Πήγαν κάποτε στο μοναστήρι του αγίου Παχωμίου μερικοί αιρετικοί ασκητές,

Πήγαν κάποτε στο μοναστήρι του αγίου Παχωμίου μερικοί αιρετικοί ασκητές, που έκρυβαν μέσα τους τον λύκο κάτω από τρίχινα ενδύματα. Φτάνοντας στην πύλη, είπαν στους αδελφούς ότι τους έστελνε ο γέροντάς τους στον μέγα Παχώμιο, και πρόσθεσαν: «Πηγαίνετε λοιπόν να του πείτε· αν είσαι αληθινά άνθρωπος του Θεού και πιστεύεις ότι σε εισακούει ο Θεός, έλα να περάσουμε μαζί αυτόν τον ποταμό με τα πόδια, για να μάθουν όλοι ποιος από εμάς έχει μεγαλύτερη παρρησία προς τον Θεό».

Όταν οι αδελφοί τα είπαν αυτά στον Παχώμιο, εκείνος αγανάκτησε και τους είπε: «Πέστε μου, καταδεχτήκατε ακόμη και να τους ακούσετε; Δεν ξέρετε ότι τέτοιου είδους προτάσεις δεν έχουν καμία σχέση με τον Θεό και είναι εντελώς ανάρμοστες όχι μόνο στη μοναχική ζωή, αλλά και σε κοσμικούς που σκέφτονται λογικά και είναι αληθινοί χριστιανοί; Ποιος νόμος δηλαδή μας επιτρέπει να προτείνουμε και να κάνουμε τέτοια πράγματα; Και τι είναι πράγματι πιο αξιοθρήνητο από αυτή την ανοησία, από το να αφήσω δηλαδή το πένθος για τις αμαρτίες μου και τη φροντίδα πώς να αποφύγω την αιώνια κόλαση και να παιδιαρίζω και να ασχολούμαι με τέτοιες προτάσεις;»

Τον ρώτησαν τότε οι αδελφοί: «Άρα λοιπόν αυτοί, επειδή είναι αιρετικοί και αποξενωμένοι από τον Θεό, γι’ αυτό τόλμησαν να σε προσκαλέσουν σε τέτοιο υψηλό κατόρθωμα;»

«Ναι», τους αποκρίθηκε, «αιρετικών είναι αυτή η πρόταση. Δεν διαβάσατε αυτό που λέει ο απόστολος· “Για τη σκληρότητα και την αμετανοησία τους, ο Θεός τούς παρέδωσε στη μωρία τους”; (Ρωμ. 2:5· 1:28) Αυτοί, κατά παραχώρηση Θεού, θα μπορούσαν ίσως να διαβούν τον ποταμό σαν να ήταν στεριά, καθώς τους βοηθά ο διάβολος, ο οποίος επιδιώκει να βεβαιωθούν για την ασεβή αίρεσή τους αυτοί που στηρίζονται σε αυτόν και να δώσει, με τη θεαματική αυτή πράξη, μιαν απόδειξη σε μερικούς από εκείνους που έχει ήδη εξαπατήσει. Εγώ όμως δεν έχω ανάγκη από κάτι τέτοιο.»

«Πηγαίνετε λοιπόν έξω και πείτε τους· “Να τι σας απαντά ο δούλος του Θεού Παχώμιος: Ο δικός μου αγώνας και όλη μου η προσπάθεια δεν είναι να περάσω ποταμό με τα πόδια ή να πετάξω επάνω από βουνά ή να διατάζω θηρία, αλλά να έχω στη σκέψη μου την κρίση του Θεού και να υπερπηδώ τις παγίδες του διαβόλου με τη δύναμη του Κυρίου, ο οποίος μας έδωσε εντολή να πατάμε επάνω σε φίδια και σκορπιούς και σε όλη τη δύναμη του εχθρού (Λουκ. 10:19). Γιατί αν μου χαρίσει ο Κύριος αυτά, τότε θα ακολουθήσουν και όλα τα άλλα”».

Μετά από τα λόγια αυτά ο γέροντας συνέχισε προτρέποντας τους αδελφούς να μην υπερηφανεύονται για τα κατορθώματά τους, μήτε να επιθυμούν οπτασίες, μήτε να δοκιμάζουν τον Θεό ζητώντας του τέτοια πράγματα, γιατί είναι πολλές οι παγίδες του διαβόλου που μας πολεμά. Και πρόσθεσε ότι όλα αυτά είναι περιττά και επικίνδυνα για κάθε άνθρωπο, αφού και ο ίδιος ο Θεός Λόγος, ο Σωτήρας, είπε στον εχθρό διάβολο: «Δεν πρέπει να βάλεις σε δοκιμασία τον Κύριο, τον Θεό σου» (Ματθ. 4:7).

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Γ’, Υπόθεση ΛΕ’

***

Some heretical ascetics once went to the monastery of Saint Pachomius—men who hid a wolf within themselves beneath haircloth garments. When they reached the gate, they told the brothers that their elder had sent them to the great Pachomius, and they added: “Go, then, and tell him: if you are truly a man of God and believe that God listens to you, come so that we may cross this river together on foot, so that everyone may learn which of us has greater boldness before God.”

When the brothers reported these things to Pachomius, he was indignant and said to them: “Tell me, did you even condescend to listen to them? Do you not know that proposals of this kind have nothing to do with God and are entirely improper—not only for the monastic life, but even for laypeople who think sensibly and are true Christians? What law, that is, allows us to propose and to do such things? And what is truly more pitiable than this folly: that I should abandon mourning for my sins and concern for how to escape eternal hell, and instead act childishly and occupy myself with such proposals?”

Then the brothers asked him: “So then, because they are heretics and estranged from God, that is why they dared to invite you to such an exalted feat?”

“Yes,” he replied, “this proposal belongs to heretics. Have you not read what the Apostle says: ‘Because of their hardness and impenitent heart, God gave them over to their folly’ (Rom. 2:5; 1:28)? They, by God’s permission, might perhaps cross the river as though it were dry land, because the devil helps them—the devil who seeks to have those who rely on him become convinced of their impious heresy, and to provide, through this spectacular act, a kind of proof to some of those whom he has already deceived. But I have no need of anything like that.

“Go outside, then, and tell them: ‘This is what the servant of God Pachomius answers you: My struggle and my whole effort are not to cross a river on foot, or to fly over mountains, or to command wild beasts, but to keep in my mind the judgment of God and to leap over the snares of the devil by the power of the Lord, who gave us the command to tread upon serpents and scorpions and upon all the power of the enemy (Luke 10:19). For if the Lord grants me these things, then all the rest will follow as well.’”

After these words the elder continued, urging the brothers not to become proud of their achievements, nor to desire visions, nor to test God by asking Him for such things, because the snares of the devil who wars against us are many. And he added that all these things are unnecessary and dangerous for every person, since even God the Word Himself, the Savior, said to the enemy, the devil: “You shall not put the Lord your God to the test” (Matt. 4:7).

From the book: Evergetinos, Volume III, Case 35.