Του Αγ. Γεωργίου - π.Ιάκωβος Κιζιρίδης

Του Αγ. Γεωργίου

π.Ιάκωβος Κιζιρίδης

23.4.2026-Αγ. Γεωργίου

Θ. Λειτουργία-Ασβεστοχώρι

Αδελφοί μου αγαπητοί,

Η Εκκλησία σήμερα μάς καλεί να σταθούμε με σεβασμό και ευγνωμοσύνη μπροστά σε μία από τις πιο λαμπρές μορφές της πίστεώς μας, τον Άγιο Γεώργιο, τον Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρο. Δεν πρόκειται απλώς για έναν ήρωα του παρελθόντος· πρόκειται για έναν ζωντανό μάρτυρα της αλήθειας, έναν άνθρωπο που έζησε με τόση πληρότητα την πίστη του, ώστε η ζωή και ο θάνατός του έγιναν το πέρασμά του στην αιώνια ζωή.

Και αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τον Άγιο, δεν αρκεί να τον θαυμάζουμε. Πρέπει να τον κατανοήσουμε. Και ακόμη περισσότερο, να δούμε τι έχει να πει σε εμάς, εδώ και τώρα.

Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε σε εποχή δύσκολη. Σε εποχή που η πίστη δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτή, αλλά επικίνδυνη. Ήταν νέος, δυνατός, μορφωμένος, και είχε μια λαμπρή προοπτική μπροστά του. Υπηρετούσε στον ρωμαϊκό στρατό, κατείχε αξιώματα, είχε τιμές. Με άλλα λόγια, είχε όλα όσα ο κόσμος θεωρεί επιτυχία.

Και όμως, έρχεται η στιγμή της κρίσεως. Ο αυτοκράτορας του ζητά να αρνηθεί τον Χριστό. Να προσαρμοστεί. Να συμβιβαστεί. Να σώσει τη θέση του, την καριέρα του, ίσως και τη ζωή του.

Και τότε ο Γεώργιος κάνει το αποφασιστικό βήμα που τον οδήγησε από την ζωή στην αιώνια ζωή. Δεν διαπραγματεύεται. Δεν υπολογίζει το κόστος. Δεν λέει «θα κρατήσω την πίστη μέσα μου, αρκεί να μη φαίνεται προς τα έξω» και δίνει μαρτυρία της πίστης του. Και αυτή η μαρτυρία δεν είναι απλώς λόγια. Είναι στάση ζωής. Είναι απόφαση να ανήκει ολοκληρωτικά στον Χριστό.

Ας σταθούμε λίγο εδώ. Γιατί η ζωή μας, αδελφοί μου, δεν είναι τόσο διαφορετική όσο νομίζουμε. Σήμερα ίσως δεν μας ζητείται να αρνηθούμε ρητά τον Χριστό μπροστά σε έναν αυτοκράτορα. Κανείς, μα κανείς, δεν μας ζητά να κάνουμε δημόσια ομολογία πίστεως, παρά τα όσα μερικοί φαντάζονται. Σήμερα υποδορίως μάς ζητείται καθημερινά να κάνουμε κάτι απείρως πιο ύπουλο και επιβλαβές για την ψυχή μας: να βάλουμε τον Χριστό στο περιθώριο της ζωής μας. Να μην Τον έχουμε πυξίδα και οδηγό στη ζωή μας. Να μη επηρεάζει τις αποφάσεις μας και να μη φαίνεται πουθενά στις επιλογές μας. Αυτό πολλές φορές συμβαίνει χωρίς να το καταλάβουμε, μα το κάνουμε.

Ο Άγιος Γεώργιος μάς δείχνει έναν άλλο δρόμο. Μας προτρέπει να μην είμαστε… διχασμένες προσωπικότητες, αλλά ενιαίες προσωπικότητες. Να μην είμαστε άλλοι μέσα στην Εκκλησία και άλλοι έξω από αυτήν και ακόμα περισσότερο όταν δεν μας βλέπει κανείς. Να μην χωρίζουμε τη ζωή μας σε «πνευματική» και «κοσμική». Η πίστη δεν είναι ένα κομμάτι της ζωής. Είναι το κέντρο της ζωής. Ο άνθρωπος μία ζωή έχει. Και μέσα στην Εκκλησία και έξω από αυτήν. Και όσο ζει στον κόσμο και όταν θα ζει στην αγκαλιά του Θεού.

Η ομολογία του Αγίου Γεωργίου δεν έμεινε χωρίς συνέπειες. Ακολούθησαν βασανιστήρια. Σκληρά. Ανελέητα.

Και εδώ αποκαλύπτεται κάτι που πολλές φορές ξεχνάμε: η πίστη δεν είναι άνεση. Είναι αγώνας. Ζούμε σε μια εποχή που θέλει τα πάντα εύκολα. Ακόμη και την πίστη την θέλουμε χωρίς κόστος. Θέλουμε έναν Θεό που να μας παρηγορεί, αλλά όχι να μας αλλάζει. Να μας στηρίζει, αλλά να μη ζητά τίποτε από εμάς. 

Αυτός όμως δεν είναι ο Θεός του Ευαγγελίου. Ο Χριστός δεν είπε ότι η οδός είναι εύκολη και ευρύχωρη. Είπε ότι είναι στενή. Και ο Άγιος Γεώργιος βάδισε αυτή τη στενή οδό μέχρι τέλους.

Αλλά εδώ βρίσκεται και το θαύμα: μέσα στα βασανιστήρια δεν καταρρέει. Δεν λυγίζει. Δεν απελπίζεται. Γιατί;

Γιατί η δύναμή του δεν προέρχεται από τον εαυτό του. Προέρχεται από τη σχέση του με τον Θεό και αυτό είναι καθοριστικό. 

Όταν ο άνθρωπος στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις, κάποια στιγμή εξαντλείται. Όταν όμως ζει από τη Χάρη του Θεού, τότε μπορεί να αντέξει και τα αδύνατα. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους μάρτυρες. Αφορά τον καθένα μας.

Όλοι περνάμε δοκιμασίες. Άλλος στην υγεία, άλλος στην οικογένεια, άλλος στην εργασία, άλλος μέσα στην ίδια του την καρδιά. Το ερώτημα δεν είναι αν θα έρθουν δυσκολίες. Θα έρθουν. Το ερώτημα είναι: από πού αντλούμε δύναμη;

Αν η πηγή μας είναι ο εαυτός μας, θα εξαντληθούμε. Αν η πηγή μας είναι ο Θεός, τότε ακόμη και μέσα στην αδυναμία μας θα βρούμε δύναμη.

Η παράδοση της Εκκλησίας συνοδεύει τον Άγιο Γεώργιο με την εικόνα του Τροπαιοφόρου. Του νικητή. Εκείνου που σκοτώνει τον δράκοντα. Αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς ένας θρύλος ή μια ηρωική αφήγηση. Είναι μια βαθιά συμβολική αλήθεια.

Ο δράκοντας είναι το κακό. Είναι το ψέμα, η αμαρτία, ο φόβος, η απελπισία. Είναι όλα εκείνα που κρατούν τον άνθρωπο δέσμιο. Και ο Άγιος δεν τον νικά με δική του δύναμη. Τον νικά με την πίστη.

Εδώ πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Ο καθένας μας έχει τον δικό του «δράκοντα». Μπορεί να είναι ένα πάθος, μια συνήθεια, ένας φόβος, μια ενοχή, μια εξάρτηση. Και πολλές φορές προσπαθούμε να τον πολεμήσουμε μόνοι μας. Με αποφάσεις, με προσπάθειες, με πείσμα. Και αποτυγχάνουμε. Όχι γιατί δεν θέλουμε. Αλλά γιατί δεν αρκεί. Η νίκη έρχεται όταν ο άνθρωπος συνδεθεί με τον Θεό. Όταν αφήσει τη Χάρη του Θεού να ενεργήσει μέσα του. Ο Άγιος Γεώργιος δεν είναι ένας υπεράνθρωπος. Είναι ένας άνθρωπος που άφησε τον Θεό να γίνει η δύναμή του. Και αυτό είναι ελπίδα για όλους μας.

Υπάρχει όμως και ένα ακόμη σημείο που αξίζει να προσέξουμε.

Ο Άγιος Γεώργιος ήταν νέος. Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία. Γιατί πολλές φορές θεωρούμε ότι η πνευματική ζωή είναι υπόθεση της ωριμότητας ή της τρίτης ηλικίας. Λέμε: «θα ασχοληθώ αργότερα», «όταν τακτοποιηθώ», «όταν ηρεμήσω». Αυτό είναι αυταπάτη. Η ζωή δεν περιμένει. Και η καρδιά, αν δεν στραφεί νωρίς προς τον Θεό, συνηθίζει αλλού και σε άλλα. Αν από τα νιάτα μας γεμίσουμε την καρδιά μας με κάθε είδους σκουπίδια πού θα βρεθεί χώρος και για τον Θεό; Ο Άγιος μάς δείχνει ότι η νεότητα δεν είναι εμπόδιο για την αγιότητα. Είναι ευκαιρία. Είναι η περίοδος που ο άνθρωπος μπορεί να δώσει ολοκληρωτικά τον εαυτό του στον Θεό. Χωρίς συμβιβασμούς. Χωρίς υπολογισμούς. Και ίσως εδώ βρίσκεται ένα μήνυμα ιδιαίτερα επίκαιρο: οι νέοι δεν έχουν ανάγκη από εύκολες απαντήσεις. Έχουν ανάγκη από αλήθεια. Από νόημα. Από πρότυπα που να αξίζουν. Και ο Άγιος Γεώργιος είναι ένα τέτοιο πρότυπο. Όχι γιατί έζησε εύκολα. Αλλά γιατί έζησε αληθινά.

Αδελφοί μου,

Τι σημαίνει τελικά να τιμήσουμε τον Άγιο;

Δεν σημαίνει απλώς να ανάψουμε ένα κερί. Δεν σημαίνει μόνο να πούμε ένα τροπάριο. Σημαίνει να πάρουμε μια απόφαση. Να ζήσουμε κι εμείς πιο αληθινά. Να πάψουμε να συμβιβαζόμαστε με τη μετριότητα. Να πάψουμε να ζούμε επιφανειακά. Να πάψουμε να φοβόμαστε πως αν κάνουμε λίγη νηστεία ή λίγη προσευχή θα πάθουμε τίποτε. Να πάψουμε να φοβόμαστε, αντί να χαιρόμαστε, πως θα “πέσουμε” στα χέρια του Θεού.

Ο Άγιος δεν μας ζητά να γίνουμε ήρωες. Μας καλεί να γίνουμε ειλικρινείς. Να πούμε: «Ναι Κύριε, θέλω να Σε ακολουθήσω. Όχι θεωρητικά. Πραγματικά». Και αυτό αρχίζει από μικρά πράγματα. Από το να είμαστε τίμιοι. Από το να συγχωρούμε. Από το να αγαπάμε την ηρεμία από την ταραχή. Από το να προσευχόμαστε ουσιαστικά. Από τα να λέμε καλημέρα στον διπλανό μας. Από το να αγωνιζόμαστε ενάντια στα πάθη μας. 

Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Χρειάζεται σταθερότητα. Και τότε, σιγά-σιγά, θα δούμε ότι κάτι αλλάζει. Όχι θεαματικά. Αλλά ουσιαστικά. Και τότε θα καταλάβουμε ότι ο δρόμος των Αγίων δεν είναι μακρινός. Είναι ανοιχτός.

Ο Άγιος Γεώργιος δεν ανήκει στο παρελθόν. Είναι παρών. Είναι αδελφός. Είναι συνοδοιπόρος. Και προσεύχεται για εμάς.

Ας ζητήσουμε σήμερα τη βοήθειά του. Όχι για να λυθούν απλώς τα τυχόν προβλήματά μας. Αλλά για να αποκτήσουμε το πνεύμα του. Πνεύμα πίστεως, θάρρους, καθαρότητας και αγάπης. Και τότε, μέσα στον δικό μας αγώνα, θα αρχίσουμε κι εμείς – έστω και λίγο – να γινόμαστε νικητές. Όχι απέναντι στους άλλους. Αλλά απέναντι στο κακό που υπάρχει μέσα μας. 

Μακάρι, με τις πρεσβείες του αγίου Γεωργίου, αυτό να το πετύχουμε όλοι μας. Αμήν. –

 Πηγή: enoriako,info site του Ενοριακού Κέντρου Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης.