Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Παρουσία στην Θεία Λειτουργία - Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

Από τότε διαρκώς η Εκκλησία του Χριστού επιτελεί τις συνάξεις, κυρίως τις Κυριακές. Και γι' αυτό δεν πρέπει κανείς να απουσιάζει από τις ιερές και θεοπαράδοτες συνάξεις και εγκαταλειφθεί δίκαια από το Θεό και πάθη κάτι παρόμοιο με το Θωμά, που δεν ήλθε στην ώρα του. Ο Θωμάς όταν ήταν απών από τη σύναξη, έγινε άπιστος, όταν δε επανήλθε με τους πιστεύοντας, τότε δεν αστόχησε στη πίστη του. Επομένως να επισκεπτόμαστε συχνά την Εκκλησία τις Κυριακές σχολάζοντας από τα επίγεια έργα μας, χωρίς απουσίες για να λαβαίνουμε την ειρήνη και να αυξάνουμε τη πίστη μας.
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

τούτο γαρ εστι πίστεως, το τα μη ορώμενα δέξασθαι - Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος


"τούτο γαρ
εστι πίστεως,
το τα μη
ορώμενα δέξασθαι" 
 
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ -π. Ιωήλ Κωνστάνταρος

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ
                 Ιωαν. Κ΄ (19-31)
 
Μέσα στο έκπαγλο φως της ενδόξου Αναστάσεως του λατρευτού μας Ιησού, φωτίζεται και το τεράστιο, από κάθε άποψη, θέμα της Πίστεως.
Όντως, η πίστις είναι ἐνα κεφάλαιο με το οποίο, θέλοντας και μη ασχολείται ο κάθε άνθρωπος, είτε θετικά είτε αρνητικά. Είτε αποδεχόμενος την ζωντανή πίστη στον Ιησού, είτε απορρίπτοντάς την, για να γεμίσει τελικά την καρδιά του με προλήψεις και δεισιδαιμονίες και οτιδήποτε άλλο…
Και όπως είναι αδύνατον να λησμονήσει κανείς την φυσική του δίψα, και εν ανάγκη θα ξεδιψάσει με ό,τι βρει, έτσι και ο άνθρωπος όσο και αν θελήσει δεν πρόκειται να σβήσει την δίψα του Θεού που φλέγει τα στήθη του.
Σε αυτό λοιπόν το πλαίσιο βλέποντας τα πράγματα, δεν θα πρέπει να χαρακτηρίζουμε τον Θωμά ως άπιστο, αλλά παραπονεμένο και ολιγόπιστο στην διαβεβαίωση που του έδιναν οι άλλοι μαθητές, ότι «εώρακαν τον Κύριον».
Βέβαια, ας μη λησμονούμε ότι προ της Πεντηκοστής, οι ελλείψεις των μαθητών δικαιολογούνται απολύτως. Το θέμα όμως είναι: εμείς σήμερα, μετά τόσους αιώνες, και μέσα στο φως της χάριτος αλλά και βιώνοντας τα τεκμήρια της πίστεως του Ιησού είναι δυνατόν να έχουμε παρόμοια δικαιολογία;

Χριστός Ανέστη Jesus is Risen song ترنيمة: المسيح قام


Από: AHDONI

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Αγάπη γνώρισμα των Χριστιανών - Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Κοτσώνης

Αλλά τί τά γράφω όλ’ αυτά; Αφού ούτε εμείς οι Θεολόγοι καί οί κληρικοί δέν έχουμε βάλει βαθειά μεσ’ τήν καρδιά μας, ότι τό χαρακτηριστικό γνώρισμα τών Χριστιανών είναι ή μεταξύ μας αγάπη, καί μάλιστα στό βαθμό καί στήν έντασι, πού με τό υπόδειγμά Του μάς τόδειξε ό Ίδιος ό Κύριος; Τότε πώς μπορούμε να το έχομε μεταδώσει στούς άλλους;   
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Κοτσώνης

Διάκριση - π. Αμφιλόχιος Μακρής



Όταν δεις άνθρωπο κουρασμένο (πνευματικώς) μη του βάλεις άλλο φορτίο διότι τα γόνατα δεν αντέχουν. 
Αρχιμανδρίτης Αμφιλόχιος Μακρής

Πανήγυρις Ιερού Ναού "Παναγία η Βοήθεια"

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ
«ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΒΟΗΘΕΙΑ»
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ 
 
Την Δευτέρα του Θωμά (2-5-2011) πανηγυρίζει με κάθε Εκκλησιαστική λαμπρότητα ο Ιερός Ναός του Νοσοκομείου μας «ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΒΟΗΘΕΙΑ»

Η θαυματουργική παρουσία της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της ΒΟΗΘΕΙΑΣ της μητέρας του Θεού και των ανθρώπων, αποτελεί παρηγοριά και ελπίδα στον πονεμένο αδελφό αλλά και σε όσους καταφεύγουν στην προστασία Της.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ

1/5 ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΣΠΕΡΑΣ: Ώρα 7.00 -8:45
Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ΄ αρτοκλασίας και θείου Κηρύγματος.
Λιτανεία Ιεράς Εικόνος εντός του νοσοκομείου.
2/5 –ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΩΪ
Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ιερουργούντος του Σεβ. Μητροπολίτου μας κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ο οποίος θα κηρύξει και τον θείο Λόγο.
2/5 – Εσπέρας: Ώρα 7:00 - 8:00
Ιερά Παράκλησις εις την «ΠΑΝΑΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ».

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Μητροπολίτης Ευρίπου Βασίλειος (Παναγιωτακόπουλος) – π. Παύλος Ντανάς

 Στὴν ἑορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, στὶς 6 Αὐγουστου 2010, παρακολούθησα τὴν Θεία Λειτουργία στὸ Ὀρφανὸ τῆς Αἰτωλοακαρνανίας. Λειτούργησε ὁ Μητροπολίτης Εὐρίπου κ. Βασίλειος, ὡς ἁπλὸς ἱερεύς, μὲ δυὸ ἱερεῖς. Ὁ ναὸς ὅπου ἔγινε ἡ Θεία Λειτουργία κτίσθηκε ἀπὸ τὴν ἀδελφὴ του Κα Σωτηρία Ἀποστολοπούλου καὶ τὴν παρακολούθησαν γύρω στὶς 50 ψυχές.
Ἡ Θεία Λειτουργία γιὰ ὅσους ἤμασταν στὸ Ναό, ἦταν μιὰ ἀληθινὴ μυσταγωγία, γιατί ὁ Σεβασμιώτατος, ἔνδακρυς, ἱερούργησε τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Κυριολεκτικὰ ὁ μικρὸς καὶ ἀπέριττος αὐτὸς Ναὸς ἔγινε ἕνα ἄλλο ὅρος Θαβώρ, ὅπου ὁ Κύριος ἀποκάλυψε μία ἀκτίνα ἀπ' τὴν Θεότητά Του καὶ οἱ Ἀπόστολοι ἔγιναν «ἐπόπται της αὐτοῦ μεγαλειότητος».
Γνωρίζω ὅτι προσκρούω στὴν ταπεινοφροσύνη του, ἀλλὰ ἡ καθημερινὴ ἐπικοινωνία μαζί του μὲ βοηθάει νὰ συνειδητοποιήσω τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἀνδρός. Καὶ αὐτό, γιατί: 1) Ἔγινε ἐπίσκοπος χωρὶς νὰ τὸ ζητήσει. Μαθήτευσε παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τῶν ὀραματισμῶν καὶ τῆς εὐθύνης, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Κοτσώνη, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία μας μεγαλούργησε.
Εὐρίπου Βασίλειος δὲν παρακάλεσε Μητροπολίτες, δὲν ἔδωσε χρήματα, οὔτε «φίλησε ποδιές» γιὰ νὰ γίνει ἐπίσκοπος. Γιὰ τὴν ἐκλογὴ του ἰσχύει ἡ περιλάλητη φράση τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου γιὰ τὸν Μέγα Βασίλειο «οὐκ ἐπιδιώξας τὴν ἀρχήν, ἀλλὰ ὑπὸ τῆς ἀρχῆς ἐπιδιωχθείς».
Ἡ κλήση του στὸ ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα ἔγινε μὲ τὸ φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 2) Εἶναι διαμάντι ἠθικῆς.
Ὅταν συναναστρέφεσαι τὸν ἅγιο Εὐρίπου θαυμάζεις τὸ ἦθος του, τὴν ἀκεραιότητά του καὶ τὴ σωφροσύνη του. Καὶ στὴν Ἀθήνα ὅταν βρισκόταν καί ἀσκοῦσε τά ἐπισκοπικά του καθήκοντα, καὶ στὸ Ἀγρίνιο ποὺ μένει τώρα μὲ τὴν ἀδερφὴ του, ζεῖ ὡς ἁπλὸς καλόγηρος, χωρὶς ἀνέσεις καὶ περιποιήσεις, μὲ αὐτάρκεια καὶ λιτότητα, μὲ ἀσκητικὸ ἦθος καὶ φρόνημα.
Χαίρεται ὅταν βλέπει παλαιοὺς καὶ νέους κληρικοὺς νὰ ὑπηρετοῦν τὴν Ἐκκλησία μας μὲ ζῆλο Θεοῦ, μὲ πίστη καὶ καθαρότητα, μὲ ἁπλότητα καὶ ταπείνωση, μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα καὶ ἀγωνιστικὴ διάθεση. Ἀντίθετα λυπᾶται καὶ ἀντιδρᾶ ὅταν στὴν ἱεραρχία καὶ στὸν ἱερὸ κλῆρο, χειροτονοῦνται πρόσωπα διαβεβλημένα καὶ ἀνάξια νὰ ὑπηρετήσουν τὸ Ἅγιο Θυσιαστήριο.
Εἶναι παλαιὸς ἱεράρχης καὶ ξέρει πολλά, καὶ γι' αὐτὸ ὁ πόνος του ἐπιτείνεται. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο στενοχωρεῖται, ὅταν γίνονται κληρικοὶ μὲ κωλύματα ἰερωσύνης.
Συνεχῶς ἔχει στὸ νοῦ του, τὰ λόγια τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου πρὸς κάθε κληρικό. «Ἠξιώθης, ἀδελφέ, κομίσασθαι βαθμοῦ ἱερωσύνης, σπουδὴν ἔχε εὐαρεστεῖν τῷ στρατολογήσαντί σε, ἐν ἁγνείᾳ καὶ ἐν δικαιοσύνῃ καὶ σοφίᾳ πνευματικῇ καὶ ἐν λαμπρᾷ παρθενίᾳ» (ΡG 48,1070) 3) Ἀδικημένος Ἱεράρχης.
Ἡ ἀνάδειξή του σὲ ἐπίσκοπο δὲν ἀλλοίωσε τὸν χαρακτήρα του καὶ τὴν συμπεριφορά του. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὡς Ἱεράρχης εἶναι πάντοτε εὐθὺς καὶ σταθερὸς στὶς πεποιθήσεις του καὶ τὶς ἀρχές του. Ὡς ἐκ τούτου μισεῖ τὴν κολακεία καὶ τὴν ὑποκρισία. Θέλει σὲ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις τῆς πνευματικῆς του ζωῆς καὶ διακονίας νὰ συμπεριφέρεται μὲ ἀξιοπρέπεια καὶ διαφάνεια. Ἐὰν ὁπωσδήποτε ἔκλεινε τὸ στόμα του καὶ συμβιβαζόταν θὰ γινόταν Μητροπολίτης χωρὶς καμμιὰ δυσκολία.
Μπορεῖ νὰ μὴν διώχθηκε ὅπως οἱ 12 Μητροπολίτες, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἦταν βοηθὸς ἐπίσκοπος τῶν μακαριστῶν Ἀρχιεπισκόπων Σεραφεὶμ καὶ Χριστόδουλου, ζοῦσε ἐπιτακτικὰ καὶ καθημερινὰ τὸ μαρτύριο τῆς συνειδήσεως. Τὴν ἴδια τακτικὴ, τοῦ παραγκωνισμοῦ του, ἐφάρμοσε καὶ ὁ νῦν ἐν δυναστείαις Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος.
Εἶναι φοβερό! Τρεῖς Ἀρχιεπίσκοποι δὲν στάθηκαν ἱκανοὶ νὰ τοποθετήσουν πρός ὠφέλεια τῆς Ἐκκλησίας τὸν ἄξιο ἰεράρχη σὲ μία μητρόπολη,...
... Ὁ ἀδικημένος ἰεράρχης ἔφυγε ἀπὸ τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ καὶ ἦρθε γιὰ νὰ ζήσει στὴν γενέτειρά του, στὸ Ἀγρίνιο, μακρυὰ ἀπὸ τὶς ἴντριγκες, τὰ ἀδελφικὰ μαχαιρώματα, τὰ μαγειρέματα τῆς Συνόδου,...
Γι' αὐτὸν ἰσχύουν τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου ὅταν παραιτήθηκε ἀπὸ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως:
«Ζητῶ τίν' οἰκεῖν ἐκ κακῶν ἐρημίαν οἱ μοὶ τὸ θεῖον νῷ μόνον ζητούμενον ἐλπὶς τε κούφη τῶν ἄνω γηροτρόφος» (Ζητῶ κάποιον ἔρημο τόπο μακρυὰ ἀπ' τὴν κακία ὅπου θὰ ἀναζητῶ μόνο μὲ τὴν σκέψη τὸ Θεὸ καὶ τὴν ἐλπίδα ποὺ δίνει φτερὰ στὰ γηρατειὰ γιὰ τὰ οὐράνια.)

Ἀρχιμιμανδρίτης Παῦλος Ντανᾶς

Χαίροις ἡ ζωοδόχος Πηγή

Χαίροις ἡ ζωοδόχος Πηγή, ἡ ἀενάως ἀναβλύζουσα χάριτας, ἡ βρύσις τῶν ἰαμάτων ἡ πᾶσαν νόσων ἰσχύν, ἀσθενῆ καὶ φαύλην ἀπελέγχουσα, τυφλῶν ἡ ἀνάβλεψις, καὶ λεπρῶν θεία κάθαρσις, ἡ πηγάζουσα, νοσημάτων πᾶν φάρμακον, ἅπασι τοῖς προστρέχουσι, πιστῶς τῷ τεμένει σου, μέγα κοινὸν ἰατρεῖον ἄμισθον ὄντως καὶ ἕτοιμον, Χριστοῦ Μῆτερ Λόγου, τοῦ πηγάζοντος τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Πηγή της Ζωής - Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

Μόνη η Θεοτόκος τώρα, προ της Δευτέρας δηλαδή Παρουσίας, βρίσκεται με το θεοδόξαστο σώμα της μαζί με τον Υιό της στον ουράνιο Παράδεισο. Διότι δεν μπορούσαν να κρατούν παντοτινά η γη, ο τάφος και ο θάνατος το σώμα εκείνο, που έγινε δοχείο του Θεού και πηγή της Ζωής.

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

Η Παναγία είναι η βοήθειά μας ενώπιον του Θεού - Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Αληθινά , η Παναγία είναι η βοήθειά μας ενώπιον του Θεού και μόνο τ' όνομα της χαροποιεί την ψυχή . Αλλά κι' όλος ο ουρανός κι' όλη η γη χαίρονται με την αγάπη της. Αξιοθαύμαστο κι' ακατανόητο πράγμα. Ζει στους ουρανούς και βλέπει αδιάκοπα τη δόξα του Θεού, αλλά δεν λησμονεί κι εμάς τους φτωχούς κι' αγκαλιάζει με την ευσπλαγχνία της όλη τη γη κι' όλους τους λαούς.

Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Θεοτόκος - Παναγιώτης Νέλλας

Ο σύγχρονος άνθρωπος αισθάνεται ρίγος, όταν μέσα στην Εκκλησία συνειδητοποιεί ότι η Αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο δεν είναι απλός οίκτος ή ελεημοσύνη, αλλά "φιλανθρωπία", αληθινή δηλαδή και πραγματική "φιλία" (Ἰωάν. 15,14). Ο Θεός έδωσε πράγματι στην Παρθένο -καρπό των κτισμάτων, φανέρωση της ανθρωπίνης φύσεως - να γίνη, Αυτή προσωπικά και μέσα σ' Αυτή η ανθρώπινη φύση, "Θεοτόκος" ! Καμμιά αίρεση δεν μπορεί ποτέ να είναι τόσο τολμηρή, όσο η Αλήθεια. Και καμμιά καταδίκη τοι αιρετικού ανθρωποκεντρικού "ουμανισμού" του ΙΔ´ και του Κ´ αιώνα δέν μπορεί να είναι τόσο ριζική και απόλυτη, όσο αυτή η περί ανθρώπου και εικόνος του Θεού ανθρωπίνης φύσεως " θεοτόκου", βιβλική και πατερική αλήθεια!

Παναγιώτης Νέλλας

Μικρά Ασία – Ιστορική αναδρομή από το 2000 π. Χ. μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα

Σας  προσκαλούμε να παρακολουθήσετε την Εκδήλωση
«Μικρά Ασία – Ιστορική αναδρομή
από το 2000 π. Χ.  μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα»
την Τετάρτη 4 Μαΐου και
την Πέμπτη 5 Μαΐου και ώρα 8 μ.μ.
στον χώρο του 2ου Γυμνασίου Πατρών (Μαιζώνος 156)

Να ανακουφίζεις την πτωχεία - Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Δεν έλαβες εντολή να κατηγορείς τον τεμπέλη, ούτε να ελέγχεις την κακία, ούτε να ονειδίζεις την οκνηρία, αλλά να ανακουφίζεις την πτωχεία, να ιατρεύεις την συμφορά, να απλώνεις το χέρι σου και να σηκώνεις εκείνους που έχουν πέσει.    
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Η προσευχή προφυλάσσει - Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης

Η προσευχή προφυλάσσει τον άνθρωπο από την αμαρτία, γιατί ο νους όταν προσεύχεται, είναι απασχολημένος με το Θεό και στέκεται με ταπεινό πνεύμα ενώπιον του Κυρίου, τον Οποίο γνωρίζει η ψυχή του προσευχομένου.
Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Ότι ηγάπησε πολύ (θ΄) - Αλεξανδρεύς


Θ΄
Οι μαθητές σου ήταν παρέα. Στηρίζονταν ο ένας στον άλλο και στη λύπη και στη χαρά τους. Είχαν ένα αυτί να τους ακούσει, έναν ώμο να γείρουν, ένα πρόσωπο να καθρεφτιστούν. Είχαν μια αγκαλιά να σφίξουν και μια καρδιά να ακούσουν καθώς ακουμπά σιμά στο πρόσωπό τους. Είχαν φίλους, αδελφούς να μιλήσουν για κείνον που αγαπούσαν.
Εγώ ήμουν μόνη! Δεν είχα ανθρώπινη παρηγοριά. Δεν ήξερα με ποιον να μοιραστώ τη χαρά μου ούτε και τον πόνο μου. Ναι, τον πόνο μου. Σ’ το είπα πώς η αγάπη μου δεν είχε την τελειότητα να αφήνει τελείως έξω τον εαυτό μου. Σήμερα πια καταλαβαίνω το λάθος μου. Η τέλεια αγάπη σε κάνει να ξεχνάς πως υπάρχεις. Στην τέλεια αγάπη υπάρχει μόνο εκείνος που αγαπάς. Μα τότε δεν τα ήξερα όλα αυτά.
Είναι απίστευτα σκληρό να μην έχεις πού να πεις τη χαρά σου. Ίσως χειρότερο κι απ’ το να μην έχει πού να πεις τον πόνο σου. Νιώθεις πως δεν είσαι άνθρωπος πια. Τότε στρέφεσαι με πάθος στο Θεό. Στράφηκα κι εγώ και ζήτησα με πόνο, με ένταση, με όλη τη δύναμη της ύπαρξής μου εσένα. Ένιωθα πως αν σε ξαναβρώ θα τα έχω όλα. Αν πάλι σε χάσω η κόλαση ήταν ήδη εδώ. (Δεν ξέρω πως θα είναι η κόλαση μα φαντάζομαι πως την κάνει ακόμα οδυνηρότερη η θέα του Παραδείσου. Εκείνο το μεγάλο χάσμα που λένε πως χωρίζει αυτά τα δυο δε φτάνει για να στερήσει από τους κολασμένους την μακρινή έστω όψη του Παραδείσου και τους κάνει να πονούν περισσότερο). Έτσι ένιωθα τώρα κι εγώ. Σε είχα συναντήσει και ήξερα τι είναι ο Παράδεισος. Τώρα που σε έψαχνα μπορώ να καταλάβω επιτέλους τον Αδάμ να ολολύζει απέναντι στην κλειστή του πόρτα. Να θρηνεί η Εύα. Τι θαύμα που κατόρθωσαν να συνεχίσουν τη ζωή τους μετά! Εγώ νομίζω πως δεν θα τα κατάφερνα. Θα ξάπλωνα εκεί μπροστά και θα περίμενα το θάνατο. Και δεν θα τον έβλεπα πια σαν τιμωρία. Θα τον περίμενα σα φίλο. Σαν το απαλό προσκέφαλο της ανάπαυσης μέχρι την εκπλήρωση της προφητείας του λυτρωμού.
Ήταν σούρουπο όταν συναντηθήκαμε. Είχα σταματήσει την αναζήτηση μιας ακόμα ημέρας και καρφώνοντας το βλέμμα στο χώμα περίμενα. Ίσως να ‘φταιγε η καρδιά μου που χτυπούσε τόσο δυνατά ώστε δεν άκουσα τα βήματά σου. Ίσως πάλι… Κούνησα λίγο τα μάτια και τα αντίκρισα. Τα πόδια σου. Δε γινόταν να λαθέψω. Τα γνώριζα τόσο καλά όσο και το πρόσωπό σου. Ήταν το μόνο μέρος του κορμιού σου που είχα αγγίξει. Είχαν ακόμα σημάδια από τα καρφιά. Μια πληγή κλεισμένη, μα ορατή. Στάθηκαν μπροστά μου ακίνητα. Είχαν μια λάμψη και ... αν και το χώμα τριγύρω περίσσευε στον κήπο της Γεθσημανή δεν ήταν σκονισμένα. Σήκωσα το βλέμμα και σε είδα. Ήσουν τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός μαζί! Δεν ήξερα τι να κάνω. Ενστικτωδώς όρμησα να επαναλάβω την παλιά μου εκείνη κίνηση. Την κίνηση που είχε αλλάξει τη ζωή μου. Να τ' αγκαλιάσω όπως είχα κάνει τότε στο τραπέζι. Ήμουν σίγουρη πως τίποτε το άπρεπο, τίποτε το απαγορευμένο δεν περιείχε η κίνηση αυτή. Άκουσα όμως τη φωνή σου να απευθύνεται πρώτη φορά σ' εμένα.
-Μη μ’ ακουμπάς! Δεν είμαι πια εκείνος που ήξερες μονάχα. Τον πρώτο δρόμο τον τέλειωσα. Τον τέλειωσα ψηλά στο σταυρό. Μου μένουν δυο δρόμοι ακόμα. Μα πριν τους ακολουθήσω πρέπει να σας σιγουρέψω όλους πως ο θάνατος δε με νίκησε.
Αναρωτιόμουν ποιοι να ήταν οι δρόμοι όταν άκουσα τη φωνή σου να λέει:
-Ξέρω, πως είναι πολλά αυτά που δεν καταλαβαίνεις. Πίστεψε με όμως, καλύτερα να αγαπάς παρά να καταλαβαίνεις! Εξάλλου θα καταλάβεις. Όχι τώρα. Πρέπει να περιμένεις λίγο. Μη φύγεις από τα Ιεροσόλυμα. Περίμενε τον Παράκλητο. Εκείνος θα σου τα εξηγήσει όλα. Αλλά μη φοβάσαι! Κι εγώ.. κι εγώ θα είμαι πάντα κοντά σου.
Ύστερα χάθηκες. Χάθηκες όπως σβήνει μια οπτασία. Έμεινα ακίνητη περιμένοντας, ελπίζοντας πως θα ξαναφανείς. Θα ‘πρεπε να νιώθω μια απέραντη θλίψη που σε έχανα τόσο γρήγορα ξανά. Μα πράγμα περίεργο, τώρα ένιωθα χαρά. Μια χαρά που κανένας και τίποτα δεν μπορούσε να μου πάρει. Ύστερα σηκώθηκα. Ήθελα να τρέξω. Να μοιραστώ με άλλους την εμφάνισή σου, τη χαρά μου. Μα, δεν ήξερα με ποιον. Οι μαθητές σου ήταν για μένα μακρινοί. Κάποιοι από αυτούς μου προκαλούσαν φόβο. Ένας τους ήταν Ζηλωτής. Άνθρωπος δεμένος με το νόμο. Άνθρωπος που ‘βαζε πάνω από όλα την πατρίδα, το γένος. Με φοβίζουν κάτι τέτοιοι. Είχες κατορθώσει να τον αλλάξεις;
 Σκεπτόμουν ποιον θα μπορούσα να πλησιάσω ευκολότερα. Δυο πρόσωπα ήρθαν στο μυαλό μου. Ο μεγαλύτερος κι ο μικρότερος από τους μαθητές σου. Ο Πέτρος κι ο Ιωάννης. Τον πρώτο τον είδα να κλαίει έξω απ’ την αυλή του Αρχιερέα. Ήξερε από πτώση. Ήξερε για την ανάγκη της συγχώρεσης. Τον άλλο τον έζησα να στέκεται –μόνος αυτός από τους μαθητές σου- κάτω από το σταυρωμένο κορμί σου όταν όλοι σε εγκατέλειψαν. Αυτός ήξερε από αγάπη. Πτώση και αγάπη ήταν τα μόνα κλειδιά που ίσως άνοιγαν την πόρτα της καρδιάς τους στην Πόρνη.
Στάθηκα έξω από το κτήριο που ήξερα πως μαζεύονταν. Κοιτούσα τα μικρά παράθυρα του υπερώου να μένουν σκοτεινά μέρες ολόκληρες. Έψαχνα να βρω μια εξήγηση μέσα στο μυαλό μου. Δεν μπορεί παρά να ήταν εκείνη η φράση του αγγέλου: «…Ότι θα σας συναντήσει στη Γαλιλαία». Είχαν πάει λοιπόν εκεί για να τον συναντήσουν.
Όταν γύρισαν δεν τόλμησα να τους πλησιάσω. Στεκόμουν ώρες ολόκληρες απέναντι απ’ τα παράθυρά τους και κοιτούσα. Ένα σούρουπο γύρισαν δυο με την ψυχή στο στόμα και πρέπει κάτι να τους είπαν γιατί κάποιοι απ’ αυτούς ξεκίνησαν μέσα στη νύχτα που έπεφτε να φύγουν. Άκουσα τη λέξη Εμμαούς.
Μιαν άλλη φορά -αυτό το είδα γιατί είχαν πλησιάζει στο παράθυρο- μιλούσαν όλοι μαζί κάνοντας κοφτές κινήσεις με τα χέρια σ’ έναν απ’ όλους που μόλις είχε μπει στο σπίτι. Πρέπει να του διηγούνταν μια εμφάνισή σου γιατί είχαν πυρετό στα μάτια. Εκείνος τους κοιτούσε λιγάκι παγωμένος και πρέπει κάτι να τους ξέκοψε.
Δεν ξέρω τι έγινε μετά μα άρχισαν όλο και πιο συχνά να ακούγονται φήμες πως άντρες και γυναίκες, μαθητές σου όλοι κοντινότεροι και μακρινοί σε συναντούσαν στα πιο απίθανα μέρη: στο τραπέζι την ώρα που κόβανε ψωμί, δίπλα στη θράκα που ‘ταν αναμμένη στην ακρογιαλιά, σε έναν κήπο η Μαρία η Μαγδαληνή.
Απορούσα για δυο πράγματα. Το πρώτο πως δε σε γνώριζαν. Η μια σε πέρναγε για τον κηπουρό κι ο άλλος περπατούσε μαζί σου ώρα πολλή μέχρι να σε καταλάβει. Μέχρι κι ένας μαθητής σου ζήτησε να σ’ αγγίξει με τ’ ακροδάχτυλα για να πιστέψει. Άλλοι σου λέγανε να φας ψωμί, ψάρι και μέλι και σε κάποιους αναγκάστηκες να γεμίσεις τη βάρκα πάλι με ψαριά για να σε γνωρίσουν. Τούτο το τελευταίο περιστατικό με γέμισε με χαρά. Όχι ότι ήμουνα ψαράς αλλά να,  το να κάνεις ξανά στον καθένα εκείνο που ξέρε από εσένα είναι όσο να ναι ειρηνευτικό της καρδιάς. Εκείνα τα εκατόν τριάντα τρία ψάρια στου Πέτρου τη βάρκα ειρήνευαν τις όποιες ανησυχίες μου από το «Μη μ’ αγγίζεις» που μου ‘πες κείνο το απόγιομα.    
Αλεξανδρεύς

Τις προηγούμενες συνέχειες μπορείς να διαβάσεις εδώ

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ

Το Πάσχα του έτους 1935 ηγουμενεύοντας του αρχιμανδρίτου Σεραφείμ στην ιερά Μονή Αγίου Παύλου όλοι οι πατέρες, που αριθμούσαν τότε τους 60, είχαν βγει στο προαύλιο για να κάνουν την ακολουθία της Ανάστασης. Μέσα στην ατμόσφαιρα χαρμόσυνη και ενθουσιώδη. Μετά το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ , ο Καθηγούμενος λέει σε ένα από τα πιο απλά και πιστά γεροντάκια, τον γέρο Θωμά.

Γέρο Θωμά, πήγαινε κάτω στο σκευοφυλάκιο, εκεί που είναι τα οστά των πατέρων, να τους πεις το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

Νάνε ευλογημένο Γέροντα – είπε ο γερο Θωμάς και χωρίς να σκεφθεί που πάει, με δυο τρία πηδήματα βρίσκεται μπρος στο οστεοφυλάκιο.

Ο Ηγούμενος με έστειλε να σας πω το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ , πατέρες και αδελφοί. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ φώναξε μεγαλοφώνος.

Τότε έγινε κάτι συγκλονιστικό. Τα οστά έτριξαν, αναπήδησαν, μια νεκροκεφαλή ανασηκώθηκε ένα μέτρο και απάντησε στο χαιρετισμό του γερο – Θωμά.

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ

Και μετά ακολούθησε νεκρική σιγή. Επέστρεψε το γεροντάκι και διηγηθεί όσα είδε και άκουσε.

Οι πατέρες την φορά εκείνη γιόρτασαν ένα Πάσχα μοναδικό. Με διπλή δοξολογία προς τον Αναστάντα Κύριο και αρχηγό της ζωής. Έψαλλαν κατασυγκινημένοι.

Την Ανάστασίν Σου Χριστέ Σωτήρ άγγελοι υμνούσιν εν ουρανοίς

Και ημάς τους επί γης καταξίωσον εν καθαρά καρδία σε δοξάζειν.

Το γεγονός αυτό μας το διηγήθηκε ο αείμνηστος γέρων Θεοδόσιος, ο οποίος χρημάτισε τελευταίος βιβλιοθηκάριος της Μονής.

Eκούσια τύφλωση - Γέρων Μόδεστος ο Κωνσταμονίτης

Έχετε την
εκούσια τύφλωση.
Μην βλέπετε
τα σφάλματα των άλλων.

Γέρων Μόδεστος Κωνσταμονίτης

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

Ο ασώματος νίκησε με το σώμα Του τους δαίμονες - Άγιος Γρηγόριος Νύσσης

Δεν προδίδει πλέον ο Ιούδας, δεν απειλεί πλέον ο Καϊάφας, δεν οπλίζεται πλέον ο Ηρώδης για να σφάξει τα παιδιά, δε δικάζει πλέον ο Πιλάτος, ούτε φυλακίζουν πλέον οι Ισραηλίτες. Το φθαρτό έγινε άφθαρτο κι Εκείνος που Τον θεωρούσαν μόνο απλό άνθρωπο, αποδείχθηκε αληθινός Θεός. Γι’ αυτό και εμείς φωνάζουμε: «Θάνατε, πού είναι το κεντρί σου; Άδη, πού είναι η νίκη σου(Α΄ Κορ. ιε΄ 55). «Ο Κύριος βασίλευσε, φόρεσε το μεγαλείο Του, ντύθηκε και ζώσθηκε δύναμη» (Ψαλμ. πβ΄1). Δύναμη λέει το σχέδιο σωτηρίας με την ένσαρκη παρουσία Του, γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο δυνατό από αυτήν. Ο ασώματος νίκησε με το σώμα Του τους δαίμονες, με το σταυρό καταπολιόρκησε τις εχθρικές δυνάμεις.   
Άγιος Γρηγόριος Νύσσης

Κύριος νεκρών και ζωντανών - Άγιος Επιφάνειος Κύπρου

Σήκω, λοιπόν, ας φύγουμε από εδώ. Σε έβγαλε ο εχθρός από τον γήινο παράδεισο. Σε αποκαθιστώ, όχι πλέον στον παράδεισο, αλλά σε ουράνιο θρόνο. Σε εμπόδισα να φας από το τυπικό δέντρο της ζωής, τώρα όμως ενώθηκα μαζί σου εγώ που είμαι η Ζωή. Διέταξα τα Χερουβίμ να σε φρουρούν σαν δούλο. Τώρα κάνω τα Χερουβίμ να σε προσκυνήσουν ως Θεό. Κρύφτηκες τότε από τον Θεό γιατί ήσουν γυμνός, να όμως τώρα που έκρυψες μέσα σου γυμνό τον Θεό. Ντύθηκες τον δερμάτινο χιτώνα της ντροπής, αλλά εγώ οντάς Θεός ντύθηκα τον ματωμένο χιτώνα της σάρκας. Γι' αυτό σηκωθείτε, ας φύγουμε από εδώ, από τον θάνατο στη ζωή, από τη φθορά στην αφθαρσία, από το σκοτάδι στο αιώνιο φως. Σηκωθείτε, να φύγουμε από εδώ, από την οδύνη στην ευφροσύνη, από τη δουλεία στην ελευθερία, από τη φυλακή στην άνω Ιερουσαλήμ, από τα δεσμά στην άνεση, από τη σκλαβιά στην τρυφή του παραδείσου, από τη γη στον ουρανό.
 Γι' αυτόν τον σκοπό πέθανα και αναστήθηκα, για να γίνω Κύριος νεκρών και ζωντανών. Σηκωθείτε, να φύγουμε από εδώ, διότι ο ουράνιος Πατέρας μου περιμένει το χαμένο πρόβατο. Τα ενενήντα εννιά πρόβατα των Αγγέλων περιμένουν τον σύνδουλό τους Αδάμ πότε να αναστηθεί, και πότε να ανέβει, και πότε να επιστρέψει προς τον Θεό. Ο Χερουβικός θρόνος έχει ετοιμαστεί. Αυτοί που θα σας ανεβάσουν είναι γρήγοροι και βιάζονται. Ο χώρος του γάμου έχει προετοιμαστεί. Το δείπνο είναι στρωμένο. Οι αιώνιες σκηνές και οι τόποι διαμονής είναι έτοιμοι.. Έχουν ανοιχτεί οι θησαυροί των αγαθών, έχει ετοιμαστεί η βασιλεία των ουρανών πριν από αιώνες. Τα αγαθά που περιμένουν τον άνθρωπο δεν τα έχει δει μέχρι τώρα μάτι και αυτιά δεν άκουσαν γι' αυτά, και δεν τα έβαλε νους ανθρώπου.

Άγιος Επιφάνειος Κύπρου

Πασχαλινοί στοχασμοί - Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Από της εβδομάδος του Πάσχα και εκείθεν μέχρις ωρισμένου διαστήματος ο Ελληνικός λαός διασκεδάζει την μονοτονίαν της καθημερινής εργασίας του δια πληθύος θρησκευτικών πανηγύρεων, αίτινες δεν θα έβλαπτον τίποτε, αν δεν είχον ως επακολούθημα συγκρούσεις αιματοβρέκτους πάντοτε, μετά θρησκευτικής τάξεως συνεχιζομένας και ταύτας.
Το υπέρμετρον πλήθος των παρά τοις ορθοδόξοις πληθυσμοίς εν αργία διανυομένων εκκλησιαστικών εορτών αποτελεί κοινωνικήν πληγήν, της οποίας δεν κατενοήθη επαρκώς το μέγεθος. Εν τη αενάω ροή και μεταβολή των εν κόσμω, ό,τι είχε τον λόγον του χθες είναι παράλογον σήμερον και επικίνδυνον αύριον. Οι τύποι είναι ανεκτοί ενόσω εμψυχούνται υπό της ουσίας και πληρούσιν ανάγκας εν τω ανθρωπίνω βίω· αλλά μόλις παρέλθη η δημιουργούσα τούτους ανάγκη και αποστή το πνεύμα το ζωογονούν αυτούς, καταπίπτουσιν ούτοι νεκροί, και μεταβάλλονται εις ειδεχθείς σκελετούς, και προσκόμματα δημιουργούσι και ύβρις προς την πρόοδον λογίζονται. Όταν εκανόνιζον τα των θρησκευτικών εορτών οι άγιοι της Εκκλησίας Πατέρες, είχον υπ' όψιν λαόν ευσεβή και καρδίας εν φόβω Κυρίου χρησιμοποιούσας ταύτας προς την θείαν λατρείαν και την προσευχήν · πρώτοι ούτοι, αν ηδύναντο να προϊδωσι τίνι τρόπω χρησιμοποιούσι τα πλήθη την υπό των θρησκευτικών εορτών επιβαλλομένην αργίαν, πρώτοι ούτοι θα εψήφιζον υπέρ της καταργήσεως αυτών.
Τοιαύτα ζητήματα δεν λύονται δια συμβιβασμών, και δεν επιδέχονται επαμφοτεριζούσας εξηγήσεις. Η έννοια της θρησκευτικής εορτής εξεγείρει εν τω πνεύματι τας συναφείς αυτή εννοίας της ευσεβείας, της προσευχής, της κατανύξεως, της αναπαύσεως, του ναού, του οίκου· αλλ' αι έννοιαι αύται δυνάμει μόνον σχετίζονται προς αλλήλας, πράγματι δε αι θρησκευτικαί εορταί σχετίζονται εν Ελλάδι, περί ης και μόνης ενταύθα πρόκειται, προς την ακόλαστον ευθυμίαν, την ταβέρναν, και, το δεινότερον πάντων, το έγκλημα και το αίμα.
..................
Πλην, ο δημιουργός, ο ποιητής των πάντων, επέβαλεν εις τον παρ' αυτού κτισθέντα ορατόν και αόρατον κόσμον το κάλλιστον κόσμημα, την τάξιν, και εν τη κοινωνία έτι των ανθρώπων αδύνατον να ευαρεστήση Θεώ, ή και να ευφράνη τους ανθρώπους, ό,τι άνευ τάξεως γίνεται. Η τάξις είναι αυτόχρημα αρετή, δυνάμεθα δε κατά πλατυτέραν έννοιαν να είπωμεν ότι η αρετή ουδέν άλλο είναι ή τάξις.
Εν Αθήναις, όπου κυρίως διαιτάται λιμνάζουσα, και εξ αναριθμήτων επαρχιακών φλεβών τρεφομένη, η πολυκέφαλος αυτή Ύδρα, η πολυκοιρανίη, την οποίαν ο μεμακρυσμένος ημών πρόγονος και μέγιστος των ποιητών, όταν την κατεδίκαζε, δεν εφαντάζετο βεβαίως, ότι και μετά τρισχίλια έτη θα εξηκολούθει να ζη αύτη εις την πατρίδα του και να βασιλεύη, εν Αθήναις, λέγω, τα πάντα, και θρησκευτικά και κοινωνικά και άλλα, μορφούνται κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν της πολιτικής, και ουδ' υποφώσκει ελπίς τις περί θεραπείας της παρούσης αθλιότητος.
Εν Αθήναις, κατά τας αγίας ταύτας ημέρας, εν μεν τη πόλει θόρυβος, φροντίδες, φωναί, κίνησις, πυροκρόταλα, πυροβολισμοί κινδυνωδέστατοι εις την ζωήν των ανθρώπων · εν δε τοις ναοίς αταξία, σύγχυσις, δισκοφορία, έφοδος, θρίαμβος και οριστική επικράτησις του γυναικείου φύλου, βλέμματα, γέλωτες, στάγματα λαμπάδων, συνδιαλέξεις, ψίθυροι, βόμβος φωνών, και εν μέσω όλου αυτού του θορύβου, δύο δυστυχείς άνθρωποι, ο ιερεύς και ο ψάλτης, εκλαρυγγιζόμενοι, όπως εκφωνώσι λέξεις, εις τας οποίας ολίγοι προσέχουσι, και ολιγώτεροι τας εννοούσιν.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

Ο Θεός όμως δια της Αναστάσεώς του "καταδικάζει" τους ανθρώπους εις Αθανασίαν. - Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Οι άνθρωποι κατεδίκασαν τον Θεόν εις θάνατον , ο Θεός όμως δια της Αναστάσεώς του "καταδικάζε" τους ανθρώπους εις Αθανασίαν.
Δια τα κτυπήματα τους ανταποδίδει τους εναγκαλισμούς,δια τας ύβρεις τας ευλογίας, δια τον θάνατον την Αθανασίαν.
Ποτέ δεν έδειξαν οι άνθρωποι τόσον μίσος προς τον Θεόν όσον όταν Τον εσταύρωσαν, και ποτέ δεν έδειξεν ο Θεός τόσην αγάπην προς τους ανθρώπους, όσην όταν ανέστη.
Διά τούτο,δια την ανθρωπίνην ύπαρξιν ο Αναστάς Κύριος είναι τα πάντα εν πάσιν εις όλους τους κόσμους.
Αυτός είναι όλη η Αγάπη μας , όλη η Αλήθειά μας, όλη η Χαρά μας,όλον το Αγαθό μας,όλη η Ζωή μας, η Αιώνια Ζωή εις όλας τας θείας αιωνιότητας και απεραντοσύνας.
Δια τούτο και πάλιν, και πολλάκις και αναρίθμητες φορές:
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Ακολουθία Αναστάσεως εις Ιερό Ναό Αγίας Σκέπης Πατρών.

Ακολουθία Αναστάσεως εις Ιερό Ναό Αγίας Σκέπης Πατρών.

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Χθὲς συνεθαπτόμην σοι Χριστὲ

Χθὲς συνεθαπτόμην σοι Χριστὲ
συνεγείρομαι σήμερον ἀναστάντι σοι,
 συνεσταυρούμην σοι χθὲς,
αὐτός με συνδόξασον Σωτήρ,
ἐν τῇ βασιλείᾳ σου

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπὶ τῷ Ἁγίῳ Πάσχα 2011

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Καὶ πάλιν μετὰ χαρᾶς καὶ εἰρήνης ἀπευθύνομεν πρὸς ὑμᾶς τὸν χαρμόσυνον καὶ πλήρη ἐλπίδων χαιρετισμὸν "Χριστός Ἀνέστη"!

Αἱ συγκυρίαι καὶ τὰ γεγονότα τῆς συγχρόνου ἐποχῆς φαίνονται μὴ δικαιολογοῦντα τὸ χαρμόσυνον τοῦ χαιρετισμοῦ μας. Αἱ συντελεσθεῖσαι ἤδη φυσικαὶ καταστροφαὶ ἐκ τῶν σεισμικῶν δονήσεων καὶ τῶν θαλασσίων ὑπερκυμάτων καὶ αἱ ἐπαπειλούμεναι τοιαῦται ἐκ τῆς πιθανολογουμένης ἐκρήξεως τῶν πυρηνικῶν ἐργοστασίων, ἀλλὰ καὶ αἱ ἀνθρωποθυσίαι ἐκ τῶν πολεμικῶν συρράξεων καὶ τῶν τρομοκρατικῶν ἐνεργειῶν, ἐμφανίζουν τὸν κόσμον μας δεινῶς πληγωμένον καὶ σφαδάζοντα ὑπὸ τὴν πίεσιν φυσικῶν καὶ πνευματικῶν κακῶν δυνάμεων.

Ἐν τούτοις, ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι γεγονὸς ἀληθινὸν καὶ παρέχει εἰς τοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς τὴν βεβαιότητα καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τὴν δυνατότητα τῆς ὑπερβάσεως τῶν δυσμενῶν ἐπακολούθων τῶν φυσικῶν καταστροφῶν καὶ τῶν ψυχικῶν ἐκτροπῶν. 

Πασχάλιο Μήνυμα του Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Ανδρέα

Ανέστη Χριστός και "ιδού γέγονε καινά τα πάντα"

Αγαπητοί μου Χριστιανοί, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

Σήμερα, που μας λούζει πλούσια το αναστάσιμο Φως, η σκέψη μας στρέφεται στο τι μας πρόσφερε ο Ιησούς Χριστός με το να βγη από τον Τάφο, νικητής και θριαμβευτής του θανάτου και της αμαρτίας. Γιατί, πράγματι, τι ήταν ο κόσμος προτού να αναστηθή ο Χριστός ; Θα αφήσω να μας το πη το στόμα του Χριστού, ο απόστολος Παύλος, με τρόπο συγκλονιστικό, στο πρώτο κεφάλαιο της επιστολής που έστειλε προς τους χριστιανούς της Ρώμης, και από τον στίχο 22 μέχρι τον 32ο, όπου και τελειώνει το πρώτο αυτό κεφάλαιο : Οι άνθρωποι, γράφει, ενώ ισχυρίζονται ότι είναι σοφοί, αποδείχθηκαν μωροί και ανόητοι, διότι προτίμησαν να λατρεύουν τα είδωλα αντί για τον αληθινό Θεό. Γι' αυτό ακριβώς ο Θεός επήρε την χάρη Του από αυτούς και τους άφησε να παραδοθούν στις αισχρές επιθυμίες των καρδιών τους και στην ατίμωση του σώματός τους με τα πάθη της "ατιμίας" και με ακατανόμαστες ασέλγειες. Γιατί εθεοποίησαν τις "παρά φύσιν" σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους. Κι' όπως ήταν φυσικό, κυριεύθησαν από κάθε είδος αμαρτίας, από ανηθικότητα, πονηρία, πλεονεξία, κακία και δόλο • επινοούν και εφευρίσκουν κακά, είναι απειθείς στους γονείς, καταπατούν τον λόγο και τις συμφωνίες που έκαναν με τους άλλους, δεν έχουν ούτε αυτήν την στοργή, την τόσο φυσική και σ' αυτά ακόμη τα ζώα, είναι αδιάλλακτοι και ξένοι προς τον οίκτο και την ευσπλαγχνία. (Ρωμ. α 22-32).

Πασχαλινή Εγκύκλιος Μητροπολίτου Πατρών κ. Χρυσοστόμου

Παιδιά μου εὐλογημένα,
«Εὐλογητός ὁ Θεός. Εὐφημήσωμεν σήμερον τόν Μονογενῆ Υἱόν, τόν τῶν οὐρανίων γεννήτορα, τόν τῶν κρυφίων λαγόνων τῆς γῆς ὑπερκύψαντα καί ταῖς φωσφόροις ἀκτῖσι τήν ὅλην οἰκουμένην ἐπισκιάσαντα. Εὐφημήσωμεν σήμερον τήν ταφήν τοῦ Μονογενοῦς, τήν Ἀνάστασιν τοῦ Νικητοῦ, τήν χαράν καί τήν ζωήν τοῦ κόσμου».
Μέ αὐτά τά λόγια ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Ἐπίσκοπος Νύσσης, μᾶς καλεῖ νά ἑορτάσωμε λαμπρά τήν φωτοφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Καί ἐμεῖς, συγκεντρωμένοι ἐπί τό αὐτό, στόν πάντιμο Οἶκο τοῦ Σωτῆρος, ἐπικροτοῦντες εὐφροσύνως, τά ὅσα λέγει ὁ Ἅγιος, δοξάζομε καί εὐχαριστοῦμε τόν ἐκ τάφου ἀνατείλαντα Κύριον, τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν, ὁ Ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος, ἔπαθε καί ἀνέστη γιά τήν ἰδική μας ἀποκατάσταση στήν ἀρχαία μακαριότητα.

ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ - π. Ιωήλ Κωνστάνταρος


ΆΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ

Όσο κι αν ο άνθρωπος προσπαθεί να κρατά τα μάτια του, πεισματικά κλειστά, ποτέ δεν θα μπορέσει να εξαφανίσει τη λάμψη του ηλίου. Και όσο κι αν προσπάθησαν οι Εβραίοι να κρατήσουν σφραγισμένο τον τάφο του Κυρίου Ιησού, τελικώς το μόνο που κατόρθωσαν είναι, με τα ανόητα καμώματά τους, ολοένα και περισσότερο να αποδεικνύουν το μοναδικό, το ανεπανάληπτο, το πανθαύμαστο γεγονός της Αναστάσεως.
            Το να κάνει κανείς λόγο για την Ανάσταση του Χριστού, είναι σα να θέλει να αποδείξει ότι ο ήλιος είναι λαμπερός και καταυγάζει τα πέρατα της οικουμένης...
            Εμείς θα δούμε ένα γεγονός μοναδικό που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, σε σχέση με τις αντιρρήσεις και ενστάσεις που προβάλλονται. Ένα γεγονός που κάνει τους πιστούς της κάθε εποχής να χαίρονται, να αγάλλονται και να πλημμυρίζουν από το Ανέσπερο Φως του Ζωοδόχου τάφου, ενώ από την άλλη, κάνει τους απίστους και τους αρνητές να λυσσούν εκφράζοντας την κακία τους και την απερισκεψία τους. Φυσικά, το ίδιο γεγονός κάνει τις λεγόμενες χριστιανικές ομολογίες που αντιτίθενται στην ορθοδοξία, με την ένοχη σιωπή τους επί του θέματος, να δηλώνουν εκ των πραγμάτων ότι η Εκκλησία μας είναι η αυθεντική και μοναδική έκφραση του Χριστιανισμού.
            Και το μοναδικό αυτό γεγονός είναι η αφή του Αγίου Φωτός στον πανάγιο τάφο κατά την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου.

Άγιος Λάζαρος Λάρνακος

Άγιος Λάζαρος Λάρνακος, χθες Μεγάλη Παρασκευή

Μεγάλο Σαββάτο πρωί εις Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης Πατρών

Μεγάλο Σαββάτο πρωί εις Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης Πατρών