Προδοσία: Από τον Ιούδα στο σήμερα - Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Προδοσία: Από τον Ιούδα στο σήμερα

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Ένας από τους κύριους παράγοντες της θεοστυγούς συμπαιγνίας  στο έγκλημα της δίκης  και της καταδίκης του Ιησού Χριστού ήταν «ο δούλος (στα πάθη του) και δόλιος μαθητής Του Ιούδας ο Ισκαριώτης», ο προδότης κατά τον Οίκο (τροπάριο) της Εσπέρας της Μεγάλης Τετάρτης. Στην υμνολογία της ίδιας ημέρας σε άλλο τροπάριο γράφεται, (σε μεταφορά στην ομιλούμενη γλώσσα μας από τον μακαριστό π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο): «Κύριε ο απαίσιος Ιούδας ο Ισκαριώτης περιφρόνησε τον αιώνιο νόμο της φιλίας (ο οποίος δεν επιτρέπει να πράττουμε κακά κατ’ εκείνου που μας αγαπά και ευεργετεί) και μηχανεύθηκε δόλια και φοβερά σχέδια εναντίον Σου». Με ένα φιλί τον παρέδωσε, τον πούλησε ορθότερα τριάντα αργύρια στους διώκτες Του, για να δικαστεί και να θανατωθεί.

            Στη δίκη του Ιησού Χριστού οι Εβραίοι δικαστές είχαν μίσος και προκατάληψη σε βάρος του Θεανθρώπου και για να εξυπηρετήσουν την προειλημμένη απόφασή τους παρέβησαν βασικές αρχές της ιουδαϊκής δικονομίας. Συγκεκριμένα αγνόησαν τις αρχές της δημοσιότητας των συζητήσεων, το δικαίωμα του κατηγορουμένου προς υπεράσπισή του, το ανεπίτρεπτό της ψευδορκίας και το απαραίτητο της μαρτυρικής καταθέσεως προς στήριξη της κατηγορίας. (Βλ. σχ. μακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου «Μία θεοστυγής συμπαιγνία – Η δίκη του Ιησού και αι κατ’ αυτήν δικονομικαί παραβάσεις», Εκδ. Μητρ. Κερκύρας, 2024, σελ. 28).

Αν για τους χριστιανούς η προσωποποίηση της προδοσίας είναι ο Ιούδας, για τους αρχαίους Έλληνες ήταν ο Εφιάλτης και για τους επαναστατημένους Έλληνες του 1821 ο Πήλιος Γούσης και ο Δημήτρης Νενέκος. Κατά το μέγα λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσης των Λίντελ και Σκοτ «προδίδω» σημαίνει και ότι «παραδίδω τον ευεργέτη μου στον εχθρό». Ευεργέτης μπορεί να είναι ένα πρόσωπο, ένας οργανισμός, η Πατρίδα, η Εκκλησία. Κίνητρα του προδότη ο πλουτισμός και γενικά το συμφέρον, το μίσος. Ιδεολογία του ο κυνισμός, ο μηδενισμός και ο αμοραλισμός.

Κατά το χρηστικό λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών προδοσία είναι η παράβαση αρχών ή/και ηθικών αξιών και ειδικότερα η πρόκληση βλάβης εθνικής, ιστορικής, πολιτικής, θρησκευτικής. Η προδοσία είναι ένας  πειρασμός πολύ δύσκολα αντιμετωπίσιμος για τον άνθρωπο της κάθε εποχής, από τον Αδάμ έως  τις ημέρες μας, και εμφανίζεται υπό διάφορες μορφές.

            Σε προσωπικό επίπεδο συχνά ισχύει το «ουδείς επικινδυνότερος εχθρός του ευεργετηθέντος αχαρίστου». Ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ είχε αυτό το γνωμικό σε περίοπτη θέση του γραφείου του. Είναι σύνηθες ανθρωπάρια να προσκολλώνται σε προσωπικότητες και με τις δαιμονικής ευφυίας  κολακείες και γαλιφιές τους να ανέρχονται κοινωνικά, πολιτικά, εκκλησιαστικά. Όταν οι συγκεκριμένες προσωπικότητες εξέλθουν του προσκηνίου, τότε τα ανθρωπάρια προσκολλώνται σε άλλον ισχυρό του κόσμου τούτου, που μπορεί να ήταν και εχθρός του προηγουμένου ευεργέτου και προστάτου τους... Για αυτά δεν έχει σημασία. Το παν είναι το συμφέρον τους, η διατήρηση ή και η αύξηση των οφικίων τους. Τα υπόλοιπα αιρέτωσαν: ευεργεσίες,  αγάπες, φιλίες, ύβρεις κατά του αντιπάλου, που ανενδοίαστα πλέον υπηρετούν…

            Σε εθνικό επίπεδο είναι ηθικά απαράδεκτο  κάποιος βουλευτής  να ψηφίζεται με βάση το πρόγραμμα ενός Κόμματός και μετά, χωρίς αναστολές, να μεταπηδά σε άλλο Κόμμα, το οποίο έχει  πρόγραμμα αντίθετο από αυτό στο οποίο, υποτίθεται ότι πίστευε και εξελέγη... Το ατόπημα καθίσταται  σοβαρότερο όταν περιφρονώντας τους ψηφοφόρους του και  την στοιχειώδη ηθική γίνεται αποστάτης εν όψει ψηφοφορίας επί μείζονος εθνικού ζητήματος, με σκοπό να συμβάλει στο να προκύψει πλειοψηφία και αυτός να λάβει πλούσια ανταλλάγματα.

            Είναι επίσης απαράδεκτο από ηθικής και δικαιικής πλευράς πολιτικός ή ισχυρός οικονομικός παράγοντας, έχων εξουσία ή επηρεάζων την εξουσία να κάνει ρουσφέτια υπέρ του εαυτού του και «δικών» του ανθρώπων σε βάρος της αξιοκρατίας και της προόδου της Πατρίδας. Είναι ανέντιμο εξουσιαστής και το περιβάλλον του να πλουτίζουν σε βάρος του Δημόσιου κορβανά και του αδύνατου συμπολίτη  τους. Είναι προσβλητικά για την εικόνα του λαού μας τα τραγικά που αποκαλύπτονται στη διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Δικαίως το 97% των ερωτηθέντων σε δημοσκόπηση του Σεπτεμβρίου 2025 θεωρεί αρκετά έως πολύ διαδεδομένη τη διαφθορά στη χώρα μας.

            Σοβαρό εθνικό ατόπημα αποτελεί και η υποχώρηση σε σοβαρά θέματα που αφορούν εθνικά μας ζητήματα. Όταν εορτάζουμε την Επανάσταση του 1821, που οι λίγοι Έλληνες νίκησαν μιαν αυτοκρατορία και το υπό τον Μέτερνιχ ευρωπαϊκό κατεστημένο, δεν έχουμε δικαίωμα να υποχωρούμε σε οσηδήποτε πίεση οποιουδήποτε καταπιεστή. Προτιμότερη η γενναία και ηρωική έξοδος από μια ταπεινωτική συνθηκολόγηση. Προτιμότερο το Μανιάκι από τα καλοπιάσματα στον Ιμπραήμ του Νενέκου. Το πρόσφατο παράδειγμα της Ισπανίας και άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, που δεν επέτρεψαν στις ΗΠΑ τη χρήση του εδάφους τους  για πολεμικές επιχειρήσεις, για τις οποίες δεν ρωτήθηκαν αν συμφωνούν, είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση. Αξιοπρεπής  και γενναία είναι και η στάση των ολιγάριθμων Γροιλανδών στην εκφρασθείσα επιθυμία των ΗΠΑ να  προσαρτήσουν το νησί τους.  

            Ως λαός επιζούμε για 2000 χρόνια με την Πίστη μας και τις θυσίες των προγόνων μας. Πάντοτε υπήρχαν ισχυροί εχθροί μας και κάποιοι ευλύγιστοι στη συνείδηση Έλληνες. Αρκετές φορές ήταν ισχυρότατη η πίεση και δελεαστικό το δέλεαρ να καταστούμε «δυτικοί - προοδευτικοί». Παλαιότερα κινδυνεύσαμε να καταντήσουμε γραικύλοι, υποτασσόμενοι στον τρόπο ζωής των Ρωμαίων. Αργότερα  βρεθήκαμε  στη δυσχερή θέση  να υποταγούμε στον Πάπα, ακολουθώντας στην προδοσία και στην κατάργηση της ιδιοπροσωπίας μας τον πριν Ορθόδοξο Επίσκοπο και μετά καρδινάλιο Βησσαρίωνα. Αργότερα και έως σήμερα ισχυρή είναι η πίεση να «εκδυτικισθούμε», δηλαδή να προσχωρήσουμε στην «προοδευτική» άθεη λογική των Βολταίρου και Ντιντερό, στον ολοκληρωτισμό και στην τρομοκρατία  του Ροβιεσπέρου, στον ηδονισμό και στον σαδισμό του Μαρκησίου ντε Σαντ. Αντισταθήκαμε και επιζήσαμε ως Έλληνες χάρη στην Εκκλησία  και στους αγίους της. Στα  τετρακόσια χρόνια οθωμανικής καταπίεσης δεχόμασταν κατά κύματα πιέσεις και διωγμούς.  Παράλληλα προτάσεις για προνόμια, προκειμένου να γίνουμε μουσουλμάνοι. Και εδώ η Εκκλησία αντιστάθηκε και πέτυχε να μείνουμε σχεδόν αλώβητοι. Αυτά  έως πριν λίγα χρόνια...

Τώρα ο σοβαρός κίνδυνος είναι εμείς, κληρικοί και λαϊκοί, οι απόγονοι των Ελλήνων, που αντιστάθηκαν και που μας παρέδωσαν σχεδόν αλώβητο τον Ελληνισμό, να προδώσουμε την Πίστη και την Πατρίδα μας και να «εκδυτικισθούμε», που στην ουσία είναι να  εκβαρβαρισθούμε και  να υποταγούμε στην ισχυρή πίεση που δεχόμαστε από ισχυρές δυνάμεις στο εξωτερικό και στο  εσωτερικό της χώρας μας. Είναι ηθικά εγκληματικό να προδώσουμε τις όποιες αρετές μας δίδαξαν με τη ζωή τους οι πρόγονοί μας, να προσβάλλουμε τη μνήμη τους προδίδοντας τον πολιτισμό που δημιούργησαν και θαυμάζει όλος ο κόσμος και να καταντήσουμε αρνητικό παράδειγμα μιμητισμού καταστρεπτικών οθνείων παρορμήσεων. Μη γένοιτο.-