Ω ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΣΟΥ ΚΡΙΜΑΤΩΝ ΧΡΙΣΤΕ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

Ω  ΤΩΝ  ΣΟΦΩΝ  ΣΟΥ  ΚΡΙΜΑΤΩΝ  ΧΡΙΣΤΕ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

       Φθάνοντας χθες Κυριακή πρωί στην Εκκλησία ακούω τον πρωτοψάλτη παλιό μου μαθητή να αρχίζει το ανωτέρω 5^ο Εωθινό Δοξαστικό Λέοντος Στ΄ του Σοφού, το και ιδιαίτερα αγαπημένο μου. Έμεινα να το ακούω-απολαμβάνω άφωνος ! Πρόκειται για μια θαυμάσια ποιητική και μουσική σύνθεση, εκδοχή και έκφραση απόδοση του περιστατικού των Λουκά και Κλεόπα πορευομένων «εν αυτή τη ημέρα-απόγευμα της μιας των Σαββάτων- εις κώμην απέχουσαν σταδίους εξήκοντα από Ιερουσαλήμ η όνομα Εμμαούς.»-Λουκ.24,13κε. Και τι υπέροχη η συνακόλουθη ελαιογραφία με το Χριστό κάτω απ’ τα ψηλά δέντρα ανάμεσα στους δυο! Που τι άλλο να συζητούσαν παρά, «περί πάντων των συμβεβηκότων τούτων», δυσάρεστων γι αυτούς και άκρως απογοητευτικών !

     Ο Αναστάς Ιησούς Χριστός επιταχύνει το βήμα, και αρχίζει να συμπορεύεται στο πλάι ως ένας άγνωστος συνοδοιπόρος τους-«ουκ εαυτόν φανεροίς». Και βλέποντας την κατήφεια τους, ζητάει να μάθει ως ήταν φυσικό και λογικό, «τίνες οι λόγοι που αντιβάλλετε προς αλλήλους-τι λέτε μεταξύ σας-περιπατούντες και εστέ σκυθρωποί»; Για να δεχτεί από τη μεριά τους, μέσω Κλεόπα, ως επίσης ήταν φυσικό και λογικό, καθώς πίστεψαν πως κι αυτός έρχεται από Ιερουσαλήμ αυστηρό ονειδισμό. «Διό και ονειδίζη, ως μόνος παροικών εν Ιερουσαλήμ και μη μετέχων των εν τέλει βουλευμάτων αυτής». Καλά, άνθρωπέ μου, μόνος κι έρημος ζεις και περνάς τις μέρες σου στην Ιερουσαλήμ; Και είδηση δεν πήρες για το μεγάλο κακό που έγινε αυτές τις μέρες εκεί; Που αρχιερείς και άρχοντες θανάτωσαν με Σταυρό το Χριστό τη μόνη ελπίδα μας να αναστήσει το λαό του Ισραήλ. «Ημείς δε ηλπίζαμεν ότι αυτός εστίν ο μέλλων λυτρούσθαι τον Ισραήλ». Τώρα πάει πια, χάθηκαν όλα !

    Και να ήταν μόνο αυτό ! Αλλά κάποιες δικές μας γυναίκες πήγαν σήμερα χαράματα στον τάφο να τιμήσουν με μύρα το νεκρό, και τον βρήκαν αδειανό. Και άγγελος λέει ολόλαμπρος σαν φως τις πληροφόρησε πως αναστήθηκε. ο Χριστός ! Και πήγε κι ο Πέτρος ως του το είπαν εκεί, και βρήκε μόνο τα εντάφια, κι αυτός κατάλαβε, πως είχε αναστηθεί ! «Πώς Πέτρω μεν τοις οθωνίοις μόνοις έδωκας εννοήσαι σου την ανάστασιν», επισημαίνει ο βασιλιάς Υμνογράφος, μα αυτοί οι δυο στην ψύχρα, στη στενοχώρια, στο ακόμα πιο μεγάλο μέσα τους μπέρδεμα ! 

    Και ο Αναστημένος Δάσκαλος αρχίζει τώρα ως όφειλε το δικό του φυσικό και λογικό ονειδισμό. «Ω ανόητοι και βραδείς τη καρδία του πιστεύειν πάσιν οις ελάλησαν οι προφήται ! Ουχί ταύτα έδει παθείν τον Χριστόν και εισελθείν εις την δόξαν αυτού;» Τι άλλο να τους πει ! Καλά τόσες            φορές δεν σας τα είπα ρητά και καθαρά; Και πάει λέγοντας, τους τα ξεδιαλύνει και πάλι ένα κι ένα περπατώντας, και αλλάζει εντελώς η ατμόσφαιρα ! Όμως χωρίς να το καταλάβουν, και ο δρόμος μαζί, ήταν κιόλας στους Εμμαούς. Και ήταν όλα τόσο ευχάριστα, τόσο αλλιώς. Και ο άγνωστος ξένος χαιρέτησε, και είπε να συνεχίσει, είναι πιο πέρα η δική του οδός.

     Πράγμα που προκάλεσε την ωραιότερη πρόσκληση και παράκληση αμφοτέρων, Λουκά και Κλεόπα, θα πρόσθετα και πάντων των χριστιανών διαχρονικώς, και βέβαια και ημών σήμερα ! «Μείνον μεθ’ ημών ότι προς εσπέραν εστίν, και κέκλικεν η ημέρα». «Βράδιασε, κι ακολουθεί νύχτα, και πού θα πας, μείνε μαζί μας, άγνωστε φίλε, τόσο, μα τόσο καλέ μας φίλε, και που θα πας;» Και έμεινε. Ποτέ δεν αρνιέται ο Χριστός ένα από καρδίας . «Μείνον μεθ’ ημών» !

    «Και εν τω ευλογείν τον άρτον εγνώσθης αυτοίς» ! Σε ποιους αυτούς; «Ων και προ τούτου αι καρδίαι προς γνώσιν σου ανεφλέγοντο». Ο Βασιλιάς υμνογράφος αυτό που λέει ως δικαιολογία τους είναι πηγαίο και αληθινό. Κοίτα να δεις, μάτια κλειστά, τόση ώρα. Και κάτι το έλεγε μέσα τους δυνατά. Και το έλεγε και ήταν στην καρδιά τους φωτιά. «Αυτός είναι ! Αυτός ο  Χριστός !» Κοίτα να δεις, μάτια κλειστά, τόση ώρα, και στο δρόμο, σπίτι, στο τραπέζι ως πριν λίγα λεπτά !

     Ας είναι ! Όμως τώρα δεν είναι νύχτα για μας ! Είναι  φως, το φως, το αληθινός φως, Αναστήθηκε η ζωή μας, ο Ιησούς Χριστός ! Πίσω για την Ιερουσαλήμ ολοταχώς, στον Πέτρο, στους Αποστόλους. Εμφανίστηκε και σε μας στο δρόμο τόση ώρα ! Και στο Τραπέζι ! Σήμα κατατεθέν. «Εν τω ευλογείν τον άρτον εγνώσθης αυτοίς» ! Στο Τραπέζι πάντα ο θείος Άρτος Ιησούς ο Χριστός, ο χορηγός της νέας ζωής ! «Όστις θέλει …» βέβαια, όχι συσσίτιο και διανομή !

    «Οι-Λουκάς και Κλεόπας, δηλαδή- και τοις μαθηταίς συνηθροισμένοις ήδη τρανώς εκήρυττόν σου την Ανάστασιν !»

     Κρατάμε καλά μέσα μας το τρανώς ! Ολόψυχα και ολόκαρδα με τον όλο τρόπο της ζωής μας ! Πρώτιστα και κύρια με αυτόν ! Μπούχτησε ο κόσμος από λόγια, και μεγάλα λόγια. Πρώτιστα και κύρια με αυτόν μπορεί να περάσει παραέξω και να βρει ανταπόκριση ακέραιη η Αλήθεια !  «Δι ης- Αναστάσεως, Κύριε, Κύριε, ελέησον, ελέησον και μην αργείς, δεν πάει άλλο και ημάς της σήμερον και όπου γης χριστιανούς !»

Αθανάσιος Κοτταδάκης

ΥΓ. Ιωάννης Φλάκας «Τα αναστάσιμα ἑωθινὰ δοξαστικά του Λέοντος Στ΄ του Σοφού». Αθήνα 2019, ΕΚΠΑ/Φιλοσοφική Σχολή, Διπλωματική εργασία.