Ούτος ο θείος Πατήρ ημών Ισίδωρος, ήτον από το Μισήρι, υιός γονέων ευγενών, ομού και θεοφιλών, και συγγενής Θεοφίλου και Κυρίλλου των της Αλεξανδρείας Αρχιεπισκόπων, ακμάσας περί το υιβ’ [412] έτος. Ούτος λοιπόν επειδή ήτον γυμνασμένος εις το άκρον, τόσον κατά την εσωτερικήν και θείαν φιλοσοφίαν, όσον και κατά την εξωτερικήν, δια τούτο και πάμπολλα συγγράμματα αφήκεν εις τους φιλομαθείς, λόγου και ενθυμήσεως άξια. Αυτός γαρ παραιτήσας πλούτον και γένος λαμπρόν, και ευδαιμονίαν ζωής, επήγεν εις το Πηλούσιον όρος, και το μοναχικόν σχήμα φορέσας, εκεί εσχόλαζε προσευχόμενος και συνομιλών νοερώς τω Θεώ.
Από εκεί δε, εδίδασκε και όλην την οικουμένην, και
εφώτιζεν αυτήν με τους θείους λόγους του. Τους αμαρτάνοντας, εις μετάνοιαν
επιστρέφων. Τους εναρέτους, εις την αρετήν επιστηρίζων. Τους απειθείς,
παρακινών εις ευπείθειαν. Και με το αυστηρόν των ελέγχων του, και αυτούς τους
ιδίους βασιλείς ενθυμίζων και νουθετών, εις το συμφέρον της οικουμένης. Και δια
να ειπούμεν καθολικώς, εις όλους εκείνους οπού ερώτων αυτόν απορίας εκ των
αγίων Γραφών, σοφωτάτας έδιδε τας λύσεις και ερμηνείας. Λέγουσι δέ τινες, ότι αι
επιστολαί του θείου τούτου Πατρός είναι έως δέκα χιλιάδες. Έτζι λοιπόν κάλλιστα
διαπεράσας την ζωήν του, και κατά Θεόν πολιτευσάμενος, με γήρας βαθύ τελειόνοι
τον βίον του περί το υν’ [450] έτος της σωτηρίας.
Άγιος Νικόδημος
Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου