Ούτος ο μακάριος Θεόδωρος ήκμασεν εν έτει τξ’ [360], επί Ιουλιανού του παραβάτου. Επειδή δε εμελέτησε τον Νόμον του Θεού, και όλος καθαρισθείς δια της απαθείας, έγινε σκεύος εύχρηστον του Αγίου Πνεύματος, δια τούτο και της μεγίστης κλήσεως ηξιώθη, ηγιασμένος γαρ ωνομάσθη. Μαθητής δε χρηματίσας του μεγάλου πατρός Παχωμίου, ομότροπος και των αρετών εκείνου μιμητής και ζηλωτής ανεδείχθη. Όθεν το του Αββακούμ ειπείν, αφ’ ου κατεπτόησεν ούτος τα σκηνώματα των νοητών Αιθιόπων, ήτοι των ζοφερών δαιμόνων, και διέκοψεν ως εν εκστάσει τας κεφαλάς αυτών, απήλθε προς Θεόν, ίνα απολαύση τους στεφάνους δια τους κόπους και ιδρώτας, οπού έχυσεν υπέρ της αρετής. Προ του δε να αναπαυθή, ιάτρευσε κάθε νόσον, ήτοι πολυχρόνιον, και κάθε μαλακίαν, ήτοι ολιγοχρόνιον ασθένειαν.
Άγιος Νικόδημος
Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου