Ευλαβική αναφορά και πνευματική συμπόρευση στην «τελική ευθεία και λύση» του Θείου
Δράματος, τη Σταύρωση του Χριστού. «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου». Με διακριτική
παράθεση κειμένων από το κατά Λουκά Ευαγγέλιο-κ. 22,1κε-και την υπέροχη, όσο
και συγκλονιστική υμνογραφία της Μεγάλης Ακολουθίας των Παθών-Μ. Πέμπτη
εσπέρας, όρθρος Μ. Παρασκευής.
«Ότε οι ένδοξοι Μαθηταί εν τω νιπτήρι του Δείπνου εφωτίζοντο, τότε Ιούδας ο δυσσεβής φιλαργυρίας νοσήσας εσκοτίζετο». Το εισαγωγικό τροπάριο της Ακολουθίας, όπου και ο τραγικός αίτιος της προδοσίας, σε όχι τυχαία αντιθετική καταγραφή-«Ότε … τότε». Βράδυ, και όλοι οι Μαθητές στο Τραπέζι κι ακούν την εκ βαθέων εισαγωγική προσφώνηση του Χριστού, κατά πάντα σημαδιακή. «Πάρα πολύ κι από καιρό το είχα επιθυμήσει αυτό, να κάνω μαζί σας το τελευταίο Πασχαλινό Τραπέζι». Γνωρίζει, βέβαια, τα πάντα, μα για την ώρα δεν προχωρεί. Το σχέδιο είναι να κλείσει τον ιστορικό κύκλο του εβραϊκού Πάσχα, και να καθιερώσει το νέο, «της Καινής Διαθήκης», με τη δική του αιμάτινη καταβολή ! Της «Νέας Συμφωνίας» του Θεού με τους ανθρώπους, και ιδού. Παίρνει ένα ποτήρι κρασί, κάνει τη γνωστή Ευχαριστήρια προσευχή, τους το δίνει, και λέει τα εξής. «Πάρτε το και μοιραστείτε το μεταξύ σας. Σας λέω όμως ότι, ποτέ πια δε θα πιώ απ’ αυτό τον καρπό του αμπελιού, ώσπου ’ρθει η βασιλεία του Θεού». Τέλος.
Ύστερα παίρνει ένα ψωμί κάνει ευχαριστήρια
προσευχή, το κομματιάζει, τους το μοιράζει και λέει. «Αυτό είναι το Σώμα μου που παραδίνεται για χάρη σας. Αυτό που κάνω
τώρα, να το κάνετε και σεις στη δική μου ανάμνηση». Το ίδιο κάνει μετά το δείπνο, με ένα ποτήρι κρασί.
«Αυτό το ποτήρι είναι η Νέα Διαθήκη,
τους λέει, και προσθέτει εμφατικά, που
επισφραγίζεται με το αίμα μου, το οποίο χύνεται για χάρη σας».
Παρευθύς, και εις επήκοον όλων, ήταν η
ώρα του, απευθύνει με νόημα και νεύμα προς … «αφανή» ενδιαφερόμενο, ήταν ακόμα
καιρός, το εξής αφυπνιστικό. «Αλλά ! Το χέρι αυτού που θα με
προδώσει, είναι μαζί μου εδώ, στο τραπέζι αυτό. Και, ο Υιός του ανθρώπου
βαδίζει βέβαια σύμφωνα με το σχέδιο που του όρισε ο Θεός. Αλίμονο όμως στον άνθρωπο από τον οποίο θα προδοθεί. Θα ήταν
καλύτερο αυτός ο άνθρωπος να μην είχε γεννηθεί» ! Πράγμα που προκαλεί μεγάλη ανησυχία
στους άλλους και ταραχή, ποιος
μπορεί να είναι αυτός. Όχι όμως στον Ιούδα, πράγμα ευδιάκριτο αν κρίνει κανείς και
από το στη συνέχεια ψαλλόμενο. «Ο δε παράνομος Ιούδας, ουκ ηβουλήθη συνιέναι».
Κλείνει όμως εδώ και αλλάζει θέμα ο Χριστός.
«Οι μεταξύ σας σχέσεις, επισημαίνει οφείλει να είναι αλλιώς, όχι όπως αυτές των
αρχόντων του κόσμου και ισχυρών που καταδυναστεύουν τους λαούς … «Ο ανώτερος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει σαν
τον κατώτερο, και ο αρχηγός σαν τον υπηρέτη … Όπως Δάσκαλός, ο και ανώτερος
σας που είμαι σαν τον ανάμεσα σε σας…» Ακολουθούν και άλλα ως τη στιγμή που ο
Πέτρος τον διαβεβαιώνει. «Κύριε είμαι έτοιμος να πάω φυλακή και να πεθάνω μαζί
σου». Κι ακούει από το Χριστό αυτό που δεν περίμενε, αλλά και ήταν, και βγήκε
αληθινό. «Απόψε αργά τη νύχτα πριν λαλήσει ο πετεινός, τρεις φορές θα με αρνηθείς».
Κι ακούμε πάλι ψαλλόμενο στην Ακολουθία. «Τρίτον αρνησάμενος ο Πέτρος, ευθέως το
ρηθέν αυτώ συνήκεν-κατάλαβε». Κι άλλοι Μαθητές ανήσυχοι από όσα λέγονται και ακούγονται,
μάλλον σαστισμένοι, λένε κάποια στιγμή στο Χριστό. «Να, Κύριε, υπάρχουν, έχουμε δυο μαχαίρια εδώ».
Καταλαβαίνει Εκείνος. «Ικανόν εστί», αρκετά ως εδώ, τους λέει, και τους παίρνει
και πάνε μαζί στον κήπο της Γεθσημανή, ώρα για προσευχή.
«Προσευχηθείτε, τους λέει, για να μη σας
νικήσει ο πειρασμός», πάει μακριά ο ίδιος όσο μια πετροβολιά, κι αρχίζει να
προσεύχεται έντονα, πολύ έντονα. «Πατέρα,
αν το ήθελες εσύ, θα ήθελα να με γλιτώσεις απ’ αυτό το ποτήρι». Ήταν πολύ
μεγάλη η αγωνία του, και ήρθε πλάι του άγγελος από τον ουρανό για ενίσχυση.
Παρά ταύτα συνέχισε «και πιο πολύ ν’ αγωνιά, κι ακόμα πιο έντονα να
προσεύχεται, τόσο που ο ιδρώτας του γινόταν σταγόνες αίματος, που έπεφτε στη γη».
Ήταν γιατρός ο Λουκάς, και ήξερε τι έγραφε, κι αυτό που έγραψε και πώς και τι σήμερα
έχει επιστημονικά εξακριβωθεί, και πώς και σε ποιες περιπτώσεις μπορεί να
συμβεί.
Εκείνο όμως που προέχει εδώ να οφείλει να
ληφθεί σοβαρά υπόψη είναι το θεολογικό. Από τη στιγμή που μπήκε στην τελική ευθεία της θυσίας για τη
λύτρωση και σωτηρία του κόσμου ο Χριστός, είναι και μένει άνθρωπος μόνο, μόνος απλός, με κρατημένο μακριά τον Πατέρα Θεό.
Αναμάρτητος, βέβαια πάντα, πράγμα που κάνει την αίσθηση του πόνου πολλαπλάσια
πιο οδυνηρή, άνθρωπος γυμνός, σκέτος και με τις αμαρτίες πάντων στον ώμο, γιατί
φυσικά δε θα έπασχε ο Θεός. Μυστήρια αυτά και μυστικά που επαληθεύονται και επικυρώνονται
φαρδιά πλατιά και από κείνη την κραυγή του, παράπονο, καημό πάνω από το Σταυρό.
«Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί μ’
εγκατέλειψες».
Από τα παρακάτω επισημαίνω τον αυστηρό
έλεγχο στους Αρχιερείς, στρατηγούς του ναού, πρεσβύτερους ... «Ληστής είμαι και βγήκατε με μαχαίρια και
ρόπαλα; Κάθε μέρα ήμουν στο ναό ανάμεσα και μεταξύ σας, και δεν απλώσατε
χέρι πάνω μου. Αυτή όμως είναι η ώρα
σας, η ώρα που το σκοτάδι κυριαρχεί». Αφήνω τα περιγελάσματα και τα
χτυπήματα από τους περί αυτούς, αλλά επισημαίνω ότι η σύγκληση του Αρχιερατικού
Συνεδρίου νύχτα ήταν και τότε
νομοτυπικά παράνο. η ! Όσο για τη μη είσοδο τους στο Πραιτώριο, έδαφος Ρωμαϊκό,
«εθνικό», ειδωλολατρικό «για να μη μιανθούν-μολυνθούν, να μείνουν «καθαροί» και
να μπορέσουν να γιορτάσουν το Πάσχα, είναι ως όλα τους απροκάλυπτα προκλητικά
υποκριτική. Και τέλος και πιο σπουδαίο, η στάση του Πιλάτου, του Ρωμαίου
κυρίαρχου Διοικητή-Δικαστή απέναντι στο Χριστό, είναι αυταπόδεικτα ανάξια και
θλιβερή για ηγέτη που δημόσια ομολογεί. «Εγώ
δεν τον βρίσκω πουθενά ένοχο τον άνθρωπο αυτό» ! Αλλά παρά εγκρίνω το
σταυρικό του θάνατο !
Τέλος. Όχι χωρίς μικρός ο συμβολισμός της
πράξης Σίμωνα του Κυρηναίου, να σηκώσει το Σταυρό, όταν γονάτισε από το βάρος
του ο Χριστός, «αγία και η αγγαρεία» όταν υπηρετεί το καλό. Άκρως φρικτοί οι
πόνοι απ’ τα καρφιά σε χέρια και πόδια στο Γολγοθά, κακόηχα τα γκαπ και γκουπ
πάνω στο Σταυρό, όσο για το επί το όρθιο στήριγμα Σταυρωμένου και Σταυρού, τι
να πει κανείς για τα ύψη και βάθη συν αμφότερης της οδύνης, σωματικής και
ψυχικής …
Άνοιγμα ουρανού όμως η μετάνοια πάνω στο
Σταυρό του ενός ληστή … Εναρμόνια με την
άπειρη αγάπη Του κι απάνω από το Σταυρό
η για όσους φωνασκούν και χλευάζουν κάτω από το Σταυρό η αίτησή του στο Θεό. «Πάτερ,
άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι-δεν ξέρουν, δεν έχουν συνείδηση-τι ποιούσι» !
Αποκαλυπτικό «σημείο» ο «μέγας σεισμός», το σχισμένο παραπέτασμα του ναού, τα
μνημεία που άνοιξαν, οι νεκροί που αναστήθηκαν, και εμφανίστηκαν «πολλοίς».
Πάνω από όλα το. «Τετέλεσται», ήτο το έργο ολοκληρώθηκε, που είπε. Και τότε «κλίνας-Αυτός
μόνος- την κεφαλήν παρέδωκεν το πνεύμα του» ο Χριστός. Και, το σκότος που έπεσε
«επί πάσαν την οικουμένην» !
Και, όχι τυχαίος ο θαυμασμός του υπεύθυνου
για τη διαδικασία της Σταύρωσης Ρωμαίου αξιωματικού. «Πραγματικά, ήταν αθώος αυτός ο άνθρωπος»! !
****** ***
******
«Σήμερον
κρεμάται επί ξύλου … Σήμερα μπήκε η
κορυφαία υπογραφή της αγάπης, επιτελέστηκε η αιμάτινη κορύφωση αυτής ! Σήμερα.
«Αλήθεια σας λέω. Αν του σταριού ο σπόρος πέσει στη γη αλλά δεν πεθάνει,
μένει ένας μονάχος σπόρος. Αν όμως
πεθάνει, κάνει άφθονο καρπό»-Ιω.12,24. Έτσι άρχισε το. «Θανάτω θάνατον πατήσας»
! Από κει. «Η πίστη, η ελπίδα, η μείζονα αγάπη». Από κει και εκεί η Εκκλησία !
Και για σκεφτείτε πόσο καλύτερο θα ήταν, αν ήμασταν πολύ πιο πολλοί, έστω λίγο
πιο πολύ ακόμα, ως θέλει ο Χριστός, χριστιανοί» !
Αθανάσιος Κοτταδάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου