Αύτη η Αγία Μάρτυς Βάσσα ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού εν έτει σϞ’ [290], εκατάγετο δε από την πόλιν Έδεσσαν. Συζευχθείσα δε με κάποιον Ουαλλέριον, όστις ήτον ιερεύς των ειδώλων, εγέννησεν από αυτόν τρεις υιούς, Θεόγνιον, Αγάπιον, και Πιστόν, τους οποίους ανέτρεφε με την εις Θεόν ευσέβειαν, επειδή και αυτή ήτον από τους προγόνους της Χριστιανή και πιστή. Αύτη λοιπόν διαβαλθείσα από τον ίδιον άνδρα της, παρεστάθη μαζί με τους τρεις υιούς της, έμπροσθεν εις τον ανθύπατον και βικάριον, και ωμολόγησε πως είναι Χριστιανή. Όθεν αυτή και οι δύω της υιοί, εβάλθησαν εις την φυλακήν. Θεόγνιος δε ο πρώτος υιός της κρεμασθείς, εξεσχίσθη. Ύστερον δε από τούτον εφέρθη και ο δεύτερος αυτής υιός Αγάπιος, και εδάρθη.
Η δε μήτηρ του έδιδε θάρρος εις αυτόν, και τον επαρακίνει εις το μαρτύριον. Μετά ταύτα έγδαραν το δέρμα της κεφαλής του έως εις το στήθος του. Εν όσω δε καιρώ τον έγδερναν, έλεγεν ο του Χριστού αθλητής το αξιομνημόνευτον τούτο απόφθεγμα· «Ουδέν ούτως ηδύ, ως το πάσχειν υπέρ Χριστού». Ήγουν δεν είναι κανένα πράγμα τόσον γλυκύ, καθώς είναι το να πάσχη τινάς δια τον Χριστόν.Ύστερον εφέρθη και ο τρίτος αυτής υιός, ο Πιστός
καλούμενος, και ομολογήσας την εις Χριστόν πίστιν, ετιμωρήθη με διάφορα βάσανα,
και ούτως έλαβε την δια ξίφους απόφασιν, μαζί με τους δύω του αδελφούς. Ευθύς
λοιπόν απεκεφαλίσθησαν και οι τρεις, και έλαβον οι μακάριοι τους της αθλήσεως
αμαραντίνους στεφάνους. Η δε μήτηρ αυτών Βάσσα εβάλθη εις την φυλακήν, εκεί δε
ευρισκομένη, έλαβε τροφήν δια χειρός Αγγέλου, και ταύτην φαγούσα, ενεδυναμώθη.
Έπειτα εύγαλαν αυτήν από την φυλακήν, και την επρόσταξαν να ακολουθή οπίσω εις
τον βικάριον, ο οποίος επήγαινεν εις την Μακεδονίαν. Εκεί δε ανάγκασαν την
Αγίαν να θυσιάση εις τα είδωλα, και επειδή δεν επείσθη εις τούτο, πρώτον μεν
την έβαλαν μέσα εις το νερόν, έπειτα δε, την έβαλαν εις την φωτίαν, και μετά
ταύτα την ελιθοβόλησαν.
Επειδή δε έμεινεν αβλαβής από όλα ταύτα, δια τούτο
εφέρθη εις τον ναόν των ειδώλων, και πιάσασα το είδωλον του Διος, έσεισεν αυτό
και εις γην εκρήμνισε και ετζάκισεν. Όθεν εδόθη εις τα θηρία δια να την φάγουν,
και φυλαχθείσα εκ τούτων αβλαβής, ερρίφθη εις την θάλασσαν μακράν από την
στερεάν έως τριάκοντα στάδια, ήγουν έως τέσσαρα μίλια. Και τότε μεν εφάνη η
Αγία εις τους βλέποντας από μακράν, ότι εκάθητο επάνω εις θρόνον, μαζί δε με
τον θρόνον εφαίνοντο και τρεις άνδρες, λάμποντες περισσότερον από τον ήλιον, οι
οποίοι εφάνησαν, ότι έβαλαν την Αγίαν μέσα εις καΐκι μαζί με τον θρόνον της.
Μετά δε ημέρας οκτώ εφάνη η Μάρτυς επάνω εις το νησίον της Άλωνος, το οποίον
είναι κατά το μέρος του Ελλησπόντου, τουρκιστί μεν λεγόμενον Πασά λιμάνι,
υποκείμενον δε τω Αρχιεπισκόπω Προικονήσου. Τούτο δε μαθών ο εν τη Μακεδονία
ευρισκόμενος ανθύπατος, με το να το ανήγγειλεν εις αυτόν ένας άνθρωπος Φίλιππος
ονόματι, έγραψεν εις τον κονσουλάριον της Κυζίκου, και άρχοντα της επαρχίας
Ελλησπόντου, παρακινών αυτόν να πιάση την Αγίαν. Όθεν αυτός εζήτησε και εύρεν
αυτήν, και επειδή η Μάρτυς δεν επείσθη να θυσιάση εις τα είδωλα, δια τούτο
επρόσταξε και έδεσαν τας χείρας της εις τα οπίσω· έπειτα ετζάκισαν τα μέλη της,
και τελευταίον έκοψαν την αγίαν της κεφαλήν, και έτζι παρέδωκε την ψυχήν της
εις χείρας Θεού, παρά του οποίου έλαβε του μαρτυρίου τον στέφανον.
Άγιος Νικόδημος
Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου