Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αγιοκατέταξε τον Ιερομόναχο Τύχωνα Αγιορείτη και τον Γέροντα Γεώργιο Χατζη-Γεώργη Αγιορείτη. - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αγιοκατέταξε τον Ιερομόναχο Τύχωνα Αγιορείτη και τον Γέροντα Γεώργιο Χατζη-Γεώργη Αγιορείτη.

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Όσιος Ιερομόναχος Τύχων Αγιορείτης (1884-1968)

Ο Παπα - Τύχων γεννήθηκε στη Ρωσία, στη Νόβια Μιχαλόσκα το 1884. Οι γονείς του, ο Παύλος και η Ελένη, ήταν ευλαβείς άνθρωποι και επόμενο ήταν και ο γιος τους, ο Τιμόθεος κατά κόσμον, να έχει κληρονομική την ευλάβεια και την αγάπη προς τον Θεό και να θέλει να αφιερωθεί στον Θεό από μικρό παιδί. Έβλεπαν οι γονείς τον μεγάλο θείο ζήλο του παιδιού τους, αλλά δίσταζαν να του δώσουν την ευχή τους να πάει σε Μοναστήρι, επειδή το έβλεπαν με ζωηρή φύση. Ήθελαν να ωρίμασει και στην σκέψη και μετά να αποφασίσει μόνος του ο Τιμόθεος. Του έδωσαν όμως ευλογία να επισκέπτεται τις Μονές το διάστημα των τριών ετών, από δέκα επτά μέχρι είκοσι χρονών. Τότε έκανε τα μεγάλα και ατέλειωτα προσκυνήματα στα Μοναστήρια της Ρωσίας και πέρασε περίπου από διακόσιες Μονές.

Στα Μοναστήρια που πήγαινε, παρόλο που ήταν κατάκοπος και εξαντλημένος από την οδοιπορία του, απέφευγε με τρόπο την φιλοξενία, για να ασκείται ο ίδιος και να μην επιβαρύνει τους άλλους.

Μετά λοιπόν από τα Μοναστήρια της πατρίδας του, έκανε προσκύνημα στο Θεοβάδιστον Όρος του Σινά, όπου παρέμεινε δύο μήνες, και από εκεί στους Αγίους Τόπους, όπου και ασκήτεψε ένα χρονικό διάστημα, πέρα από τον Ιορδάνη ποταμό. Ενώ τον βοηθούσε ο Άγιος Τόπος, ησυχία όμως δεν έβρισκε από το ανήσυχο κοσμικό πνεύμα της εποχής μας. Γι' αυτό αναγκάστηκε να φύγει για το Άγιον Όρος.

Στο Άγιον Όρος, η πρώτη του μετάνοια ήταν το Κελί του Μπουραζέρι, όπου και παρέμεινε πέντε χρόνια. Επειδή σ' αυτό δεν εύρισκε ησυχία από τους πολλούς προσκυνητές Ρώσους, πήρε ευλογία και πήγε στα Καρούλια και εκεί ασκήτεψε δεκαπέντε χρόνια. Όλο το διάστημα στα Καρούλια περνούσε με σκληρούς αγώνες. Φιλότιμα αγωνιζόταν για να γίνει και εσωτερικά Άγγελος και όχι μόνο εξωτερικά με το Αγγελικό Σχήμα.

Μετά από τα Καρούλια ήρθε στην άκρη της Καψάλας (πάνω από την Καλιάγρα), σ' ένα Κελί Σταυρονικητιανό, και γηροκόμησε έναν Γέροντα. Αφού πέθανε το Γεροντάκι, και πήρε την ευχή του, έμεινε μόνος του στην Καλύβη. Από τότε όχι μόνο δεν αμέλησε τους πνευματικούς του αγώνες, αλλά τους αύξησε και επόμενο ήταν να δεχθεί πλούσια την Χάρη του Θεού, αφού αγωνιζόταν φιλότιμα και με πολλή ταπείνωση.

Η Θεία Χάρις πια τον φανέρωνε στους ανθρώπους, κι έτρεχαν πολλοί πονεμένοι άνθρωποι, για να τον συμβουλευθούν και να παρηγορηθούν από την πολλή του αγάπη. Άλλοι τον παρακαλούσαν να ιερωθεί, για να βοηθάει πιο θετικά με το Μυστήριο της θείας Εξομολογήσεως, αφού θα έδινε και την άφεση των αμαρτιών. Αυτή την ανάγκη, να βοηθηθούν οι άλλοι, την διεπίστωσε και ο ίδιος και δέχτηκε να χειροτονηθεί.

Για τον εαυτό του ο Γέροντας δεν νοιαζόταν καθόλου ούτε και φοβόταν, γιατί είχε πολύ φόβο Θεού (θεία συστολή) και ευλάβεια. Επειδή αγωνιζόταν και με πολλή ταπείνωση, δεν διέτρεχε ούτε τον πνευματικό κίνδυνο της πτώσεως. Πάντα με το Δόξα σοι ο Θεός θα άρχιζε και με το Δόξα σοι ο Θεός θα τελείωνε ο Γέροντας. Είχε συμφιλιωθεί πια με τον Θεό, γι' αυτό χρησιμοποιούσε περισσότερο το Δόξα σοι ο Θεός παρά το Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με. Κινείτο, όπως είδαμε, στον θείο χώρο, αφού λάμβανε μέρος και στην ουράνια δοξολογία με τους Αγίους Αγγέλους την ώρα της Θείας Λειτουργίας.

Το 1968 είχε προαισθανθεί πια τον θάνατο του, γιατί συνέχεια ανέφερε για τον θάνατο. Τον είχαν εγκαταλείψει και οι λίγες σωματικές του δυνάμεις. Μετά της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο, είχε πέσει στο κρεβάτι και έπινε μόνο νερό, γιατί καιγόταν εσωτερικά. Παρόλο που βρισκόταν σ´ αυτή την κατάσταση, πάλι δεν ήθελε να μένει άνθρωπος κοντά του, για να μη τον περισπά στην αδιάλειπτη προσευχή του.

Βίος του Οσιου Γέροντος Γεωργίου Χατζη-Γεώργη του Αγιορείτου (1809 – 1886)

Ο Όσιος Γεώργιος Χατζη-Γεώργης γεννήθηκε το 1809 στην Κερμήρα της Καππαδοκίας, από ευλαβείς γονείς, τον Ιορδάνη και τη Μαρία. Από μικρός έδειξε κλίση προς την άσκηση, νηστεύοντας και προσευχόμενος σε σπηλιές, εμπνευσμένος από ασκητές. Παρόλο που αρχικά δυσκολευόταν να μάθει γράμματα, με θαυματουργή επέμβαση της Παναγίας έμαθε να διαβάζει σε μια νύχτα.

Στα 14 του πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να σώσει τον θείο του που είχε εξισλαμιστεί. Εκεί, με προσευχές και άσκηση, βοήθησε πολλούς να επιστρέψουν στον Χριστιανισμό. Στα 18, υπακούοντας σε όραμα της Θεοτόκου, έφυγε για το Άγιο Όρος, όπου έγινε μοναχός στη Μονή Γρηγορίου και αργότερα στα Καυσοκαλύβια υπό τον παπα-Νεόφυτο. Μετονομάστηκε Γεώργιος και πήρε το "Χατζής" από προσκύνημα στους Αγίους Τόπους.

Στην Κερασιά ίδρυσε συνοδεία με αυστηρή άσκηση: διαρκή νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή και μετάνοιες. Είχε διορατικό χάρισμα, έκανε θαύματα (όπως σωτηρία του γέροντά του από χιόνια ή μεταφορά βαρέων φορτίων) και συμβούλευε με διάκριση. Φιλοξενούσε πολλούς, ιδίως Ρώσους, και θεράπευε ασθενείς. Η φήμη του έφτασε στον Τσάρο, ο οποίος τον ευλαβείτο.

Ωστόσο, φθόνος και συκοφαντίες από Έλληνες και Ρώσους μοναχούς οδήγησαν σε διώξεις: διαλύθηκε η συνοδεία του, εξορίστηκε από το Άγιο Όρος το 1882 και κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, στο ερημωμένο μοναστήρι του Αγίου Ερμολάου. Εκεί συνέχισε την άσκηση, παρηγορώντας χριστιανούς υπό τουρκική καταπίεση και κάνοντας θαύματα.

Παρά τις ασθένειες, παρέμεινε πνευματικός πατέρας μέχρι τέλους. Κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 17 Δεκεμβρίου 1886 και τάφηκε στη Ζωοδόχο Πηγή στο Μπαλουκλή. Ο παραδελφός του παπα-Νεόφυτος κοιμήθηκε τρεις μέρες μετά, επιβεβαιώνοντας όραμα. Ο Χατζη-Γεώργης έζησε αγγελικά, με ταπείνωση, υπομονή και αγάπη, αξιωθείς διπλού στεφάνου, οσίου και μάρτυρος.

***

The Holy and Sacred Synod of the Ecumenical Patriarchate has canonized Hieromonk Tychon of Mount Athos and Elder George Hadji-George of Mount Athos.

Venerable Hieromonk Tychon of Mount Athos (1884-1968)

Papa-Tychon was born in Russia, in Novaya Michaloska, in 1884. His parents, Paul and Helen, were devout people, and it was natural that their son, Timothy in the world, inherited their piety and love for God, desiring to dedicate himself to God from a young age. His parents saw the great divine zeal in their child, but they hesitated to give him their blessing to go to a monastery because they saw him as having a lively nature. They wanted him to mature in thought and then decide for himself. However, they gave him their blessing to visit monasteries during the three-year period from seventeen to twenty years old. During that time, he undertook long and endless pilgrimages to the monasteries of Russia and passed through about two hundred monasteries.

In the monasteries he visited, even though he was exhausted and worn out from his journeys, he discreetly avoided hospitality in order to practice asceticism himself and not burden others.

After the monasteries of his homeland, he made a pilgrimage to the God-trodden Mount Sinai, where he stayed for two months, and from there to the Holy Lands, where he also asceticized for a period beyond the Jordan River. Although the Holy Land helped him, he could not find peace due to the restless worldly spirit of our era. Therefore, he was forced to leave for Mount Athos.

On Mount Athos, his first obedience was at the Cell of Bourazeri, where he remained for five years. Because he could not find peace there due to the many Russian pilgrims, he received a blessing and went to Karoulia, where he asceticized for fifteen years. Throughout his time at Karoulia, he passed through harsh struggles. He strived diligently to become an angel inwardly as well, not just outwardly with the Angelic Schema.

After Karoulia, he came to the edge of Kapsala (above Kaliagra), to a Stavronikitan Cell, and cared for an elderly monk. After the elder passed away and he received his blessing, he remained alone in the hut. From then on, not only did he not neglect his spiritual struggles, but he increased them, and it was natural that he received the Grace of God abundantly, since he struggled diligently and with great humility.

The Divine Grace now revealed him to people, and many suffering individuals ran to him for advice and consolation from his great love. Others begged him to be ordained so that he could help more effectively through the Sacrament of Holy Confession, as he would also grant the forgiveness of sins. He himself recognized this need to help others and agreed to be ordained.

For himself, the Elder cared not at all and did not fear, because he had great fear of God (divine reverence) and piety. Because he struggled with great humility, he did not run the spiritual risk of falling. The Elder always began and ended with "Glory to Thee, O God." He had become reconciled with God, which is why he used "Glory to Thee, O God" more than "Lord Jesus Christ, have mercy on me." He moved, as we saw, in the divine realm, since he participated in the heavenly doxology with the Holy Angels during the Divine Liturgy.

In 1968, he had a premonition of his death, as he continually mentioned death. His few remaining physical strengths had abandoned him. After the Dormition of the Theotokos in August, he had fallen to his bed and drank only water, because he was burning internally. Even though he was in this condition, he still did not want anyone to stay near him, so as not to distract him from his unceasing prayer.

Life of the Venerable Elder George Hadji-George of Mount Athos (1809 – 1886)

The Venerable George Hadji-George was born in 1809 in Kermira of Cappadocia, from devout parents, Jordan and Maria. From a young age, he showed an inclination toward asceticism, fasting and praying in caves, inspired by ascetics. Although he initially struggled to learn letters, through a miraculous intervention of the Panagia, he learned to read in one night.

At 14, he went to Constantinople to save his uncle who had converted to Islam. There, with prayers and asceticism, he helped many return to Christianity. At 18, obeying a vision of the Theotokos, he left for Mount Athos, where he became a monk at the Monastery of Grigoriou and later at Kafsokalyvia under Papa-Neophytos. He was renamed George and took the title "Hadji" from a pilgrimage to the Holy Lands.

In Kerasia, he founded a brotherhood with strict asceticism: continuous fasting, unceasing prayer, and prostrations. He had the gift of clairvoyance, performed miracles (such as saving his elder from snow or carrying heavy loads), and advised with discernment. He hosted many, especially Russians, and healed the sick. His fame reached the Tsar, who revered him.

However, envy and slanders from Greek and Russian monks led to persecutions: his brotherhood was dissolved, he was exiled from Mount Athos in 1882, and he took refuge in Constantinople, at the deserted monastery of Saint Ermolaos. There, he continued his asceticism, consoling Christians under Turkish oppression and performing miracles.

Despite illnesses, he remained a spiritual father until the end. He reposed in the Lord on December 17, 1886, and was buried at the Life-Giving Spring in Baloukli. His fellow brother Papa-Neophytos reposed three days later, confirming a vision. Hadji-George lived angelically, with humility, patience, and love, worthy of a double crown, of venerable and martyr.