Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2026

Πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Χριστοδούλου

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός στο τέλος των Μακαρισμών αναφωνεί σε όλες τις αληθινά ευτυχισμένες και μακάριες ψυχές:  «Χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς».  

Έτσι και εγώ σήμερα, ενθυμούμενος ότι βρισκόμουνα κοντά στον

Πρωτοπρεσβύτερο π. Βασίλειο Χριστοδούλου

στα τελευταία χρόνια της ζωής του, αλλά και κατά την κοίμηση του βράδυ της 7η Ιανουαρίου 2022, ασπαζόμενος το σεπτό σκήνωμα του και μάλιστα αξιώθηκα να του κλείσω τα μάτια. Να έχω την ευλογία του.  

Ο σεβαστός π. Βασίλειος δεν μιλούσε με ρητορικά σχήματα και επιτηδευμένες θεολογικές εκφράσεις. Πάντα μιλούσε, τουλάχιστον στους ευρισκόμενους στην Αγία Σκέπη τρόφιμους και εργαζόμενους, από την καρδιά του η όποια ήταν πλημμυρισμένη από αγάπη και κατανόηση προς τον συνάνθρωπο, κατανοώντας πλήρως την ανθρώπινη αδυναμία. Μέσα στο πέλαγος αυτό της αγάπης, ο στοργικός και πατρικός του λόγος γαλήνευε τις ψυχές, δίνοντας θάρρος στον καθημερινό αγώνα εναντίον του πειρασμού, και εμπνέοντάς τους δια της ιεράς Εξομολογήσεως εμπιστοσύνη και παρηγοριά.

Δεν αμελούσε να κάνει όλες τις ακολουθίες καθημερινά και ειδικές παρακλήσεις ως την τελευταία ημέρα της ζωής του. Όταν ερχόταν στο γραφείο, του ζητούσα να με ευλογήσει σταυρώνοντας το κεφάλι μου, ο λόγος και το βλέμμα του με έκαναν άλλο άνθρωπο. Σε δυσκολίες έτρεχε στα δωμάτια να γαληνέψει ψυχές εξομολογώντας ή διαβάζοντας ευχές και χαρίζοντας έτσι ανάπαυση στις ψυχές.

Δεν θα τον  ξεχάσω, η βαθύτατη ευγνωμοσύνη μου θα τον συνοδεύει αιώνια.

Να αναπαύεσθε  εν ειρήνη, τίμιε εργάτη του αμπελώνος, αφού «εδούλευσες εν τω ευαγγελίῳ», εργάσθηκες αθόρυβα, δημιουργικά, με ορθόδοξο ήθος και εκκλησιαστικό φρόνημα, όπως είχες μαθητεύσει, παρά τους πόδας του Αγίου Γερβασίου των Πατρών, στον Ναό του Αγίου Δημητρίου, όπου αυτός σε διάλεξε ως εφημέριο. Έσπειρες τον λόγο του Θεού και κάθε Κυριακή επί διετία φιλοξενούσες τον μακαριστό Αρχιμανδρίτη π. Χριστόδουλο Φάσσο για το κήρυγμα στην Θεία Λειτουργία, τότε και εγώ ήμουν εκεί. Προσέφερες άφθονα την ουράνια τροφή διά της Θείας Λατρείας στη ενορία του Αγίου Δημητρίου που είσαστε προϊστάμενος, και στην Αγία Αικατερίνη το παρεκκλήσιο της ενορίας, που είναι έργο των χεριών σας. Στο τέλος της ζωής σας, και όσο είχατε δυνάμεις συνεχίσθηκε η ιερατική σας προσφορά στην Αγία Σκέπη, συμπαραστάτης υπάκουος του Αρχιμανδρίτη π. Γαβριήλ Αθανασιάδη Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών.

Σεβαστέ π. Βασίλειε στο Ουράνιο Θυσιαστήριο μην με ξεχνάς.

Αναστάσιος Κωστόπουλος

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πόσο σπουδαίο και συγκινητικό να αναφέρεσαι με ευγνωμοσύνη στους ανθρώπους αυτούς... Μου θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, τον τίτλο από μια σειρά πεζών του Γ. Ρίτσου: Εικονοστάσι ανωνύμων αγίων... Ελ.

Ανώνυμος είπε...

Να έχετε την ευχή του κύριε Κωστόπουλε.Ήταν ένας άγιος άνθρωπος με αγνή ψυχή.
Αιωνία του ή μνήμη .

Ανώνυμος είπε...

Φεύγουν οι παλαιοί ιερείς, αλλά αφήνουν το αποτύπωμά τους στην ενορία και στην κοινωνία.