Ανακούφιση - ΦΑΙΔΡΑ

Ανακούφιση
 
Το καφεδάκι του σε κοντινό τραπέζι απολάμβανε.
- Τι κάνεις; Πώς περνάς; Πώς είσαι;
- Περίεργο, δε μου θυμίζεις τίποτα.
Είσαι γνωστός ή πως με ξέρεις προσποιείσαι;
 
- Θέλω απόψε να βρεθούμε οπωσδήποτε.
Για δείπνο και ποτό, να σε κεράσω.
- Αδιανόητο. Μα τόση οικειότητα;
Αναρωτιέμαι, πώς στ’ αλήθεια ν' αντιδράσω;
 
Ίσως θα έπρεπε το βλέμμα ν’ αποστρέψω,
αδιαφορώντας για το δόλωμα που μάλλον ρίχνει.
Μα η τόση βεβαιότητα στα λόγια του;
Αυταρεσκείας προϊόν; Δεν διακρίνω ίχνη…
 
- Έχω καιρό για να σε δω και σε πεθύμησα.
Πώς κύλησε για εσένα ο χρόνος μακριά μου;
- Μνήμη χρυσόψαρου! Λες το μυαλό να φύρανε;
Δε πρόκειται να ξαναρθώ στα συγκαλά μου;
 
Στα βρύχια γίνηκα του νου μου βουτηχτής
μαργαριτάρι-απάντηση να βρω να φέρω.
Με άδεια χέρια γύρισα, μια σκοτεινιά παντού,
μ' απελπισιά στα στήθη μου, σα να 'μουν η Αστέρω!
 
Ανακουφίστηκα, κι ας μ' έθιξε η συνέχεια.
- Κοίτα, θα κλείσω. Δίπλα μου, μια βαρεμένη
που ακούει το τηλεφώνημα που έχουμε,
μου απαντάει και στη συζήτηση επεμβαίνει.
 
Δε με πειράζει που με πρόσβαλε, τ' ορκίζομαι!
Ο τύπος τα handsfree του κινητού επωφελείτο.
Πως σώας τας φρένας έχω αποδείχθηκε.
Αναφωνώ και το εννοώ: Γαία πυρί μειχθήτω!
 
ΦΑΙΔΡΑ