ΔΙΔΑΧΗ ΛΑΪΚΗΣ ΕΡΜΗΝΕΥΤΡΙΑΣ - Γεώργιος Λουκάκης

ΔΙΔΑΧΗ ΛΑΪΚΗΣ ΕΡΜΗΝΕΥΤΡΙΑΣ 

     

Γεώργιος Λουκάκης

 '' Ήρθες βλέπεις και συ την τελευταία ώρα 

         δίχως καρδιά  και ψυχή πώς ν΄ αγαπήσω τώρα;''     

 
Τολμηρός και παράδοξος ο τίτλος, ασύμβατος - εκ πρώτης όψεως - ο στίχος της εισαγωγής με την θεματολογία  του μέσου που φιλοξενεί την γραφίδα αυτή και συνεπώς οφείλουμε προλογικά μια ''ταξιθέτηση'' γεγονότων, ερωτημάτων, ερεθισμάτων, για τον προσδιορισμό της στοχοθεσίας των σκέψεων που ακολουθούν .

Κατ΄ αρχάς ο στίχος προέρχεται από το τραγούδι ''Τελευταία ώρα''  που κυκλοφόρησε το μακρυνό 1970, κατά σύμπτωση όταν ο γράφων διένυε την μεσοεφηβική (14-16 ετών) περίοδο της ζωής του, όπου αναφύονται ή γιγαντώνονται (ανάλογα με την ωριμότητα του παιδιού) τα ''πώς'' και τα ''γιατί''. Είναι η ηλικία της εναντίωσης , εάν όχι εξωτερικά - ιδίως την εποχή εκείνη- σίγουρα όμως εσωτερικά ,   σε θέσφατα,  δόγματα, νόρμες , που είτε δεν κατανοούνται , είτε απορρίπτονται από το ... ''περί δικαίου αίσθημα'' του εφήβου. ΚΡΙΣΙΜΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ. Ο έφηβος παραμένει ανικανοποίητος και όταν ακόμη με έναν τρόπο ''ενστικτώδη'' , ''μεταφυσικό'', ανερμήνευτο, ''πληροφορείται'' εσωτερικά ότι επί κάποιων θεμάτων οι σχετικοί δεσμευτικοί κοινωνικοί κανόνες είναι σωστοί αλλά αδυνατεί να μετουσιώσει αυτήν την πληροφορία σε θέση - άποψη τεκμηριωμένη και αποδείξιμη. Επί του συγκεκριμένου  θέματος τώρα: Κατ΄εκείνη λοιπόν την περίοδο της δικής μας μεσοεφηβικής ηλικίας και με τον ισχυρό ακόμη απόηχο των μέχρι των αμέσως προηγουμένων δεκαετιών (50-60) εγκλημάτων ''τιμής'', της αδελφής πιο συγκεκριμένα, γεννιόταν μεταξύ των αγοριών  ενδόμυχα το σπανίως κοινοποιούμενο   ερώτημα (εδώ σε ενήλικη διατύπωση και ανάπτυξη) : ''Ναι καταλαβαίνω ή μάλλον διαισθάνομαι ότι δεν πρέπει η συγγενής μου , η συμμαθήτριά μου, τα κορίτσια γενικώτερα να έχουν προγαμιαίες σχέσεις, αλλά γιατί αυτή η άποψη δεν ισχύει για τα αγόρια; Γιατί η περίπτωση των αγοριών αντιμετωπίζεται με μία διαβάθμιση κλίμακας από ''χλιαρή'' αποδοκιμασία ή σιωπηλή ανοχή (σε συντηρητικώτερα περιβάλλοντα) μέχρι αποδοχής και ενθάρρυνσης ή παρότρυνσης’’; Αναγκαίες παρατηρήσεις- επισημάνσεις: 
Mόνον σε εκκλησιαστικό περιβάλλον και οικογένειες με συνεπή ορθόδοξη βιοτή υπήρχε η ισότητα της απαγόρευσης ως ευαγγελική εντολή δίχως περαιτέρω επεξεργασία και εμβάθυνση. Αλλ΄ όμως και εκεί σε περίπτωση ''παρασπονδίας'', εάν η ενοχή βάραινε   το θήλυ το προκαλούμενο ψυχικό άλγος ήταν αφόρητο, διαχειρίσιμο δε αν βάραινε το άρρεν.
Τα κορίτσια της ηλικίας μας βομβαρδίζονταν συνεχώς με εντολές και απαγορεύσεις παντελώς ατεκμηρίωτες , σοβαρότητος , επιπέδου και αισθητικής της μορφής ''είσαι κορίτσι και δεν επιτρέπεται'', ''τι θα πει ο κόσμος'' ή ''γιατί...έτσι'', ενώ λίγες ήσαν οι περιπτώσεις όπου προβαλλόταν ως (λογικοφανές πάντως)  επιχείρημα, οι συνέπειες μιας άγουρης εγκυμοσύνης με εγκατάλειψη από τον μέλλοντα πατέρα. Όμως παρά τον ανωτέρω βομβαρδισμό οι τότε έφηβες ούτε πείσθηκαν από εντολές και προειδοποιήσεις , ούτε αντιδρώντας σε αυτές λόγω ηλικίας ακολούθησαν τον αντίθετο δρόμο.
Είναι παράδοξο αλλά καθόλου ανεξήγητο , όπως ευελπιστούμε να αποδείξουμε στην συνέχεια,  ότι η ίδια ενδόμυχη ''πληροφορία '' που γεννιόταν στο εσωτερικό των εφήβων περί ασυμβατότητος των προγαμιαίων σχέσεων με το γυναικείο φύλο , γεννιόταν και στα εσώψυχα των συνομηλίκων μας κοριτσιών (κατά βάσιν συμμαθητριών μας) της μεσαιοεφηβικής περιόδου, όπως διαπιστώναμε στις μεταξύ μας συζητήσεις κυρίως κατά την επόμενη, ύστερη (16-18) εφηβική - λυκειακή περίοδο. Τότε διαπιστώναμε ότι αυτή η ''νεφελώδης'', απροσδιόριστη, τουλάχιστον για εμάς τα αγόρια, ''πληροφορία'' είχε αποκρυσταλλωθεί στα κορίτσια σε μια γενική θέση: H ''πρώτη και τελευταία'' φορά (ως προς τον ερωτικό σύντροφο εξυπακούεται) λογίζεται ως μία υπερπολύτιμη ΑΥΤΟΠΡΟΣΦΟΡΑ , ένα ατίμητο ΓΑΜΗΛΙΟ δώρο ασύνορης θυσιαστικής Αγάπης και παντοτινής αφοσίωσης . Άξιον ιδιαιτέρας αναφοράς τυγχάνει το γεγονός ότι αυτή η γέννηση αρχικά της ...περιώνυμης ''πληροφορίας'' και ιδιαιτέρως η εν συνεχεία μετουσίωσή της στην συγκεκριμένη θέση, προσλαμβάνονταν από τις κοπέλλες ως ιερή διαδικασία και τιμητική επιλογή που ως τέτοια δεν υπαγόταν στην σύμφυτη με την ηλικία τους ανάγκη αναζητήσεων, επεξηγήσεων, τεκμηριώσεων.
Βεβαίως και αναπόφευκτα, τα επόμενα της μαθητικής εφηβικής περιόδου στάδια της ζωής ενός νέου ανθρώπου (βασικά σπουδές , επαγγελματικές μέριμνες και αλλαγή οικογενειακού status με τις συνακόλουθες μέριμνες) που αλλάζουν στοχοθεσίες και προτεραιότητες επί το πιο ...''πεζό'', αλλά και γενικά η ροή των γεγονότων , ανέκοψαν τις συγκεκριμένες συζητήσεις, αναζητήσεις, επαφές. Προς τι λοιπόν αυτή η μετά από μισό περίπου αιώνα επιστροφή του γράφοντος σε εφηβικές αναζητήσεις, την οποία κάποιος ίσως αποδώσει σε έναν ιδιότυπο νοσταλγικό ''παλιμπαιδισμό ; Όμως όχι, αιτία είναι δυστυχώς η από ετών συνεχώς επιταχυνόμενη και τελευταία ραγδαίως εξελισσόμενη μετάλλαξη του ανθρώπινου προσώπου από εικόνα του Θεού - Δημιουργού σε αφύσικη άμορφη θλιβερή ''καρικατούρα''  ανήμπορη να διατηρήσει-υποστηρίξει τον ΘΕΟΪΔΡΥΤΟ θεσμό της Οικογένειας δια της οποίας συντηρείται, αναπτύσσεται, προάγεται η νέα ανθρώπινη ύπαρξη και καταξιώνονται για το έργο αυτό τα συνιστώντα μέρη της (πατέρας - μητέρα) ως κατά χάριν ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ της  παντέλειας κορωνίδας της Θείας Δημιουργίας.
Ποικίλες οι σατανικές μεθοδεύσεις και παγίδες για την επιδιωκόμενη μετάλλαξη του ανθρώπινου προσώπου. Η πιο φοβερή από αυτές και με επιβεβαιωμένη σε αναρίθμητες δυστυχώς περιπτώσεις απάνθρωπη αποτελεσματικότητα είναι οι προγαμιαίες σχέσεις ως το πρώτο , σχετικά ακίνδυνο στάδιο - σκαλοπάτι της καθοδικής προς την άβυσσο  κατευθυνόμενης σκάλας του άκρατου , του άνευ όρων και ορίων πανσεξουαλισμού. Σοβαρά ζημιογόνες και βλαβερές για τον άνδρα οι συνέπειες , ολέθριες για την  γυναίκα - όπως θα επιχειρήσουμε  ακολούθως να αποδείξουμε - αφού  η πτώση κυρίως αυτής εξυπηρετεί το σχέδιο του Διαβόλου για την εξάλειψη του ανθρώπου ως εικόνα και πνοή του Θεού. Δολερό ''καμουφλάζ'' της παγίδας ο ''δικαιωματισμός'' , έκφανση εν προκειμένω του οποίου είναι το ''δικαίωμα στην  αναζήτηση εμπειριών , απόλαυσης , αυτοδιάθεσης'' και οτιδήποτε συναφές υπαγορεύει το λεγόμενο φεμινιστικό - πράγματι όμως ακραία αντιγυναικείο - ''κίνημα''.                                
ΑΝΑΙΡΕΣΗ - ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ
 
Η απόπειρα για την επίτευξη του διακηρυγμένου στην επικεφαλίδα στόχου κρίνεται σκόπιμο να εκκινήσει από τα εξωτερικά ερεθίσματα , εντυπώσεις  και πληροφορίες, στοιχεία προερχόμενα από τον κοινωνικό περίγυρο που σχημάτιζαν τα πολύ πρώιμα βιώματα της προσχολικής ή μάλλον της προνηπιακής ηλικίας της εποχής του γράφοντος (τέλη 50 - αρχές 60) αναφορικά με την γυναίκα - μητέρα , πριν δηλαδή εμφανισθεί η ...''περί πελαργού '' θεωρία. Τα νήπια λοιπόν της εποχής εκείνης μάθαιναν , υποβάλλοντας την σχετική ερώτηση, ότι τόσο τα ίδια όσο και το κυοφορούμενο από την ''μαμά'' αδελφάκι τους  είχαν τοποθετηθεί ''τοσοδούλικα'' από τον καλό Θεό ή τον ''Χριστούλη'' στην κοιλιά της μαμάς. Και αυτή η πληροφορία δεν μεταδιδόταν ως παραμύθι τύπου...''πελαργού'', αλλά ως αρχέγονη πεποίθηση ότι ο ερχόμενος άνθρωπος είναι δώρο Θεού! Ασυναίσθητα λοιπόν η τρυφερή αυτή ηλικία μετασχημάτιζε εσωτερικά την κυοφορία ως ιερή διαδικασία που κορυφωνόταν στην γέννηση , διαδικασία που κατ΄επέκτασιν   ''ιεροποιούσε '' και την κυοφορούσα. Αυτή η ''ιερότητα'' και όχι οι πινακίδες των Μ.Μ.Μ που περιελάμβαναν τις εγκυμονούσες στα ''χρήζοντα βοηθείας'' πρόσωπα, παρακινούσε τους επιβάτες ( άνδρες-γυναίκες) να παραχωρούν πρόθυμα τις θέσεις τους σε αυτές. Αυτή τέλος η ιερότητα ήταν που μετασχημάτιζε τον θηλασμό σε μυσταγωγία , αποστρέφοντας από αυτόν το ανδρικό βλέμμα.
Παράδοξο και θαυμαστό συνάμα γεγονός η άμεση ανταπόκριση της γυναίκας , ως μητέρας πλέον, στην  αίσθηση ιερότητος που απέπνεε ως εγκυμονούσα πέριξ αυτής (και που εν πολλοίς ευτυχώς εξακολουθεί να αποπνέει). Ανταπόκριση η οποία συνίστατο και ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ σε μια έκρηξη πλούτου συναισθημάτων στην υψηλότερη, δηλαδή στην ιερότερη μορφή και ένταση, με αντικείμενο τον νεογέννητο άνθρωπο. Συναισθήματα των οποίων μήτρα και συμπερίληψη είναι Η ΑΓΑΠΗ, από την οποία ως εκφράσεις και πτυχές της εκπορεύονται η ανύστακτη φροντίδα , η συνεχής ανησυχία, η ασίγαστη ''λαχτάρα'', ο ανερμήνευτος ψυχικός πόνος , η αυτοθυσιαστική προσφορά. Εκστατικοί και απορούντες όχι μόνο γονείς, αδέλφια, φίλοι ,συγγενείς με αυτήν την συγκλονιστική συναισθηματική μεταμόρφωση, αλλά και ο σύζυγος, μολονότι αυτός έχει λάβει γεύση αυτής της πολύτιμης δωρεάς έστω υπό διαφορετική μορφή (συζυγική) και μικρότερης αναμφίβολα έντασης. Δικαιολογημένη η έκπληξη, καθώς μέρος μόνο του πλούτου που τώρα εκρηκτικά φανερώνεται, είχε κατά την προηγούμενη της μητρότητας περίοδο ενεργοποιηθεί, εκδηλώνετο  και ''εχρησιμοποιείτο '' στην εν γένει παρουσία, συμπεριφορά και δράση της νέας γυναίκας. Συνεπάγεται λοιπόν εξ΄  όσων στην παρούσα παράγραφο - ενότητα αναφέραμε  ότι Kύρια συνιστώσα βασικό στοιχείο της γυναικείας προσωπικότητας που δεν εξαφανίζει/απορροφά βεβαίως συνήθειες , τάσεις , δεξιότητες , φαντασία , αισθητική , αλλά ΧΡΩΜΑΤΊΖΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΕΙ , ΕΠΙΣΦΡΑΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΕΛΙΚΑ ΣΥΝΟΛΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΦΑΝΣΕΙΣ ΤΗΣ. Με βάση και πυξίδα την εν λόγω παραδοχή θα συνεχισθεί η ερευνητική μας προσπάθεια.
Σε προηγούμενη ενότητα αναφέρουμε ότι η πτώση κυρίως της γυναίκας εξυπηρετεί τον σκοπό του Διαβόλου για την εξαφάνιση του ανθρώπου ως εικόνα και πνοή του Θεού.. Στόχος που υπηρετείται μέσω της στράγγισης του ατίμητου συναισθηματικού πλούτου της μέλλουσας συζύγου-μητέρας δια του οποίου αναδεικνύεται ο καταφανώς προεξέχων, ως προς τον αντίστοιχο του άνδρα, ρόλος της στην ποιότητα της οικογένειας ως του μοναδικού και αναντικατάστατου ''βιότοπου'' εντός του οποίου - όπως έχουμε ήδη τονίσει- συντηρείται, αναπτύσσεται, καλλιεργείται και - προσθέτουμε εδώ- προετοιμάζεται ποικιλοτρόπως για την μελλοντική αυτόνομη πορεία του ο νέος άνθρωπος. Απαραίτητη επισήμανση :  Ακόμη και αν ο Θεός κατά τις δικές Του ανεξιχνίαστες για τον άνθρωπο βουλές και κρίσεις δεν παραχωρήσει τεκνοποιία , εφ΄ όσον οι σύζυγοι υποτάσσονται ταπεινά στο θέλημά Του, και παραμένουν στον ευλογημένο με τον γάμο τους βιότοπο ,απολαμβάνουν την ευεργεσία του και εξελίσσονται, ωριμάζουν, ευαισθητοποιούνται, ΑΝΕΡΧΟΝΤΑΙ. 
Παρενθετική αλλά τελείως αναγκαία επισήμανση: Η προβολή του καταλυτικού ρόλου της γυναίκας κάθε άλλο παρά υποτιμά την συμβολή του άνδρα στην επίτευξη του ανωτέρω κοινού ιερού σκοπού. Λογική ανάλυση, ψύχραιμη εκτίμηση, στάθμιση δεδομένων, σφαιρική προσέγγιση για την λήψη κρίσιμων αποφάσεων, παράδειγμα αυτοπειθαρχίας και στιβαρή ασφαλής πηδαλιουχία του σκάφους της οικογένειας στον διάπλου του γεμάτου πάσης φύσεως σκοπέλων πρικυμιώδους πελάγους της ζωής αυτής , είναι η πολύτιμη συνεισφορά του άνδρα.
               
            Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΩΣ ΑΥΤΟΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΓΓΙΣΗ                                     
         Στην αρχή της παρούσης ερευνητικής μας απόπειρας αποτυπώσαμε την εφηβική μας διαπίστωση ότι το κοινωνικό αξίωμα της εποχής περί ασυμβατότητας της γυναικείας φύσης με τις προγαμιαίες σχέσεις είχε αποκρυσταλλωθεί στα συνομήλικα με εμάς κορίτσια ως ''μια υπερπολύτιμη αυτοπροσφορά, ένα ατίμητο δώρο, μια ασύνορη θυσιαστική αγάπη και παντοτινή αφοσίωση''. Η έννοια της αυτοπροσφοράς , δηλαδή του ολοκληρωτικού  δοσίματος του εαυτού είχε περάσει στο συλλογικό υποσυνείδητο και εκφραζόταν ιδιαιτέρως μέσω διαλόγων των ‘’φωτορομάντζων’’  τα οποία φιλοξενούσαν γυναικεία λαϊκά περιοδικά της εποχής με φράσεις όπως ''έγινα δική του'', ''με έκανε δική του'', ''του δόθηκα'' και με άλλες όμοιας κτητικής σημασίας.Και βέβαια δεν ήταν άγνωστος ο άτιμος συναισθηματικός , με πολλά θύματα , εκβιασμός του τύπου ''απόδειξέ μου  ότι με αγαπάς''.
Συνεπώς η σεξουαλική πράξη είναι το μέσον δια του οποίου πραγματώνεται το ''δόσιμο'', που στην ουσία του είναι ταυτόχρονα κένωση και μετάγγιση. Κένωση φορτίου αγάπης και μετάγγισή του στον αγαπώμενο. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που ως παρακαταθήκη αιώνων και αιώνων έχει στο συλλογικό κοινωνικό υποσυνείδητο εδραιωθεί η σύνδεση του παρθενικού υμένα με '' ο,τι πολυτιμότερο σε μια γυναίκα '', γιατί ακριβώς αποτελεί τον φραγμό που ασφαλίζει το ατίμητο φορτίο από την ''διαρροή'' και την αλόγιστη σπατάλη του, προκειμένου ακέραιο να παραδοθεί στον ΕΝΑ και μόνον ΑΞΙΟ της ανεκτίμητης τιμής του. Σε εκείνον δηλαδή που συναισθανόμενος την ασύλληπτης αξίας προσφορά, ευγνωμόνως την αποδέχεται αποφασισμένος να αποδειχθεί αντάξιός της !
Ήταν λοιπόν απόλυτα φυσικό η Αγία μας Εκκλησία ακολουθώντας το παράδειγμα - έμπρακτη Διδασκαλία του Θεανθρώπου Ιδρυτή της , ο Οποίος ιδιαιτέρως τιμητικά παρέστη και ετέλεσε το πρώτο θαύμα Του σε έναν γάμο, να περιβάλει με την Ιερότητα του Μυστηρίου ΑΥΤΗΝ  την Ένωση, γιατί όπως ο Θεός από Αγάπη δημιόυργησε τον άνθρωπο, η αγάπη και τώρα με την Ευλογία Του δημιουργεί - καθώς ''έσονται οι δύο εις σάρκα ΜΙΑ’’- νέα ύπαρξη, έναν νέο κατά χάριν ''άνθρωπο'' ΤΟ ΑΝΔΡΟΓΥΝΟ. Κοινή λοιπόν η πορεία εφεξής στον διάπλου του  τρικυμιώδους πελάγους του παρόντος βίου με προορισμό-σκοπό την επίτευξη του ''καθ΄ομοίωσιν'' με τον Δημιουργό - Πατέρα, την ΘΕΩΣΗ . Απαραίτητη προϋπόθεση η συνεχής αναζωογόνηση και επαύξηση των πνευματικών χαρισμάτων, της ''προίκας'' που άνδρας και γυναίκα συνεισφέρουν ως εφόδιο και καύσιμο για την ευόδωση της κοινής πορείας. Αυτή όμως η αναζωογόνηση και επαύξηση διασφαλίζεται μόνον μέσω των Μυστηρίων της Αγίας μας Εκκλησίας και την συνεπή - συνεχή προσπάθεια για τον προσωπικό και τον συζυγικό Αγιασμό.
 
Ταυτόχρονα και αντιστρόφως συνειδητοποιείται πλέον σε όλη την έκτασή της η τραγικότητα της δημόσιας εξομολόγησης, το βαθύ παράπονο μιας ψυχής για το στράγγισμά της από προηγούμενες λίγες ή περισσότερες μεταγγίσεις του είναι της είτε σε ανάξιους αποδέκτες νεκρούς στην συνείδηση και την ψυχή , είτε σε σφετεριστές  ηδονοθήρες, και την αδυναμία της τώρα να ανταποκριθεί αγαπητικά, να δεχθεί και να προσφέρει,όπως ομολογεί : '' Δίχως καρδιά και ψυχή πως ν΄αγαπήσω τώρα''.
 
ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ - ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ       
 
       Μολονότι , συν Θεώ , η παρούσα προσπάθεια για μια στοιχειώδη ερμηνεία και αποκρυπτογράφηση των όσων ο συνοδευτικός της επικεφαλίδας στίχος εκφράζει , τυπικά ολοκληρώνεται εδώ, εν τούτοις επειδή η φύση του θέματος γεννά αναπόφευκτα είτε ερωτήσεις - απορίες ,είτε ενστάσεις, θα επιχειρήσουμε - πιθανολογώντας το περιεχόμενό τους - μια πολύ περιληπτική (αναγκαστικά) τοποθέτηση επ΄ αυτών: 
ΑΠΟΨΗ : Εάν πληρούνται οι προϋποθέσεις του κειμένου (παρθενία αμφοτέρων, αγάπη, αλληλοσεβασμός κλπ), γιατί δεν μπορεί μια εκτός χριστιανικού γάμου σύζευξη να αποδειχθεί ανάλογα επιτυχής με αυτήν εντός γάμου; 
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Πολύ απλά μια ανευλόγητη και αχαρίτωτη ένωση δεν μπορεί να επιτύχει τον κύριο σκοπό του γάμου που είναι η θέωση των συζύγων με τον κοινό αλληλοϋποστηριζόμενο αγώνα τους υπό την σκέπη της Εκκλησίας και βέβαια η μετάδοση των προς τούτο εφοδίων και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας , εάν ο Θεός επιτρέψει την παιδοποιία.
ΑΠΟΨΗ - ΕΡΩΤΗΣΗ : Ποία η διαφοροποίηση (εάν υπάρχει) μεταξύ της ιδανικής κατά τα ανωτέρω συζυγίας και : α) της συζυγίας με προγαμιαίες σχέσεις αποκλειστικά μεταξύ των νυν συζύγων (συνήθης περίπτωση) , β) της συζυγίας προ της οποίας οι νυν σύζυγοι είχαν προγαμιαίες σχέσεις με άλλα (ένα και πλέον) πρόσωπα . Έστω υπ΄όψιν ότι σε αμφότερες τις περιπτώσεις η μετά τον ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ γάμο κοινή πορεία του ζεύγους είναι ανάλογα εκκλησιαστικά συνεπής με την συγκρινόμενη προς αυτές ...ιδανική πρώτη περίπτωση.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Και στις δύο ανωτέρω ... μη ''ιδανικές'' περιπτώσεις συζυγίας, η προϋπάρχουσα κατάσταση (προγαμιαίες σχέσεις), ως ανευλόγητη  συνιστά πτώση - αμαρτία, η συναίσθηση της οποίας και η μετά συντριβής ειλικρινής εξομολόγηση ενώπιον του Πνευματικού Πατέρα επιφέρει βεβαίως την εκ του Πολυεύσπλαχνου Θεού συγχώρεση , άφεση, αποκατάσταση , πλην όμως κάποιες συνέπειες, κάποια περιθώρια δαιμονικών πειρασμικών προσβολών συνδεδεμένων με την προηγούμενη κατάσταση υπάρχουν. Εν προκειμένω το πώς και το γιατί επιτρέπει αυτό ο Θεός αποκλειστικά αρμόδιος να αποφανθεί είναι ο διακριτικός πνευματικός μας πατέρας, ο οποίος ως πνευματικός-παράλληλα- γιατρός παρακολουθεί και την ''μετεγχειρητική'' πορεία.Πάντως οι ανωτέρω δυσμενείς συνέπειες είναι ανάλογες των πτώσεων. Δηλαδή σαφώς ελαφρύτερες για τις προγαμιαίες σχέσεις μεταξύ των μετέπειτα συζύγων και εξ΄αιτίας αυτού δεν θα επιμείνουμε εδώ περισσότερο, και διαφορετικές, κλιμακούμενης βαρύτητας ανάλογα με την ύπαρξη ή μη ελαφρυντικών για τις προγαμιαίες με πρόσωπα διαφορετικά της τωρινής ευλογημένης συζυγίας. Προτού όμως εισέλθουμε στην παράθεση των περιπτώσεων στις οποίες κατά την γνώμη μας υπάρχουν ελαφρυντικά  επισημαίνουμε - υπενθυμίζουμε για μια ακόμη φορά ότι εστιάζουμε πάντα στο πρόσωπο της γυναίκας γιατί αυτή είναι κυρίως το αντικείμενο της μικρής αυτής εργασίας και ότι οι εν λόγω δαιμονικές πειρασμικές προσβολές κατά τον έγγαμο βίο των συγκεκριμένων συζύγων είναι συνέπεια ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΗ του   συναισθηματικού και ευρύτερα ψυχικού αδειάσματος της γυναίκας συζύγου, όπως έχουμε ήδη , κατά δύναμιν , αναλύσει. Τρεις περιπτώσεις κυρίως διακρίνονται και παρατίθενται ακολούθως ,  χωρίς να αποκλείονται μεταξύ τους συνδυασμοί και υποπεριπτώσεις , στις οποίες ανιχνεύονται ελαφρυντικά ,των οποίων η σοβαρότητα , εξυπακούεται, είναι ανάλογη των ιδιαιτέρων συνθηκών και περιστάσεων :
α.- ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ως απόδειξη αγάπης υπό απειλή μάλιστα χωρισμού, καταχρήσεως εμπιστοσύνης και εκμεταλλεύσεως ευπιστίας.
β.- ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ κατόπιν εκβιασμών διαφόρων μορφών και περιεχομένου με στόχο πχ  την οικογένεια του θύματος , την διατήρηση της θέσης εργασίας , την αποκάλυψη φωτογραφικού και βιντεοληπτικού υλικού ληφθέντων σε στιγμές αδυναμίας (πχ μέθης) , είτε κατόπιν πάσης φύσεως δολίων μεθοδεύσεων.
γ.- ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ κατόπιν παροτρύνσεων του φιλικού ή - το πιο φρικτό - του οικογενειακού περιβάλλοντος και μάλιστα - το φρικωδέστατο- της ''μητέρας'' του θύματος , που αναδεικνύεται σε προαγωγό του παιδιού της, για την εύρεση του ''καταλληλότερου'', δηλαδή του πλέον ... προσοδοφόρου για την ''οικογένεια'' γαμπρού.
Αλλά εν τέλει ποιές είναι οι προαναφερόμενες δαιμονικές πειρασμικές προσβολές , δηλαδή επιθέσεις δαιμονικής προελεύσεως πειρασμών ; Είναι πάμπολλοι γιατί πολυμήχανος είναι και ο εφευρέτης του κακού πατέρας τους Διάβολος , αλλά οι ακόλουθοι δύο κατά την γνώμη μας είναι οι συνηθέστεροι που ταυτόχρονα απαιτούν σκληρή πάλη για την αντιμετώπισή τους, πάντα υπό την καθοδήγηση του πνευματικού των συζύγων :
1.- Υπερμεγένθυση υπαρκτών ή ''ανακάλυψη'' ανύπαρκτων προβλημάτων λόγω ακριβώς του πολλάκις αναφερθέντος ''αδειάσματος'' του συναισθηματικού αλλά κυρίως ψυχικού αποθέματος (αντοχή, υπομονή , ψυχραιμία, αισιόδοξη θεώρηση ).
2.- Νοσταλγική εσωτερική μεταφορά εξιδανικευμένων αμαρτωλών καταστάσεων του παρελθόντος (προγαμιαίες σχέσεις) οι οποίες συνήθως, στην αναπόφευκτη  ενδόμυχη σύγκρισή τους με το ''τώρα'', επικρατούν. Αυτή η θανάσιμη για τον γάμο απειλή γεννιέται κατά κανόνα μετά από ένταση , φιλονικία (όχι κατ΄ανάγκην σοβαρή, μάλλον το αντίθετο), ή απλή διαφωνία. Και εδώ μονόδρομος η καταφυγή στον Θεό.
ΕΝΣΤΑΣΗ - ΑΠΟΨΗ - ΕΡΩΤΗΣΗ : Aναπτύχθηκε προηγουμένως και υποστηρίζεται η άποψη ότι η γέννηση, από την περίοδο της κυοφορίας ήδη,και ακολούθως μετά τον τοκετό η γιγάντωση- έκρηξη των συναισθημάτων που προπεριγράφησαν , με προεξάρχον την αυτοθυσιαστική αγάπη της μητέρας, συνιστά αναγκαιότητα απόλυτη για την ομαλή και αρμονική ανάπτυξη του παιδιού και την διάπλαση της προσωπικότητας του . Συνεπώς σύμφωνα με την άποψη αυτήν το άδειασμα του ψυχικού πλούτου με τις ''μεταγγίσεις'' των εφήμερων σχέσεων αφαιρεί την κρίσιμη πρώτη ύλη και το ''καύσιμο'' για την γέννηση και έκρηξη αντιστοίχως των υπηρετούντων την ψυχοπνευματική ανάπτυξη των παιδιών συναισθημάτων.Ποία λοιπόν η εξήγηση της αδιαμφισβήτητης υπάρξεως παιδιών γεννημένων και ανατρεφομένων εκτός του συγκεκριμένου ...''ιδανικού'' πλαισίου αλλά με την ίδια περίπου φροντίδα και προστασία ; Παιδιών εκτός γάμου ή ... ''αγνώστου πατρός'' και με μητέρα  είτε ψυχικά - συναισθηματικά ''στεγνωμένη'' από μία ατέρμονη εναλλαγή ερωτικών συντρόφων και γενικώτερα βυθισμένη στον βούρκο της σαρκικής ειδικά αμαρτίας , είτε μητέρα ακραία εγωπαθούς , φίλαυτης , εμπαθούς , φθονερής και με όλα εν γένει τα ''  άνθη '' του κακού στολισμένη;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Σε αυτές τις ακραίες πλην υπαρκτές και δυστυχώς πληθυνόμενες περιπτώσεις, ο Θεός Δημιουργός της ζωής προκειμένου να διασφαλίζεται η διαιώνιση και ανάπτυξη του ανθρώπου έχει εμφυτεύσει το μητρικό ένστικτο, όπως ακριβώς και στα ζώα , ώστε ανεξαρτήτως της αναξιότητας της μητέρας γι΄αυτήν την υψηλή αποστολή, να επιτυγχάνεται ένα minimum , έστω , των απαραίτητων συνθηκών διαιώνισης και ανάπτυξης (ψυχοσωματικής και πνευματικής) του ανθρώπου.
Σε μια προέκταση του τεθέντος προβληματισμού και συγκεκριμένα αναφορικά με το ενδεχόμενο ατροφίας ή και παντελούς απωλείας  του μητρικού ενστίκτου, η εμπειρία μαρτυρεί ότι το φαινόμενο αυτό είναι δυστυχέστατα υπαρκτό και διαχρονικό. Κατά την ταπεινή μας άποψη τούτο οφείλεται στην ενσυνείδητη, υπολογισμένη και επιδιωκόμενη προσπάθεια της ''μητέρας'' να ξεριζώσει το ένστικτο αυτό ιεραρχώντας ως υπέρτερες της μητρότητας πχ την σταδιοδρομία , την υλική ευμάρεια , την ανεμπόδιστη ερωτική απόλαυση και ποικιλώνυμη  ηδονή,  με συνέπεια την παγερή αδιαφορία ή και εχθρότητα  , λανθάνουσα  ή εμφανή απέναντι  σε αυτήν την προέκταση της ύπαρξής της. Δεν είναι δυστυχώς άγνωστοι οι  θάνατοι βρεφών - παιδιών οφειλομένων είτε στην εγκληματική αδιαφορία όπως πτώσεις, ηλεκτροπληξίες , καταπόσεις δηλητηριωδων ουσιών και αντικειμένων , παράλειψη παροχής ιατρικής φροντίδας, μολύνσεως - ρυπαρότητας ,είτε ακόμη λόγω ευθέως κακουργηματικής συμπεριφοράς (συνήθως ξυλοδαρμοί , γρονθοκοπήματα ,εγκαύματα).   Ανείπωτης φρίκης οι περιπτώσεις - εξ΄όσων γνωρίζουμε  όχι στην ακόμη ορθόδοξη πατρίδα μας, τουλάχιστον τεκμηριωμένα - που η ''μητέρα'' έχοντας είτε ενσυνείδητα προσχωρήσει στην λατρεία του Σατανά,είτε ανυποψίαστα παγιδευμένη σε σατανιστικές δραστηριότητες καμουφλαρισμένες κατάλληλα, οδηγείται συνήθως σταδιακά  και στην φρικαλέα, υπό τύπον θυσίας στον Σατανά, παιδοκτονία εφ΄ όσον τούτο διαταχθεί.
Εντελώς αντίστροφα των ανωτέρω περιπτώσεων, δηλαδή γυναικών με απαλλοτριωμένη την μητρική τους ιδιότητα, συναντάται η ευλογημένη κατηγορία γυναικών αγάμων ή εγγάμων άνευ τέκνων οι οποίες ανεδείχθησαν και αναδεικνύονται υπέροχα υποδείγματα μητέρων, δραστηριοποιούμενες είτε- σε στενότερο πλαίσιο- ως αφανείς , κατά το δυνατόν , δοτήρες , κηδεμόνες και προστάτες πολύτροποι, είτε  ευρύτερα συλλογικά και οργανωμένα (ορφανοτροφεία, οικοτροφεία, κατασκηνώσεις, εκπαίδευση, ποικίλες ενοριακές δραστηριότητες κλπ). Περιεκτική ,εύγλωττη και πολλαπλά διδακτική η ρήση μιας τέτοιας ευλογημένης ψυχής , η οποία πλέον οικεί εν σκηναίς Δικαίων : ''Τώρα συνειδητοποιώ ότι ο Κύριος δεν μου χάρισε δικά μου παιδιά γιατί ήθελε να είμαι μητέρα όλων των παιδιών''.
 
ΣΥΝΟΨΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
 
1.- ''Ο Θεός Αγάπη εστίν'' (Α΄ Ιωαν. 4:16) και από αγάπη δημιούργησε τον Κόσμο και ιδιαιτέρως τον άνθρωπο, η δημιουργία του οποίου όπως παραστατικά περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη (Γεν. Β:7) μαρτυρεί αφ΄ενός μεν την προσωπική φροντίδα '' και έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον χουν από της γης'' αφ΄ετέρου δε την υπέρτατη δωρεά ''ενεφύσησε εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής...''. Διττή ενέργεια που φανερώνει το ΄΄διφυές'' της ανθρώπινης ύπαρξης , το υλικό στοιχείο (χώμα) και το πευματικό (πνοή ζωής). Ειδικώτερα αυτό το τελευταίο που ενσαρκώνει το ''κατ΄εικόνα'' Θεού αποτελεί παραχώρηση (υπέρτατη δωρεά) θεϊκών ιδιωμάτων (βούληση, λογική, ελευθερία) , ώστε κατάλληλα εξοπλισμένος ο άνθρωπος να επιτύχει , με τον προσωπικό του αγώνα και την ενίσχυση του Δημιουργού του το ''καθ΄ομοίωσιν'' προς Εκείνον, δηλαδή την Αγιότητα , την ''κατά χάριν θέωσιν'' που είναι ο σκοπός της ύπαρξής του.
2.- Επειδή λοιπόν η γέννηση ενός ανθρώπου, δηλαδή ενός εν δυνάμει θεού κατά χάριν είναι γεγονός ιερό απροσμέτρητης αξίας και σημασίας , ο Θεός όντας Αγάπη και εξ΄αγάπης δημιουργήσας τον άνθρωπο, περιβάλλει ομοίως με ιερότητα τον συνεργάτη και συνδημιουργό  του θαύματος αυτού γυναίκα, εμφυτεύοντάς της ψήγματα - ελάχιστα έστω- της κυρίαρχης ιδιότητάς Του αγάπης , όχι μόνον για την συντήρηση και ομαλή ανάπτυξη του νέου ανθρώπου αλλά και ως ένδειξη της μεγαλύτερες από όλες τιμής και αναγνώρισης.
3.- Η ιερότητα αυτή του γυναικείου προσώπου, με απαρχή  την προεφηβική ηλικία, συνυφασμένη με την εν δυνάμει μητρότητα, βαθμιαία εκπέμπεται και στον κοινωνικό - κατά βάσιν ανδρικό περίγυρο - προκαλώντας μια ακαθόριστη ''γκάμα'' αισθημάτων σεβασμού, τρυφερότητας, υποχρέωση προστασίας, εκδηλούμενη με την ανάλογη συμπεριφορά αβροφροσύνη η οποία παλαιότερα περικλειόταν   στον όρο ''ιπποτισμός''. Ακόμη και αυτή η πάλαι ποτέ αυστηρή, ακραία σε πολλές περιπτώσεις, αντιμετώπιση εκ μέρους του οικογενειακού περιβάλλοντος (πατέρας , αδελφοί συνήθως) και υποστηριζόμενη με ''πειστικά'' επιχειρήματα του τύπου ''γιατί είσαι κορίτσι και δεν πρέπει'' ή ''γιατί...έτσι'', ήταν η έκφραση - φρονούμε - μιας ανερμήνευτης αρχέγονης εσωτερικής παρόρμησης προς διαφύλαξη αυτής της ιερότητας η οποία αποτελούσε την ΚΥΡΙΑ συνιστώσα της οικογενειακής τιμής .
Την ίδια αίσθηση της λανθάνουσας και ανερμήνευτης ιερότητας εισπράττει συγχρόνως με τον κοινωνικό περίγυρο η ίδια η νέα, ιερότητα η οποία χρωματίζει - διαμορφώνει σύνολο τον ψυχικό της κόσμο , γεννώντας συμβατές με αυτόν σκέψεις, πεποιθήσεις, αποφάσεις. Είναι αυτή η διεργασία - διαδικασία η οποία , όπως ήδη προαναφέραμε, είχε παγιώσει την πεποίθηση και οδηγήσει στην απόφαση ''της πρώτης και τελευταίας φοράς ως υπερπολύτιμη αυτοπροσφορά'' ως το ατίμητο ΓΑΜΗΛΙΟ δώρο μιας ασύνορης θυσιαστικής αγάπης και παντοτινής αφοσίωσης''.
4.- Επειδή η ανωτέρω περιγραφόμενη κατάσταση φαντάζει στις μέρες μας εξιδανικευμένη και μάλλον ουτοπική, κρίνεται σκόπιμη η παράθεση εντελώς επιγραμματικά των σκέψεων, επισημάνσεων και υπομνήσεων που ακολουθούν ώστε να καταδειχθεί ότι δεν εθεωρείτο πάντοτε τέτοια :
 Η εκκίνηση  της σταδιακής επικρατήσεως του σημερινού κοινωνικού status έναντι της μέχρι τότε - και νυν σχεδόν λοιδωρούμενης -  κανονικότητας , πρέπει να αναζητηθεί - φρονούμε - λίγα χρόνια (έξι - επτά περίπου ) αργότερα των γεγονότων του γαλλικού ''Μάη  68'', τα οποία προκάλεσαν ,αν όχι παγκοσμίως, τουλάχιστον στην Δύση κοσμογονικές αλλαγές σε πολιτιστικό, ηθικό, πνευματικό, φιλοσοφικό και λιγότερο σε πολιτικό επίπεδο. Αλλαγές οι οποίες ανταποκρινόμενες στο κυρίαρχο ''μαγιάτικο'' αίτημα για ''απελευθέρωση''...γενικώς και κατάρριψη όλων των ''ταμπού'' (!) επέβαλε σχεδόν αστραπιαία μια ακραία, κάποτε βίαιη, ελευθεριάζουσα στροφή στις δυτικές κοινωνίες, μια επιβολή στην οποία αντέστη ουσιαστικά μόνον η πατρίδα μας υπό την διαχρονική προστασία  της ορθόδοξης πνευματικής της θωράκισης. Δυστυχώς η  φρενίτιδα του λαϊκού ενθουσιασμού και η πάνδημη λαχτάρα απόλαυσης στην απόλυτη πληρότητά της των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που η καταλυθείσα το 1974 στρατιωτική δικτατορία από της επιβολής της (1967) είχε αποστερήσει,  αξιοποιήθηκαν από τους εγχώριους πεμπτοφαλαγγίτες με διαβολικά αριστοτεχνική    μεθόδευση για να διαρραγεί η ορθόδοξη πνευματική θωράκιση του Έθνους ,  ώστε να εισβάλλει και να καθυποτάξει την ελληνική κοινωνία ο...''μαγιάτικος '' , αλλά όχι μόνον βούρκος. Μεθόδευση της οποίας ο κορμός συνίστατο στην εκμετάλλευση/αξιοποίηση της νέας γενιάς, που καθώς ανδρώθηκε υπό την δικτατορική ανελευθερία, και λόγω ηλικίας, δεν διέθετε την δημοκρατική εμπειρία της διάκρισης. Οι πεμπτοφαλαγγίτες λοιπόν παρέσυραν (με λίγες εξαιρέσεις) αυτό το πιο δυναμικό, ενθουσιώδες και αδιάλλακτα αποφασισμένο για μετωπικές συγκρούσεις – ρήξεις κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, ώστε να περιλάβει αρχικά 
στα     πανανθρώπινα δικαιώματα και κατόπιν να επιβάλλει ως τέτοια, το αφύσικο, το αποκρουστικό, ακόμη και το ατιμωτικό. Η μετάλλαξη του νεοέλληνα είχε αρχίσει, παράλληλα με την θεσμική νομιμοποίηση και την ''προοδευτική'' πιστοποίηση από τους ίδιους κύκλους αυτής της κατάπτωσης και της εγκαθίδρυσής της ως νέας πραγματικότητας.Οι συνέπειες επί του γυναικείου φύλου (και όχι μόνον βέβαια) που αποτελεί το αντικείμενο της μελέτης αυτής έχουν ανωτέρω καταγραφεί.
5.- Η εύλογη απορία για την μη παρεμπόδιση εκ μέρους του Δημιουργού της εσκεμμένης από την μητέρα αδρανοποίησης του μητρικού της ενστίκτου  , το οποίο επαναλαμβάνουμε έχει εμφυτεύσει ο Δημιουργός και στα άλογα ζώα προς διαφύλαξη και ανάπτυξη του είδους, βρίσκει την απάντησή της στον απόλυτο σεβασμό του Θεού προς την ελευθερία, το αυτεξούσιο, κύριο συστατικό της θεοειδούς εικόνας του ανθρώπου, σεβασμού ένεκα του οποίου ανέχεται και επιλογές οι οποίες απομειώνουν, αλλοιώνουν,διαστρέφουν και ενίοτε καταστρέφουν .
Αναγκαία εκτός θέματος παρέκβαση: Η κατά τα ανωτέρω εθελούσια αχρήστευση  του μητρικού ενστίκτου ουδόλως αχρηστεύει την πρόνοια του Θεού για τα εγκαταλελειμμένα  παιδιά Του. Πρόνοια φανερή, αναμφισβήτητη, πολύμορφη , πολύτροπη, συνεχής, που αγκαλιάζει τον άνθρωπο αυτόν έως την ενηλικίωσή του, οπότε στον ίδιον πλέον εναπόκειται η απόφαση, αναλαμβάνοντας ενώπιον του Θεού και την σχετική ευθύνη ΔΙΧΩΣ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΑ , εάν διατηρήσει αυτή την θεία εύνοια και προστασία συνεχίζοντας την ίδια θεοχάρακτη πορεία ή όχι.
Αλλά και στους τραγικούς - ''κατ΄άνθρωπον'' - μαρτυρικούς όντως σε πολλές περιπτώσεις θανάτους αθώων ανυπεράσπιστων παιδιών οφειλομένων στην υπολειτουργία ή την ηθελημένη από τις μητέρες κατάπνιξη του μητρικού ενστίκτου , διακρίνεται από τους λίγους διαθέτοντες ''γεγυμνασμένον'' το ορθόδοξο αισθητήριο η αγαπητική παρέμβαση του Θεού Πατέρα. Διακρίνουν την εκφύτευση των ευρισκομένων εν μέσω αγκαθών εδώ στην κοιλάδα του πόνου λευκών κρίνων και την μεταφύτευσή τους στον ευώδη κήπο της Ουράνιας Εδέμ ‘’ένθα εστί πάντων των ευφραινομένων η κατοικία’’. Δίχως δηλαδή τα αναπόφευκτα ρίσκα για την Σωτηρία που εγκυμονεί η επί γης μακροχρόνια παροικία.
6.- Ως κατάληξη των...καταληκτηρίων σκέψεών μας και Ιδέα κεντρική της μικρής αυτής μελέτης τίθεται η διαπίστωση : 
Η γυναίκα - κυρίως αυτή και κατόπιν ο άνδρας - περιβεβλημένη από τον Θεό με την ύψιστη τιμή της συνδημιουργού, είναι προς τούτο ''δαψιλώς'' ευλογημένη με το αίσθημα της αγάπης το οποίο στην πληρότητά του δια των επί μέρους εκφάνσεών του (κυρίως στοργή, ανεκτικότητα, αυτοθυσία) ενεργοποιείται κατά την κυοφορία και την γέννηση για την προστασία και ομαλή ανάπτυξη του νέου ανθρώπου.Ακόμη περισσότερο , καλείται η γυναίκα συναισθανόμενη το μέγεθος της Δωρεάς να μεταποιήσει ,ως κυοφορούσα και μητέρα πλέον, την αγάπη αυτήν με συνεχή-συνεπή πνευματικόν αγώνα από κύρια -έστω- συνιστώσα της προσωπικότητάς της σε ΟΥΣΙΑ της , αναγόμενη - πράγματι ιλιγγιά ο νους - προς το Θείο Πρότυπο , τον Δημιουργό και Πατέρα ο Οποίος ως ΑΓΑΠΗ εξ΄ αγάπης εδημιούργησε τον άνθρωπο.
Εξ΄ αντιθέτου η κατά τα ανωτέρω απομείωση του συναισθηματικού πλούτου στον άνδρα έχει σημαντικά μικρότερο αντίκτυπο - συνέπειες ,επειδή ο εγγενής, ο ΑΝΩΘΕΝ δωρηθείς αυτός πλούτος, λόγω ακριβώς διαφορετικότητας ρόλων και καθηκόντων δεν αποτελεί κύριο γνώρισμα , βασική συνιστώσα και παράμετρο της προσωπικότητάς του.
 
ΕΥΧΕΤΗΡΙΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ
 
Είθε με την Χάρη του Θεού η συνάντηση άνδρα και γυναίκας να γίνεται όχι την έσχατη, την τελευταία ώρα, αλλά στην πρώτη, την μαναδική , την άνωθεν επιλεγμένη και με το Μυστήριο του Γάμου ευλογημένη για την ανάδειξή τους σε συνεργάτες Του στην συνέχιση του θαύματος της Ζωής και την εξανθρώπιση, δηλαδή τον εξαγιασμό της Κοινωνίας, το μέγα ζητούμενο σήμερα.