Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Σώζοντος (7 Σεπτεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος εκατάγετο από την Λυκαονίαν (ήτις είναι μέρος της Καππαδοκίας: ήτοι Καραμανίας, και νεύει προς νότον κατά την Κιλικίαν) ακμάσας εν έτει σπη’ [288]. Νέος δε ώντας κατά την ηλικίαν, έγινε βοσκός αλόγων προβάτων. Αλλ’ εις τον αυτόν καιρόν ήτον και βοσκός λογικών ανθρώπων, επειδή με τον λόγον και διδασκαλίαν του, πολλούς απίστους έφερεν εις την λογικήν μάνδραν του Χριστού. Λαβών δε θάρρος εις την ψυχήν του από μίαν θείαν οπτασίαν οπού είδεν, ήτις επαρακίνει αυτόν να παρρησιασθή ότι είναι Χριστιανός, και άλλα τινά εκ της οπτασίας εκείνης διδαχθείς, καταβαίνει εις την Πομπηούπολιν της Κιλικίας. Όθεν μη υποφέρωντας να βλέπη την πλάνην, οπού είχον εις τα είδωλα οι πολίται εκείνης, πηγαίνει κρυφίως εις τον ναόν των ειδώλων, και κόπτει το δεξιόν χέρι ενός χρυσού ειδώλου, οπού ήτον εκεί. Και πωλήσας αυτό, πολλούς πτωχούς εβοήθησεν.

Επειδή δε εκ της αιτίας ταύτης πολλοί άνθρωποι αδίκως εσυκοφαντούντο και εβασανίζοντο ανελεημόνως, ως κλέψαντες του ειδώλου το χέρι: τούτου χάριν ο ανδρειότατος Σώζων, ένα μεν, σπλαγχνισθείς τους αδίκως πάσχοντας· άλλο δε, θέλωντας να παρρησιάση την ευσέβειαν, φανερόνοι αυτός ο ίδιος τον εαυτόν του εις τους υπηρέτας του ναού, ομολογήσας, ότι αυτός είναι οπού έκαμε το τόλμημα τούτο.

Ευθύς λοιπόν φέρεται εις το κριτήριον, και παραστέκεται έμπροσθεν του ηγεμόνος της Κιλικίας, ονομαζομένου Μαξιμιανού. Διαλεχθείς δε με αυτόν, και αποκριθείς με πολλάς σοφάς αποκρίσεις εις όσα ερωτήθη· προς τούτοις δε και τον θυμόν του ηγεμόνος ανάψας με τους ελέγχους: τούτου χάριν πρώτον μεν, ξέεται με σιδηρά ονύχια, ώστε οπού έφθασεν η βάσανος έως και εις αυτά τα κόκκαλα. Έπειτα δε, υποδεθείς με υποδήματα σιδηρένια, τα οποία είχον περασμένα καρφία, αναγκάζεται να περιπατή με αυτά. Τούτο δε χαίρωντας εποίησεν ο γενναιότατος αθλητής, εις τρόπον οπού, όλη η εκεί πλησίον γη εκοκκίνησεν από το τρέξιμον των αιμάτων του. Και τέλος πάντων, τόσον πολύν δαρμόν έλαβεν ο αοίδιμος, ώστε οπού κατετζακίσθησαν μεν όλαι αι αρμονίαι του σώματός του, εφάνηκαν δε και αυτά τα εσωτερικά σπλάγχνα του. Και έτζι χαίρωντας παρέδωκε την αγίαν του ψυχήν εις χείρας Θεού, και έλαβε παρ’ αυτού τον του μαρτυρίου αμάραντον στέφανον.

Μετά δε τον θάνατόν του, άναψαν οι δήμιοι φωτίαν μεγάλην, ίνα κατακαύσουν, όσα μέλη του Μάρτυρος έμειναν. Αλλά τότε γίνεται παραδόξως μία φοβερά βροντή από τους ουρανούς, και μαζί με την βροντήν γίνεται και ραγδαία βροχή ομού και χάλαζα. Ταύτα δε γενόμενα, τους μεν δημίους διεσκόρπισαν εις ένα και άλλο μέρος· τινές δε φιλομάρτυρες Χριστιανοί λαβόντες ευκαιρίαν, εσυμμάζωξαν τα μαρτυρικά λείψανα, τα οποία έλαμπαν την νύκτα με λαμπρότατον και παράδοξον φως. Και ούτως ενταφίασαν αυτά φιλοτίμως και ευλαβώς εις δόξαν Θεού, και εις τιμήν του Μάρτυρος.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης