Διάβασα στο διαδίκτυο, ότι άλλος ένας εξ αυτών που
ζητήσαν την απομάκρυνση του ‘’παιδίου’’, απεβίωσε αμετανόητος άνευ συγνώμης σε
αυτόν που εκδίωξε με την παρέμβασή του.
Απομένει ένας ακόμα στην ζωή, ο οποίος με τον
τρόπο του έξωθεν του Ναού του Αγίου Ανδρέου, όταν αντίκρυσε το ‘’παιδίον’’ αναλογίσθηκε
την ευθύνη του για το λάθος που τον παρέσυρε ο σήμερα απεβιώσας.
Όπως και ο πρώτος, που έφυγε προ μηνών, όταν
συνάντησε σε κηδεία το ‘’παιδιον’’ έξωθεν του Ναού Αγίων Αναργύρων Νέας Ιωνίας,
κάτι ψέλλισε με το υποκριτικό ευσεβίστικο μειδίαμά του… Έχει ο Θεός, μέχρι να φύγει και ο ‘’ένας’’ εκ
το επιζώντων, ο τελευταίος της περιόδου αυτής, για να του γράψω όπως έχω πει ‘’απέθανε
και ετάφη’’.
Ενώ δεν προλάβαμε ακόμα να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός τής Χριστού γεννήσεως, έφυγε εκ του κόσμου μια ψυχή που έβαλε ως στόχο “ζητείν το παιδίον τού απολέσαι αυτό”. Ο Άγιος Θεός όχι μόνο προστάτευσε το ‘’παιδίον’’ αλλά και το ευλόγησε να ευδοκιμήσει.
Μετά… το ίδιο έργο βρέθηκε άλλος -φίλος αυτός- που
ζήτησε «απολέσαι αυτό», ο Θεός όμως ξανά ευλόγησε το ‘’παιδίον’’ σε δόξες, ενώ
εκείνου του πρόσφερε δοκιμασίες για μετάνοια. Δυστυχώς ο Ηρώδης και η εξουσία
τον έχουν συνεπάρει χωρίς να έχει κατά νου την μετά θάνατο ζωή.
Ο Πατέρας και Διδάσκαλος της Εκκλησίας μας ο άγιος
Ιωάννης ο Δαμασκηνός, θα χαράξει για τις περιπτώσεις των ανθρώπων “Ποίον θηρίον
είναι τόσον άγριον και ανήμερον όπως ο άνθρωπος που συγκλονίζεται από την οργήν
και τυραννείται από τον θυμόν; Ποία δε τρικυμισμένη θάλασσα η οποία
αναταράσσεται από τους εφορμώντας εις αυτή βιαίους ανέμους, ξεσπάει με τόσην
ορμήν και θραύεται επάνω εις τους βράχους; Ή ποίον φαρμακερόν φίδι μεταξύ των
πιο δεινών πηδά επάνω εις το θύμα του με τόση μανίαν με όσην ο ασυγκράτητος και
δριμύς και αχαλίνωτος εις την οργήν του θυμώδης;’’
Όταν, ο βαπτισμένος στο Όνομα της Αγίας Τριάδας,
δεν βιώνει την αγάπη τού Ιησού, και όταν δεν επιτρέπει ο ίδιος να φλογίζεται η ύπαρξης
του από την δόξα τού Χριστού, τότε κινδυνεύει να γεμίσει την καρδιά του από την
δύναμη του ισχυρού, του μοναδικού ηγεμόνα χωρίς να υπολογίζει άλλους. Όταν
μάλιστα ο Αρχηγός τής σωτηρίας μας απαιτεί θυσίες, λιτάνευση του Σταυρού,
ομολογία πίστεως και απαρέγκλιτη παρακολούθηση των βημάτων του, τότε αισθάνεται
κανείς τα επίπεδα στα οποία πρέπει να περιφέρει την ύπαρξή του ο εκάστοτε
πρώτος.
Αυτό συμβαίνει και με τα πρόσωπα των εκπροσώπων των ποικίλων “θρησκευτικών κατεστημένων”. Όταν δεν ζουν συνειδητά την πίστη τού Χριστού και αποφεύγουν την οδόν των Αγίων τής Εκκλησίας μας, τότε φθάνουν στο κατάντημα να υπογράφουν “την σφαγήν των νηπίων”, διότι δεν “ελέγχονται υπό του φωτός”, αφού “τα έργα αυτών εισί πονηρά”.
Ας μη μας φοβίζει απολύτως τίποτε, αφού και γι’
αυτούς νομοτελειακώς ισχύει ό,τι και για τον Ηρώδη. Τελικώς θα επαληθευθεί έτι
άπαξ πανηγυρικώς ο λόγος της Γραφής: “Τεθνήκασι οι ζητούντες την ψυχήν τού
παιδίου”!
Α.Κ.Κ.
