Μνήμη της Αγίας και καλλινίκου Μάρτυρος Μαρίνης (17 Ιουλίου)

 Αύτη εκατάγετο μεν από ένα χωρίον της Πισσιδείας, ήτον δε θυγάτηρ μονογενής Αιδεσίου τινός ιερέως των ειδώλων, κατά τους χρόνους Κλαυδίου Καίσαρος εν έτει σο’ [270]. Όταν δε έγινε δώδεκα χρόνων, απέθανεν η μήτηρ της. Όθεν παρεδόθη η Αγία από τον πατέρα της εις μίαν γυναίκα, και επαρακάλει τον Θεόν να την αξιώση της των Χριστιανών πίστεως, την οποίαν εδιδάσκετο από μερικούς Χριστιανούς, οπού ευρίσκοντο εις το ειρημένον χωρίον. Όταν δε έγινε δεκαπέντε χρόνων, τότε επόθησεν η Αγία να μαρτυρήση δια την του Χριστού αγάπην. Όθεν μαθών δι’ αυτήν ο ηγεμών Ολύμβριος, έστειλε και την επίασε, και την έβαλεν εις φυλακήν. Αφ’ ου δε επέρασαν μερικαί ημέραι, εύγαλεν αυτήν από την φυλακήν, και επαράστησεν εις το κριτήριόν του. Βλέπωντας δε αυτήν, όλος έμεινεν εκστατικός δια την ωραιότητά της. Ερωτηθείσα δε από αυτόν, πώς ονομάζεται, και ποίαν τύχην και κατάστασιν έχει, απεκρίθη η Αγία. Μαρίνα ονομάζομαι, της Πισσιδείας είμαι γέννημα και θρέμμα, και το του Κυρίου μου Ιησού Χριστού επικαλούμαι όνομα.

Όθεν επειδή δεν έστερξε να αρνηθή τον Χριστόν, επρόσταξεν ο ηγεμών να εξαπλωθή κατά γης, και να καταξεσχισθή άσπλαγχνα με ραβδία. Όθεν τούτου γενομένου, η γη εκοκκίνισεν από το πολύ αίμα οπού έτρεξεν. Έπειτα επρόσταξε να κρεμασθή η Αγία, και να ξεσχίζεται το σώμα της εις πολλήν ώραν, και μετά ταύτα έβαλεν αυτήν εις την φυλακήν. Έγινε δε εκεί σεισμός μεγάλος, ώστε οπού εσαλεύθη η φυλακή, και ιδού ευγήκεν από ένα μέρος της φυλακής ένας δράκων, ο οποίος συρόμενος κατά γης, έκαμνεν ένα φοβερόν συρισμόν, και εφάνη ότι έχυσε φωτίαν τριγύρω εις την Αγίαν. Επειδή δε η Αγία εφοβήθη πολλά, και έγινε σύντρομος δια την θεωρίαν ταύτην, προσηύχετο εις τον Θεόν. Όθεν ο φοβερός εκείνος δράκων μεταβληθείς, εφαίνετο ωσάν ένας μαύρος σκύλος. Η δε Μάρτυς αρπάσασα τούτον από τας τρίχας, και ευρούσα εκεί ένα σφυρί ερριμμένον, έδειρεν αυτόν εις την κεφαλήν και εις την ράχιν, και τελείως αυτόν εταπείνωσε. Μετά ταύτα εφέρθη η Αγία εις δευτέραν εξέτασιν, και μένουσα στερεά εις την του Χριστού πίστιν, καίεται με αναμμένας λαμπάδας, και βάλλεται κατακέφαλα μέσα εις ένα αγγείον γεμάτον από νερόν. Αβλαβής δε φυλαχθείσα, ετράβιξεν εις την πίστιν του Χριστού πολλούς απίστους, οι οποίοι απεκεφαλίσθησαν και έλαβον τους στεφάνους της αθλήσεως. Όθεν θυμωθείς ο ηγεμών, απέκοψε την Αγίαν αυτής κεφαλήν. Τελείται δε η αυτής Σύναξις μέσα εις τον Άγιον Μηνάν.

