Αύτη η Οσία ήτον από την Αίγυπτον, ήτοι το νυν λεγόμενον Μισήρι, κατά τους χρόνους του μεγάλου Ιουστινιανού, εν έτει φκ’ [520], ζήσασα δε πρότερον με ακολασίαν, και προσκαλούσα εις όλεθρον ψυχικόν πολλούς ανθρώπους δια της αισχράς ηδονής. Παιδιόθεν γαρ εκρημνίσθη εις τας πονηράς πράξεις της σαρκός και έμεινεν εις αυτάς. Ούτω λέγω ζήσασα πρότερον χρόνους δεκαεπτά, ύστερον έδωκε τον εαυτόν της η μακαρία εις άσκησιν και αρετήν. Και τόσον πολλά υψώθη δια μέσου της απαθείας, ώστε οπού επεριπάτει επάνω εις τα νερά και τους ποταμούς, χωρίς να καταβυθίζεται. Και όταν επροσηύχετο, εσηκόνετο από την γην υψηλά, και εστέκετο εις τον αέρα μετέωρος. Η δε αιτία της μεταβολής αυτής και μετανοίας εστάθη τοιαύτη. Κατά την δεκάτην τετάρτην του Σεπτεμβρίου μηνός, όταν εν Ιερουσαλήμ εγίνετο η ύψωσις του τιμίου ξύλου του ζωοποιού Σταυρού, πολλοί Χριστιανοί εσύντρεχον από κάθε μέρος, και επήγαιναν εις τα Ιεροσόλυμα, δια να ιδούν το τίμιον ξύλον του Σταυρού. Τότε και η Οσία αύτη επήγεν εκεί, ομού με ακολάστους και ασελγείς νέους. Πηγαίνουσα δε εκεί και ζητούσα να έμβη εις τον Ναόν της Αγίας Αναστάσεως, δια να ιδή τον ζωοποιόν Σταυρόν, εμποδίζετο αοράτως, και δεν εδύνετο μήτε να έμβη, μήτε να ιδή. Όθεν έβαλε την κυρίαν Θεοτόκον εγγυήτριαν, ότι εάν αφεθή να έμβη και να ιδή τον Σταυρόν του Κυρίου, να φυλάξη σωφροσύνην εις το εξής, και άλλην φοράν να μη μολύνη το σώμα της με επιθυμίας και ηδονάς. Όθεν επιτυχούσα του ποθουμένου, δεν εψεύσθη εις την υπόσχεσιν οπού έκαμεν, αλλά περάσασα τον Ιορδάνην ποταμόν, επήγεν εις την έρημον, και εκεί έζησεν η τρισολβία χρόνους τεσσαρακονταεπτά, χωρίς να ιδή άνθρωπον, μόνον δε τον Θεόν είχε θεατήν της. Και τόσον ηγωνίσθη, ώστε οπού ανέβη μεν, επάνω από την ανθρωπίνην φύσιν, απόκτησε δε μίαν ζωήν επί γης, αγγελικήν τε και υπέρ άνθρωπον, και ούτως εν ειρήνη απήλθε προς Κύριον.
(Τον κατά πλάτος Βίον αυτής συνέγραψε μεν ελληνιστί ο Ιεροσολύμων Σωφρόνιος, ου η αρχή· «Μυστήριον Βασιλέως κρύπτειν, καλόν, τα δε έργα του Θεού ανακηρύττειν, ένδοξον». Μετέφρασε δε εις το απλούν, ο πεζογράφος Δαμασκηνός.)
Μην Απρίλλιος έχων ημέρας λ’ (30). Η ημέρα έχει ώρας ιγ’ (13), και η νυξ ώρας ια’ (11).
Απρίλλιος δεν είναι όνομα ελληνικόν, αλλά λατινικόν ή ιταλικόν, και θέλει να ειπή ανοικτός, ετυμολογούμενον από το απερίρε λατινικόν, ή απρίρε ιταλικόν, ο δηλοί ανοίγω. Καθότι εν τω Απριλλίω μηνί ανοίγουν όλα τα δένδρα, και κάμνουν άνθη, και εις αυτόν γίνεται η γλυκυτάτη άνοιξις.
Άγιος Νικόδημος
Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου