰωνίου. Τόσο ἀόρατη ἀλλὰ καὶ τόσο δυνατή. Τόσο ἀφανὴς ἀλλὰ καὶ τόσο ἔντονη, οὐρανόσταλτη, καθοριστικὴ σπίθα γιὰ τοῦ κάθε πιστοῦ τὴ λύτρωση καὶ σωτηρία. Σπίθα πνευματικῆς ζωῆς ποὺ χαρακτηρίζει καὶ διακρίνει τὸν ἄνθρωπο. Ἔχει ἱερὸ χρέος νὰ τὴ φροντίζει, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ θεοῦ, διότι ἀπὸ αὐτὴν ἐξαρτᾶται ὅλη ἡ ζωή… Πρέπει νὰ τὴν διατηρεῖ καθαρὴ καὶ ζῶσα καὶ ἐνεργό, μὲ τὴ βοήθεια τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τὸν χριστιανικό του ἀγώνα συνέχεια καὶ ἀδιάκοπα.

Πῶς ὅμως τὴ χρησιμοποιοῦμε; Γιὰ νὰ καίει καὶ νὰ καταστρέφει ἢ γιὰ νὰ ζωοποιεῖ καὶ θεοποιεῖ τὸν κάθε ἀγωνιστή, πού τὴν ἔχει ὡς ὕψιστο δῶρο τοῦ Δημιουργοῦ του; Δυστυχῶς ὑπάρχουν κι ἐκεῖνοι, ποὺ συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα τὴν ἀγνοοῦν, τὴν περιφρονοῦν, τὴν καταπλακώνουν μὲ πολλὴ στάχτη ἁμαρτίας, μὲ βαρὺ μπετὸν ἀποστασίας καὶ ἀρνήσεως καὶ διαστροφῆς, τὴν καταπνίγουν, γιὰ νὰ μὴ μπορεῖ νὰ ἀκουστεῖ, τὴν φυλακίζουν ἑρμητικά, τὴν σκληραίνουν καὶ τὴν πωρώνουν!

 Ἐκείνη ὅμως ἡ ἀθάνατη σπίθα ζεῖ, ὑπάρχει, καὶ πάσχει νὰ δημιουργήσει ρωγμὲς νὰ πεταχτεῖ ἔξω, νὰ ἐλευθερωθεῖ, νὰ λειτουργήσει ὅπως τὴν ὅρισε ὁ Θεός. Προσπαθεῖ νὰ γκρεμίσει τὰ δεσμά της γιὰ νὰ σωφρονίσει τὸν ἁμαρτωλό, νὰ τὸν φέρει εἰς μετάνοια, νὰ τὸν συνδέσει μὲ τὸν Πατέρα. Ἀλήθεια μπορεῖ κανεὶς νὰ περιορίσει, νὰ δεσμεύσει τὴ δύναμη τῆς ζωῆς. Τί κρίμα γιὰ ὅσους τὸ ἐπιχειροῦν διαπράττοντας μεγάλη ἁμαρτία! Δὲν βλέπουν πῶς μέσα ἀπὸ τὰ σκληρά, ἄνυδρα βράχια φυτρώνουν λουλούδια;

Μία σπίθα στὴ στάχτη ἡ φωτιά. Μία σπίθα στὸ σῶμα ἡ ψυχή. Μία σπίθα μὲ ἀσυγκράτητη, ἀνυπολόγιστη δύναμη ζωῆς, χρήσιμη, λυτρωτικὴ δύναμη. Ἂς διατηροῦμε ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ, καθαρὴ καὶ ἄγρυπνη καὶ ἄσβεστη τὴ θεϊκή μας σπίθα! Μὲ τὸ συνειδητὸ ἀγώνα μας καὶ τὴ θεία χάρη!