Όταν τα θύματα είναι σαν τα γκολ

Όταν τα θύματα είναι σαν τα γκολ

 
- Θρηνώ για τα κοριτσάκια του Ιράν, που σκοτώθηκαν στο σχολείο τους από Αμερικανοϊσραηλινά πυρά.
- Ναι, για τους χιλιάδες Ιρανούς που σκοτώθηκαν από το Ιρανικό καθεστώς δεν λες.
- Θρηνώ για τα θύματα στο Ισραήλ.
- Ναι, για τα θύματα στο Λίβανο δεν λες.
- Θρηνώ για τους Ιρανούς ναυτικούς που βρήκαν το θάνατο στα πλοία που βυθίστηκαν.
- Ναι, για τους Αμερικανούς και Ισραηλινούς στρατιώτες δεν λες.
Βρε, πώς έχουμε καταντήσει έτσι και τα θύματα είναι σαν τα γκολ ή τις ευκαιρίες που έχασε η κάθε ομάδα να σκοράρει!
Γιατί να μη θρηνούμε για ΟΛΑ τα θύματα;
Είναι δυνατόν, μετά από τόσα χρόνια πολιτισμού και αποβαρβαροποίησης, να μιλάμε για χαμένες ανθρώπινες ζωές σαν να είναι φρούτα που απλά έτυχε να πέσουν από το δέντρο;
Σε ένα βίντεο που έβλεπα κάποτε για τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41, είχα συγκλονιστεί από τα αναφιλητά ενός παππού, ο οποίος είχε πάρει μέρος στον πόλεμο.
Έκλαιγε για τους Ιταλούς, που αναγκαστικά είχε σκοτώσει.
Έκλαιγε και μετά από δεκαετίες!
Σε αυτό το κλάμα υπάρχει βαθιά ΘΕΟΛΟΓΙΑ!
Και όχι στο "να βοηθήσει ο Θεός τα ιερά μας όπλα να βρίσκουν το στόχο κατά του εχθρού"!
Παραθέτω και την προσωπική μαρτυρία του γνωστού μας ηθοποιού, Κώστα Χατζηχρήστου, ο οποίος επίσης πολέμησε το 1940 τους Ιταλούς:
Είχαμε βγει περίπολο. Κάποια στιγμή
είδα κάτι να σαλεύει σε κάτι θάμνους.
«Αλτ!..» φωνάζω και ξεπετάγονται
δύο Ιταλοί φωνάζοντας «Φρατέλο!»
«Φρατέλο!!..» (Αδερφός)
«Ρίχ' τους!!» ακούω τη φωνή
του λοχαγού πίσω μου.
Έντρομοι οι Ιταλοί μού ξαναφωνάζουν:
«Φρατέλο!! Φρατέλο!!»
Τους σημαδεύω, αλλά βλέπω ότι
έχω να κάνω με δυο αμούστακα παιδιά,
σχεδόν στην ηλικία μου.
Άι στο δι@ολο, λέω,
και τους πάω πίσω ζωντανούς.
Τους βλέπει ο λοχαγός, θεριό σωστό.
«Γιατί τους έφερες εδώ;
Δεν σου είπα, ρίχ' τους;»
Τσαντίζομαι εγώ,
τού δίνω το όπλο και του λέω:
«Ρίχ' τους εσύ, που είσαι και ζόρικος...»
Ο λοχαγός με κοίταξε και μου λέει:
«Πώς σε λένε, ρε;»
«Κώστα Χατζηχρήστο», του λέω.
Αυτός χαμογέλασε και μου είπε μαλακά:
«Πάρ' τους, δέσ' τους τους σε κανένα δέντρο, άσ' τους και ψωμί και θα τους βρουν οι δικοί τους.
Εμείς σε μια ώρα φεύγουμε
και οι Ιταλοί θα είναι εδώ
σε δυο, τρεις ώρες.»
Κι έτσι,
γλίτωσαν οι δύο Ιταλοί...
Κώστας Χατζηχρήστος
..............................................................................

Απόσπασμα από το βιβλίο:

Ο Χατζηχρήστος τα λέει... ΟΛΑ

Παναγιώτης Ασημακόπουλος