Επειδή δε μερικοί εναντιόνονται λέγοντες, ότι τα πνεύματα και οι δαίμονες, δεν είναι δυνατόν να πάθουν κανένα σωματικόν πάθος, ως άϋλα και ασώματα, τούτου χάριν υποσημειώ ενταύθα ελληνιστί, εκείνα οπού ευρίσκονται γεγραμμένα εις τον κατά πλάτος ελληνικόν Βίον της Αγίας, άπερ έχουσιν ούτω· «Και θαυμαστόν ουδέν, ει πνεύμα ων (ο δαίμων δηλαδή) κρατείται, και τάλλα πάσχει ως ανδράποδον. Την μεν γαρ, (Αγίαν Μαρίναν) τω του κρείττονος έρωτι και τη αποστάσει των γηΐνων, εις άϋλον τάξιν μεταβεβηκυίαν, εικός δώρον ειληφέναι παρά Θεού τοσούτον δύνασθαι. Εκείνον δε, (τον δαίμονα) πεφυκέναι πάσχειν δεόντως, και των αλγεινών έχειν αίσθησιν, εις ύλην άνωθεν ρεύσαντα, και σωματικής παχύτητος ερασθέντα και αναπλησθέντα. Ον γαρ σωμάτων αιρούσιν ηδοναί, και πάθη σωμάτων αιρούσι. Και αδύνατόν τινα πεφυκέναι θατέρου των εναντίων αίσθησιν έχειν, θατέρου δε μη. Άπας γαρ τις προς τα τοιαύτα επίσης έχων οράται. Και ουκ έστιν, όπου διαπίπτων ο λόγος ευρίσκεται. Όθεν κακείνος (ο δαίμων δηλαδή) υλαίος γενόμενος, πάσχει πριν, η τι δράσαι κακόν. Και απαγορεύει του λοιπού δι’ αυτού προσιέναι, έργω διδαχθείς, όσην μεν παρά Χριστού περιβέβληνται δύναμιν, οι γνησίως ηκολουθηκότες αυτώ. Όσην δε πάλιν εκείνος την ασθένειαν έχει, τραχηλιάσας κατά του πεποιηκότος, και αποστάτης γενόμενος».

Έφη δε και ο Σιναΐτης Γρηγόριος περί των δαιμόνων· «Νόες όντες ποτέ και αυτοί, και της αϋλίας εκείνης και λεπτότητος εκπεσόντες, υλικήν τινα παχύτητα έκαστος κέκτηται, κατά την έξιν ή ενέργειαν σωματούμενος, ην ενεργών πεποίωται» (κεφ. ρκγ’, εν τη Φιλοκαλία).

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

(Απόδοση στα Νέα Ελληνικά από τον βίο της Αγίας - πως είναι δυνατόν ο δαίμονας να υπέφερε από τα κτυπήματά της: Και δεν είναι καθόλου παράδοξο, αν το πνεύμα (δηλαδή ο δαίμονας) υποτάσσεται και υποφέρει όπως ένας δούλος. Διότι η Αγία Μαρίνα, εξαιτίας της αγάπης της για τον ανώτερο (τον Θεό) και της απομάκρυνσής της από τα γήινα, είχε μεταβεί σε άυλη κατάσταση. Είναι λογικό να έλαβε από τον Θεό τη χάρη να έχει τόση δύναμη. Ο δαίμονας, όμως, είναι από τη φύση του προορισμένος να υποφέρει και να αισθάνεται τις οδύνες, επειδή προέρχεται από την ύλη, έχει ερωτευτεί την παχύτητα του σώματος και έχει γεμίσει με αυτήν. Διότι αυτός που ελκύεται από τις απολαύσεις του σώματος, ελκύεται και από τα πάθη του σώματος. Και δεν είναι δυνατόν κάποιος να έχει την αίσθηση ενός από τα αντίθετα (πνευματικά και σωματικά), χωρίς να έχει την αντίστοιχη αίσθηση του άλλου. Όλοι όσοι βρίσκονται σε τέτοια κατάσταση φαίνονται να συμμετέχουν εξίσου στα δύο. Και δεν υπάρχει περίπτωση να καταρριφθεί αυτός ο λόγος. Έτσι, λοιπόν, και εκείνος (ο δαίμονας), επειδή έχει γίνει υλικός, υποφέρει πριν καν προλάβει να κάνει κάποιο κακό. Και από τότε παύει να πλησιάζει (την Αγία Μαρίνα), έχοντας διδαχθεί στην πράξη πόση δύναμη έχουν από τον Χριστό όσοι τον ακολουθούν πιστά, και πόση αδυναμία έχει ο ίδιος, επειδή αποστάτησε από τον Δημιουργό του και εναντιώθηκε σε Αυτόν.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης είπε επίσης για τους δαίμονες: "Ήταν κάποτε και αυτοί νους (νοερές υπάρξεις), αλλά αφού έπεσαν από εκείνη την άυλη και λεπτή κατάσταση, ο καθένας τους απέκτησε μια υλική παχύτητα, ανάλογα με τη συνήθεια ή την ενέργεια που σωματοποιεί, την οποία δημιούργησε με τις πράξεις του" (κεφ. 123, στη Φιλοκαλία).