«ΑΝΟΙΧΤΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ» …

 

«ΑΝΟΙΧΤΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ» …

(Σχόλια στην δεύτερη συλλογή του φιλοσκώμονα ιατροφιλόσοφου ποιητή πατριώτη μας)

Ανοιχτή ημερομηνία σημαίνει ότι κάθε μέρα είναι πιθανόν να κάνω ή να γίνει, αυτό που είπαμε ή και δεν είπαμε! Μια τέτοια «συνεννόηση» έχει στοιχεία δημιουργικής ασάφειας (που λένε οι σημερινοί) και ευρύχωρης ελευθερίας στον άλλον, να προσδιορίσει το πότε!

Τί… πότε;; 

Πότε θα πάρει καθένας Πρεβεζάνος στα χέρια του την δεύτερη ποιητική συλλογή του συμπολίτη μας γιατρού Θωμά Ιωάννου, που τιτλοφορείται «Ανοιχτή Ημερομηνία» για να απολαύσει «κολυμπώντας» στα ποιήματα της συλλογής, την «Αμφίβια Μοίρα» μας, ημών των ανθρώπων, που «Ζήσαμε με μισή καρδιά σε στεριά και σε θάλασσα» όπως έγραψε ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος και μας το προφώνησε ο Θωμάς, σαν εισαγωγικό αέτωμα. 

Απ’ ό,τι «φαίνεται» (χωρίς ποτέ ο ίδιος να το «φωνάζει») διαβάζοντας καθένας μας, τα ανάλεκτα, από την παρ’ αυτώ «κατά φρένα και κατά θυμόν» συλλογή, ποιήματα του Θωμά Ιωάννου, ψιλλιάζεται μετά την «Αμφίβια μοίρα», ήδη μόλις στο τέταρτο το ποίημα, ότι γραφτήκανε ώστε: «Στα μέτρα του κρανίου μου να φέρω τα μυαλά μου» όπως με ρίμα «Χαϊκού» (= αστείος στίχος) μας υπογράφει, ίσως και σαν μετανοιωμένος δηλωσίας. 

Όμως όχι. Σ’ όλη την συλλογή υπομνηματίζονται χωρίς ονοματική υπογράμμιση – ανεκφωνήτως πρόσωπα και δράματα που γοητεύουν ή και φοβίζουν τον ποιητή και ίσως, κρίνοντας εξ ιδίων, να σκέφτηκε ότι θάναι και για εμάς, το ανώνυμον, μια κάποια προστασία!

Ξέρει ο ποιητής ότι όταν βγουν, έξω από τον φράχτη του τσερβέλου τα μυαλά, τότε παίρνουν αέρα και ψηλώνουν όπως και ο παππούς μας ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης δίδαξε. 

Η αντιστοίχηση και ο σχολιασμός, σε λόγια, έργα, και ημέρες, ανθρώπων με βάρος περιεχομένου και με περιουσία, που φυσικά μπορεί από τον οποιονδήποτε σώφρονα, να είναι κληρονομούμενη, έκανε τον Θωμά Ιωάννου να μας εισάξει στο φως που όλα αυτά τα πρόσωπα εκπέμπουν. 

«Τώρα μια σήραγγα στην Εγνατία 

έχει τ’ όνομα του.

Τούνελ μακρύ τρυπώντας τα βουνά 

Βγάζει στο φως» (Πλατεία Μαβίλη, σελ. 34),

Όπως, φίλε Θωμά, ήθελε να μας βγάλει ο Γαριβαλδινός στο φως και όταν ανεβοκατέβαινε στου Δρίσκου τα ρουμάνια! 

Και εκείνος ακόμα που σχεδόν αποκλαιόμενος μας λέει: «Εμένα που με σύντριψε το φως» (Ακροστιχίδα, σελ. 39) για μας είναι αφορμή «Τη νύχτα μέρα να την κάνω» (Κάτω Χώρες, σελ. 39) γιατί σκεπτόμαστε ότι ξέρει αυτός απ’ το σκοτάδι της κολάσεως! Και ότι για μας δεν είναι όλα υποθέσεις για «παιχνίδι»…

Ανάδευσε η συλλογή πάθη καϋμούς και ανθρώπινη καζάντια για να μας μάθει ο ποιητής (ελπίζουμε το έμαθε πρώτος) ότι, όπως μας είπε ο αρχαίος της Αλεξάνδρειας ασκητής Αντώνιος: “Τον μη βλάπτοντα εαυτόν ουδείς δύναται βλάψαι” «Τον άνθρωπο κανένας να τον βλάψει δεν μπορεί παρά μονάχα ο εαυτός του», γι’ αυτό και ο Θωμάς μας δίνει «Ασπίδα Προστασίας» το ακροτελεύτιο δίστιχο του ομώνυμου ποιήματος στη σελ. 45.

«Από την τόση ομορφιά τον βρήκε το κακό 

Στην ίδια του την γοητεία υποκύπτοντας»

Εμείς ας μη το πάθουμε…

Ευχαριστούμε τον Θωμά και γι’ αυτή του την προσφορά και ευχόμαστε και τον «παρακαλούμε» να έχουμε γρήγορα και άλλα.    

Αυτά, από ένα φίλο του ιεροθύτη. 

π. Θεοδ. Μαρτζούχος 

Πηγή: enoriako. info site του Ενοριακού Κέντρου Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης.