«Μαμά, μη με βασανίζεις»
π. Νεκτάριος Κάνιας
Το κείμενο αυτό γράφτηκε ως ανάγκη να φωτιστεί μια αλήθεια που συχνά μένει κρυμμένη: ότι πίσω από κάθε τραυματισμένο παιδί, πίσω από κάθε έφηβο που χάνεται ή πληγώνει, πίσω από κάθε ενήλικο που παλεύει με αόρατους εσωτερικούς δαίμονες, υπάρχει μια ιστορία που δεν ακούστηκε εγκαίρως. Η αφορμή ήταν η τραγωδία των εφήβων στις Σέρρες, αλλά και η βαθιά εμπειρία όσων έχουν δει από κοντά τι σημαίνει να μεγαλώνεις μέσα σε γονικές πληγές. Το κείμενο δεν γράφτηκε για να κατηγορήσει, αλλά για να υπενθυμίσει ότι ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί όταν κάποιος σταθεί δίπλα του πριν χαθεί — όταν κάποιος ακούσει την άφωνη κραυγή: «Μαμά, μη με βασανίζεις».
Μαμά, μη με βασανίζεις — Τα γονικά δαιμόνια
Υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε σπίτια όπου δεν ακούγεται φωνή,
αλλά αντήχηση.
Όχι γέλιο,
αλλά ρήγμα.
Όχι αγκαλιά,
αλλά σκιά.
γιατί το πρώτο πρόσωπο που έπρεπε να τους προστατεύει
ήταν το ίδιο που τους πλήγωνε.
Όχι πάντα με πράξεις ορατές,
αλλά με εκείνη τη βαθιά, ακατανόητη ανατροπή:
όταν η αγάπη γίνεται φόβος
και η παρουσία γίνεται απειλή.
αλλά έμεινε χαραγμένη μέσα τους:
«Μαμά, μη με βασανίζεις».
Όχι ως κατηγορία,
αλλά ως κραυγή που δεν βρήκε ποτέ αυτιά να την ακούσουν.
κουβαλούν μέσα τους γονικά δαιμόνια.
Όχι υπερφυσικά.
Ανθρώπινα.
Εκείνα που γεννιούνται όταν η παιδική ψυχή δεν αντέχει το βάρος
και αναγκάζεται να σπάσει σε κομμάτια για να επιβιώσει.
Ψιθυρίζουν.
Στις σχέσεις.
Στις νύχτες.
Στις σιωπές.
Στις στιγμές που ο άνθρωπος δεν ξέρει γιατί πονάει,
μόνο ότι πονάει.
μέσα σε αυτή τη σκοτεινή κληρονομιά
υπάρχει κάτι που δεν σβήνει:
η δυνατότητα της θεραπείας.
Η δυνατότητα να ξαναγεννηθεί ο άνθρωπος
εκεί όπου κάποτε πληγώθηκε.
σταθεί δίπλα σε αυτή την πληγή
χωρίς φόβο,
χωρίς βιασύνη,
χωρίς κήρυγμα,
τότε κάτι αρχίζει να αλλάζει.
βρίσκει για πρώτη φορά κάποιον που δεν τρομάζει από το σκοτάδι του.
Κάποιον που δεν φεύγει.
Κάποιον που δεν το μπερδεύει με τα λάθη των γονιών του.
Κάποιον που του λέει, χωρίς λόγια:
«Είσαι εδώ. Σε βλέπω. Δεν είσαι μόνος.»
δεν εξαφανίζονται μαγικά,
αλλά χάνουν τη δύναμή τους.
Γίνονται ιστορία, όχι μοίρα.
Γίνονται μνήμη, όχι κατάρα.
Γίνονται κομμάτι ενός παρελθόντος που δεν ορίζει πια το μέλλον.
αλλά μπορεί και να ξανασταθεί.
Μπορεί να σπάσει,
αλλά μπορεί και να ενωθεί.
Μπορεί να χαθεί,
αλλά μπορεί και να βρεθεί.
ακούγεται μια άλλη φράση —
όχι κραυγή,
αλλά ανάσα:
Τώρα μπορώ να ζήσω.»
π. Νεκτάριος Κάνιας
Θεολόγος (Μ.Α.) – Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Εφημέριος Ι.Ν. Αγίων Αναργύρων Ρόδου
6 σχόλια:
Αυτά όλα εδώ και μια εικοσαετία ήταν σε πολύ μικρό ποσοστό, σήμερα το βλέπουμε όλο και να μεγαλώνει το χάσμα μεταξύ γονέων και παιδιών. Ποιος φταίει τελικά οι γονείς που αφήνουν λάσκα τα παιδιά ή τα παιδιά που διεκδικούν όλο και περισσότερα; Είναι δυνατόν να μπει ένα χαλινάρι;
Πολύ καλή για ακτινογραφία. Η θεραπεία όμως είναι δύσκολη. Δεν ξέρω αν τα λόγια και οι συμβουλές είναι εκείνες οι οποίες ωφελούν με αποτέλεσμα. Δυσκολεύει η θεραπεία.
Σημαντικό κείμενο που δείχνει δρόμους.
Παρηγορητικό το άρθρο αυτό για μας τους γονείς. Έχει μια ευχέρεια στο γράψιμο και στις συμβουλές ο π. Νεκτάριος. Μακάρι να πιάσουν τόπο.
Αξιόλογο Συγχαρητήρια
Η αγάπη του Χριστού θεραπεύει, μόνη της η ψυχοθεραπεία αδυνατο. Αυτή μετουσιωνει, δεν αποκόπτει τα παθη, μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Το έχω δει και το καταθέτω.
Δημοσίευση σχολίου