ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

ΩΡΕΣ  ΠΡΙΝ   ΚΑΙ  ΜΕΤΑ  ΤΗΝ  ΑΝΑΣΤΑΣΗ  ΤΟΥ  ΧΡΙΣΤΟΥ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

       Το γεγονός της Ανάστασης του Χριστού είναι το κορυφαίο, και το.“Sine qua non”-«χωρίς το οποίο τίποτα», ούτε Εκκλησία, ούτε άλλο τι ! «Ει Χριστός ουκ εγήγερται ματαία η πίστις ημών»-«Αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, είναι μάταιη η πίστη μας». Τώρα όμως που αναστήθηκε. «Χριστός εκ νεκρών εγερθείς απαρχή* των κεκοιμημένων εγένετο»-«Η αλήθεια όμως είναι, πως ο Χριστός έχει αναστηθεί, κάνοντας την απαρχή για την  ανάσταση όλων των νεκρών». Όσων μέχρι τη συντέλεια του κόσμου πιστέψουν-εμπιστευτούν-αγαπήσουν Αυτόν ! Αμφότερα από Απ. Παύλο, με την υπογραφή και σφραγίδα ζωής του. «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός»-«Δεν ζω πια εγώ, ζει μέσα μου ο Χριστός».

     Η Ανάσταση του Χριστού είναι το γεγονός που άλλαξε και αλλάζει τα πάντα ! Είναι η άνοιξη της νέας ζωής ! Αυτό απλά, λιτά, και ρητά προς πάντα ενδιαφερόμενο. Δύσκολο, πολύ δύσκολο να το συλλάβει ο σημερινός άνθρωπος, ο της πολλής επιστήμης και τεχνολογίας κατακτητής, πιο δύσκολο να το δεχτεί. Θα είχε όμως όχι τυχαίο ενδιαφέρον να δούμε αν ή πώς δέχτηκαν τότε το πράγμα οι δικοί του και οι απέναντι.

******    ***    ******

        Πάμε, λοιπόν, μαζί του κι εμείς στον κήπο των Ελαιών, όπου μετά το Μυστικό Δείπνο πήρε ο Χριστός τους Μαθητές και πήγαν για προσευχή ! Ήταν έκτακτα κρίσιμες οι ώρες, «για να μην πέσουν στον πειρασμό» ως είπε. Όταν ξάφνου εκεί βλέπουν ένα δικό τους-Ιούδας-να οδηγεί ολόκληρη σπείρα, που συλλαμβάνει το Χριστό. «Κάθε μέρα μιλούσα δημόσια στο Ιερό ! Χέρι πάνω μου δεν απλώσατε. Μόνο βγήκατε νύχτα σαν ληστή να με πιάσετε»;

Ο έλεγχός του σαφής. Και η φροντίδα του για τους έντεκα πιο σαφής. «Αφού, λοιπόν, εμένα ζητάτε και πιάνετε, αφήστε αυτούς να πάνε». Όπερ και έγινε, πήγαν και κλείστηκαν. «Είχε παταχτεί ο Ποιμένας και τα πρόβατα σκορπίστηκαν».

     Ο Ιωάννης με τις γνωριμίες πέρασε και τον Πέτρο στην αυλή του Αρχιερέα όπου το Συμβούλιο άρχισε … «να δικάζει» το Χριστό. «Ιδείν το τέλος», αγωνία σε κορύφωση για το τέλος που ερχόταν, όσο κι αν δεν ήθελε, όσο κι αν δεν το πίστευε. Και οι αρνήσεις του ότι έχει σχέση μαζί του, απανωτές τρεις, ως του είχε πει ο Χριστός ! Που βλέμμα Του κάποια στιγμή τον «ξύπνησε από άβυσσο βυθού» ευτυχώς, και βγήκε έξω, «και έκλαυσε πικρώς», ήξερε ότι συγχωρεί ο Χριστός. Ο έτερος, ο προδότης, μάλιστα, του όσο-όσο ήθελαν οι αγοραστές-«Προς την γνώμην των αγοραζόντων ποιείται την πράσιν», λέει ο ύμνος-τον έχει χαμένο στα «τριάκοντα αργύρια», και καθώς το πράγμα έφτασε όπου δε φαντάστηκε, δεν περίμενε, δυστυχώς, «απελθών απήγξατο».

    Οι εκ προοιμίου απέναντι στο Χριστό, όσο κι αν «είχε διέλθει ευεργετών και ιώμενος τους πάντας», ήτοι σκορπίζοντας αγάπη παντού, είχαν ανησυχήσει από τις διαστάσεις που πήρε το θαύμα της Ανάστασης του Λάζαρου, και, η ως ένα βαθμό Μεσσιανική υποδοχή του Χριστού στην Ιερουσαλήμ. «Συμφέρει να θυσιαστεί ένας υπέρ του λαού», είπε ο Αρχιερέας στη «δίκη», ήτοι,  αν δε λάβουμε μέτρα το πράγμα ξεφεύγει από τα χέρια μας, χανόμαστε. Αλλά και όταν πήραν την τελική έγκριση της σταύρωσης, και στη συνέχεια δόθηκε άδεια ταφής του Χριστού, είχαν κρατήσει και θυμήθηκαν-φοβήθηκαν που. «Εκείνος ο πλάνος είπεν έτι ζων ότι μετά τρεις ημέρας εγείρομαι». Και ζήτησαν, και έλαβαν, και ασφάλισαν τον Τάφο «ως οίδατε, σφραγίσαντες τον λίθον μετά της κουστωδίας» ! Και πήγαν να κοιμηθούν ήσυχοι ! Για λίγο, βέβαια, καθώς. «Ξαφνικά έγινε μεγάλος σεισμός», και είχε αναστηθεί ο Χριστός !

******   ***   ******

      Τα από δω και πέρα ενδιαφέρει να τα δούμε από την πλευρά όσων δικών του απόμειναν ως το τέλος αλώβητα πιστοί στο Χριστό. Που θα πει, πως σφόδρα είχαν αγαπήσει το Χριστό. «Μαρία η Μαγδαληνή, και Μαρία η μητέρα του Ιωσήφ που είχαν ιδεί πού και πώς ακριβώς τίθεται. Και όταν πέρασε το Σάββατο, με άλλες μαζί, μόλις που είχε ανατείλει ο ήλιος, ήρθαν με αρώματα να αλείψουν το Σώμα του Ιησού. Δεν είχαν ανησυχία καμιά-ήξεραν για τη φρουρά-παρά μόνο, ΄΄ποιος θα μας κυλήσει την πέτρα από την είσοδο του μνημείου, γιατί ήταν πάρα πολύ μεγάλη και βαριά. Αλλά ευθύς έκαναν μεγάλη χαρά βλέποντας που είχε κυλιστεί. Και μπήκαν στο Τάφο, και τον βρήκαν αδειανό, μόνο τα εντάφια υπήρχαν. Και άγγελος κατάλευκος σαν το χιόνι, απαστράπτων άλλο φως να τους λέει. «Μην τρομάζετε. Ασφαλώς αναζητάτε Ιησού από τη Ναζαρέτ το Σταυρωμένο. Αναστήθηκε, δεν είναι εδώ, Να το τόπος που είχε αποτεθεί. Πηγαίνετε να το πείτε στους Μαθητές και τον Πέτρο, προσθέτοντας ότι τους περιμένει στη Γαλιλαία να ιδωθούν».

     Φεύγουν, τρέχουν έμφοβες, μη τις πιάσουν οι άλλοι και τι θα πουν. Φτάνουν, τους αναγγέλλουν περιχαρείς. «Αναστήθηκε κλπ. ο Χριστός, κι αυτοί δέχονται το μεγάλο άγγελμα σαν απίστευτες φλυαρίες γυναικών ! Τους είχε βεβαιώσει, αλλά είχαν τόσο καταπτοηθεί, που δεν το πίστευαν γρι ! Ωστόσο Πέτρος-και Ιωάννης- τρέχουν, φτάνουν, μπαίνουν στο Τάφο, τον βλέπουν άδειο, μόνο τα εντάφια, ως οι γυναίκες είχαν πει. Και γύρισε ο Πέτρος πίσω στο σπίτι γεμάτος απορία για το πώς και τι αυτό !-«Και απήλθε προς εαυτόν θαυμάζων το γεγονός» !

     Προθέτω. Όσιος Ρωμανός ο Μελωδός σε σχετικό Κοντάκιο διαβάζει όλο αυτό αλλιώς. Η απορία του Πέτρου είναι γιατί πρώτα στις γυναίκες και όχι σ’ εμάς τους Μαθητές εμφανίστηκε αναστημένος ο Χριστός; Και, Μαρία τη Μαγδαληνή που τον έχει ακολουθήσει και δει και ακούσει, να του απαντάει ευκρινώς. «Γιατί όπως εμείς παλιά πρώτες πέσαμε, τώρα με και χάρη στην Παναγία πρώτες είμαστε, και τιμόμαστε που τη σωτηρία προωθήσαμε».

     Πιο καθαρά όμως φαίνεται η ψυχική κατάρρευση και απελπισία των Μαθητών, στα λεγόμενα που ανταλλάσσουν Κυριακή απόγευμα Λουκάς και Κλεόπας πηγαίνοντας από Ιερουσαλήμ εις Εμμαούς. «Και εμείς ελπίζαμε πως αυτός είναι που έμελλε να λυτρώσει το λαό του Ισραήλ» ! Ήτοι, τώρα χάθηκαν όλα πια. Και να αφήσω ότι πρόσθεσαν πως ως γυναικείες φλυαρίες εξελήφθησαν των Μυροφόρων τα αναστάσιμα. Αλλά να μην αφήσω εκείνο το. «Καλά εσύ μοναχός ζεις στην Ιερουσαλήμ και δεν έμαθες τι έκαναν στο Χριστό», με το οποίο κατά ένα τρόπο «ρίχτηκαν» στο Χριστό πριν αναγνωρίσουν ότι «εν ετέρα μορφή» ακολουθεί πλάι τους, και βλέπει τη μαύρη τους απελπισία και ακούει τα διαμειβόμενα. Ούτε πολύ περισσότερο να αφήσω την προκλητική δυσπιστία του Θωμά. «Εάν δε δω και δε βάλω το δάκτυλό μου στις πληγές των καρφιών, δε θα πιστέψω που λέτε ότι αναστήθηκε ο Χριστός και τον είδατε». Και βέβαια όταν δεν τόλμησε να το βάλει, παρότι ο Κύριος του το πρότεινε, αλλά φώναξε. «Είσαι ο Κύριος και ο Θεός μου». Για να ακούσει τον Χριστό να λέει σ’ αυτόν και απ’ αυτόν σε όλων των αιώνων τους πιστούς. «Πίστεψες, επειδή με είδες με τα μάτια σου» ! Με άλλα λόγια δεν είναι πίστη αυτό. «Μακάριοι όμως εκείνοι που με πιστεύουν χωρίς να με έχουν ιδεί».

     Να κλείσουμε όμως με κείνο το υπέροχο. «Μείνε μαζί μας, βράδιασε, και μες στη νύχτα που θα πας»; Των Λουκά και Κλεόπα, όταν με τις προφητείες και τα τοιαύτα στη συνέχεια είχαν νιώσει να τους αναπαύει-γαληνεύει-ανασταίνει την καρδιά ! Και έμεινε. «Και εν τω ευλογείν τον Άρτον εγνώσθης αυτοίς», λέει ο ύμνος, και προσθέτει, καλύπτοντάς έτσι όλα τα πριν τους αρνητικά. «Ων-των οποίων- και προ τούτου αι καρδίαι προς γνώσιν σου ανεφλέγοντο».

    Όπερ μπορεί και να σημαίνει: Όχι από το νου και από την πολύπλοκη σκέψη του. Αλλά από την κοινωνία και γεύση του Άρτου και του Οίνου, Σώματος και Αίματος Χριστού είναι βάσιμο ενδεχόμενο να έρθει μέσα μας και να μείνει για πάντα η Ανάσταση του Ιησού Χριστού !

     Αμήν !

Αθανάσιος Κοτταδάκης  

 

• Απαρχή, απαρχές, ο και οι πρώτοι καρποί που προμηνύουν ότι ακολουθεί, έρχεται η καρποφορία-εσοδεία.