ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΜΟΥ ΤΑ ΠΛΗΘΗ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΔΑΚΗΣ

Μ. ΤΡΙΤΗ 2026

ΑΜΑΡΤΙΩΝ  ΜΟΥ  ΤΑ  ΠΛΗΘΗ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  ΚΟΤΤΔΑΚΗΣ

       Μεγάλη Εβδομάδα 2026 ! Και, Ιερουργία-τελετουργική ή λειτουργική επικαιροποίηση των Μεγάλων, Αγίων και Μαρτυρικών Ωρών του Χριστού ! Σε κάθε ορθόδοξη Εκκλησιά, και την πιο μικρή, και την πιο απόμακρη, ιερουργείται το Πάθος, ο Σταυρός, ο Θάνατος, η Ταφή, η θριαμβική Ανάσταση του Χριστού, πολύ απλά, γίνεται μυσταγωγικά επίκαιρη ! Και όλοι εμείς, όσο το νιώθει καθείς και μπορεί καλείται να συμπορευτεί, να γίνει μέτοχος και προσκυνητής της μείζονος Αγάπης Του, της Αγάπης που σαν αυτή δεν είναι άλλη.

       Και το όλο θέμα και πράγμα, είναι ορθοδόξου πλουτισμός υμνολογικής Θεολογίας, αριστουργήματα αληθινά, κλειστά, κλειδωμένα όμως, με άγνωστο το πνεύμα και το μήνυμα τους στο πλείστο εκκλησιαστικό πλήρωμα ! Με άγνωστη τη δροσιά και φρεσκάδα ζωής που εισφέρουν ! Επικαλυμμένα, Θεέ και Κύριε, από τι και τι, κοντά στα άλλα από κραυγαλέα φωνητικά ! 

     Μεγάλη Τρίτη όμως απόψε, και: «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή». Ενδεικτικό, το ευρύτατα γνωστό, πιο πολύ από τον ατυχή λίαν επιεικώς μύθο, όχι από την ασυναγώνιστη πλησμονή καίριων νοήματος, ουσίας ζωής μηνυμάτων Δοξαστικό των Αίνων,  υμνογραφικό αριστούργημα Οσίας Κασσιανής, εξαίρετης Υμνογράφου της Βυζαντινής εποχής.

Όπου εκείνο το, «την σην αισθομένη θεότητα» για το Χριστό στον πρώτο στίχο, από μια γυναίκα-ψυχή-πολλά αμαρτωλή, και η συνακόλουθη απ‘ αυτό έξοδος και αντιστροφή των πραγμάτων σε καθηλώνει, σε ανάγει διακριτικά σε κάτι αντίστοιχο δικό σου και σε προκαλεί-προσκαλεί. Και αυτό αρκεί ! Το άλλο είναι σαν το δικό της, υπόθεση της θείας Χάρης, ίσως και απρόσμενης ευχής προσευχής !  

    Και πού να σταθεί κανείς στη θαυμάσια και ad hoc περιγραφή της πρώτης τραγικής ζωής της, που μνήμη πικρή κρατεί ζωντανή. «Οίμοι-αλίμονο-τι νύχτα ήταν εκείνη, τι σκότος και έρεβος ! Τι πάθος, και οιστρηλασία γι ακόλαστη ζωή, και τι κατασκότεινη ασέληνη η νύχτα του έρωτα της αμαρτίας. Αλλά ! Κάμφθητί μοι, σκύψε, γείρε, και ρίξε ματιά ! Και δεν μπορεί, θα το κάνει ! Αυτός έσκυψε, κι έγειρε και είδε, και κατέβηκε σε τέτοιο βάθος, που έκανε έκπληκτοι να σκύψουν μαζί του κι οι ουρανοί … Τότε, που πώς να την πεις που δε λέγεται, την κένωσή του που έκανε το άπειρο μέσα στο πεπερασμένο να μπει και να ‘ρθει …

     «Την σην αισθομένη Θεότητα», και όλα γίνηκαν αλλιώς. «Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει ψυχοστώστα Σωτήρ μου». Η άβυσσος των αμαρτιών μου, απόψε ! Κι απέναντι η ανεξιχνίαστη άβυσσος της κρίσης του Θεού που αγάπη εστί, και μακροθυμία και άπειρο έλεος …

      «Τα πλήθη των πεπραγμένων μοι δεινών θεωρών ο τάλας» ! Τα θεωρώ, μένω να τα θεωρώ, αυτό μόνο, δεν πάω πιο πέρα. Δεν βγαίνω  στο. «Τρέμω την φοβεράν ημέραν της κρίσεως». Ψάχνω να βρω πώς θα το κάνω. «Και ημείς μεν δικαίως, άξια ων επράξαμεν απολαμβάνομεν», του ενός εκ των δυο «κρεμασθέντων κακούργων»

      Και από κει πιο κοντά μοιάζει να είναι το «Μνήσθητί μου Κύριε …» Και πιο δυνατό ίσως το. «Μη με την σην δούλην-ψυχήν παρίδης ! Ψυχοσώστα Σωτήρ μου ! Ο αμέτρητον έχων το έλεος» !  Αμην !

Αθανάσιος Κοτταδάκης