Αναμνήσεις Καθαράς Δευτέρας

Σήμερα Καθαρά Δευτέρα, ξύπνησαν σκέψεις από τα παλιά στο μυαλό μου. Θυμήθηκα ότι τέτοια ημέρα, πάντα την περνούσα το πρωί με τις κατανυκτικές ακολουθίες στην Μονή Γηροκομείου. Τις ακολουθίες των Ωρών και του Εσπερινού, τελούσε ο Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος στο Μοναστήρι του Γηροκομείου, πλαισιωμένος από όλους τους ιεροκήρυκες και τους αγάμους κληρικούς της μητροπόλεως. Στην ακολουθία αυτή, πήγαιναν και λαϊκοί, μεταξύ αυτών ενθυμούμαι τον Γεώργιο Οικονόμου, τον Παναγιώτη Μπαλκάμο, Σταύρο Σερέτη και άλλους.

Εμείς μία παρέα νέων, από την  Χριστιανική Εστία, πηγαίναμε και συναντιόμαστε στην Ακολουθία στο Καθολικό της Μονής. Για αυτή την συνάντηση μας παρότρυνε ένας πνευματικός άνθρωπος, που την ζωή του είχε αφιερώσει στην ιεραποστολική, και την νεότητα, κάθε απόγευμα ήταν ο ακοίμητος φρουρός στο θυρωρείο της Εστίας επί της υποδοχής, ο Κωνσταντίνος (κυρ-Κώστας) Χασκόπουλος.  Την παρέα των νέων αποτελούσαν ο Γιώργος Αθανασόπουλος, ο Χρήστος Μυτιλήνης και ο γράφων.

Στον θρόνο του Καθολικού καθόταν ο Πατρών Νικόδημος, φορούσε τα ράσα του χωρίς μανδύα, το επανωκαλύμμαυχο, και εγκόλπιο από φίλντισι.

Στα στασίδια του Ναού οι κληρικοί που εναλλάσσονταν στην ανάγνωση των Ιερών κειμένων, και ο Νικόδημος να ψάλει. Επισφράγιση των ακολουθιών ήταν κήρυγμα πνευματικού περιεχομένου εισαγωγής στην Μεγάλη Σαρακοστή. Μετά το Δι’ ευχών ο Μητροπολίτης ανέβαινε στο κελί του στο Μοναστήρι και τον συνόδευαν οι ιεροκήρυκες, για τον συντονισμό του πνευματικού έργου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η παρέα του κ. Κώστα έφευγε περπατώντας και ως μικρή εκδρομή  κατεβαίναμε στην πόλη απολαμβάνοντας την φύση και με κουβέντα πνευματική.

Προτού χωριστούμε το ραντεβού ήταν για το απόγευμα, στο παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου της Εστίας, για το Μεγάλο Απόδειπνο, στο οποίο πάντα χοροστατούσε ο Μητροπολίτης Νικόδημος. Λίγο πριν την προκαθορισμένη ώρα ερχότανε ο μητροπολίτης Νικόδημος, τον οποίον μετέφερε συνήθως ο Νίκολαος Σπανογιάννης με το αυτοκίνητό του, στην είσοδο της Εστίας τον υποδεχόταν ο π. Γαβριήλ Αθανασιάδης, ο π. Σωτήριος Τσάφος, παλαιότερα και ο π. Σωτήριος Δημητρακόπουλος. Στην υποδοχή περίμενα και εγώ, ως ο διακονών στο ιερό, ως ‘ευταξίας’.  Ανέβαιναν για λίγο στο 3^ο όροφο, και όταν έφτανε η ώρα ο Μητροπολίτης από την πλαϊνή πόρτα του ιερού εισερχόταν, φορούσε ένα επιτραχήλιο μαύρο με ασημί και το ωμοφόριο καθόταν μπροστά στην Αγία Τράπεζα. Άνοιγα την Ωραία Πύλη, και ο άγιος Πατρών έβαζε το ευλογητός στην ακολουθία. Στο ψαλτήρι ο Δημήτριος Κωστάζος, ο Γεώργιος Γεωργιόπουλος, ο Χρήστος Κούλης και ο Κώστας Χασκόπουλος. Μετά από έτη στο ψαλτήριο ήταν ο Αριστείδης Μπουχάγιερ.  Στον ναό υπήρχε μεγάλη προέλευση δεν έπεφτε βελόνα, και σιγά σιγά γέμιζε και ο διάδρομος. Χρόνια δοξασμένα.

Την ακολουθία την έκανε χωρίς ιερέα μόνος του ο Πατρών Νικόδημος, διαβάζοντας τα παπαδικά, τις ευχές, και ψάλλοντας εναλλασσόμενος τους ύμνους με τους ψάλτες, καθώς και το απόσπασμα από τον Μ. Κανόνα. Μετά το Ευαγγέλιο, από την Ωραία Πύλη ακολουθούσε εικοσάλεπτο αγιογραφικό επίκαιρο κήρυγμα. Οι ψάλτες διάβαζαν το ‘Άσπιλε’ ‘Καὶ δος υμίν’. Θυμάμαι προ του ‘Δι’ ευχών’ στο «ευξώμαθα» την μοναδική παρεμβολή ιερέως, αυτή του π. Σωτηρίου, για να εκφωνήσει «Υπέρ του Αρχιεπισκόπου ημών, Νικοδήμου, και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος»

Και μετά ο Μητροπολίτης έβγαινε από τη πόρτα του ιερού της Εστίας κατευθηνόμενος στην έξοδο, ο κ. Σπανογιάννης τον έπαιρνε και έφευγε χωρίς πολλές κουβέντες. 

Και η Σαρακοστή για όλους είχε την συνέχειά της.

Αναστάσιος Κωστόπουλος