HOMO SEXUALIS EPICUREUS HEDONISTICUS - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

 

HOMO  SEXUALIS  EPICUREUS  HEDONISTICUS

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ 

        «Ο σημερινός άνθρωπος είναι πλέον ένας Homo sexualis. Ένας άνθρωπος που προσδιορίζεται από τη σεξουαλικότητα του, η οποία έχει αυτονομηθεί … και έχει το πρωτείο στην αξιολογική σειρά των επιδιώξεών του», έγραψε πριν λίγο καιρό σεβαστός κληρικός. Και προχώρησε σε μια εκτενή όσο και ενδιαφέρουσα χριστιανική προσέγγιση του καυτού θέματος έρωτας και χρόνια της νιότης, κατά κύριο λόγο, αναγνώσιμη από νέους της Εκκλησίας εγγύς, απ’ τους οποίους άλλωστε είχε προσκληθεί και στους οποίους απευθυνόταν.

     Μη αναγνώσιμη όμως, εμφανές αυτό, εμφανέστατο δια γυμνού οφθαλμού, απ’ τη μεγάλη, αν μη συντριπτική πλειονοψηφία των σημερινών νέων, αγοριών και κοριτσιών, νηπιόθεν βαπτισμένων χριστιανών, αλλά σε ιδιότυπο κράτημα νυν της Εκκλησίας μακράν ! «Σήμερα οι άνθρωποι δεν υπολογίζουν τις συμβουλές της Εκκλησίας για σεξουαλικά θέματα, πρόσθεσε. Αυτό το ¨κατάφερε¨ η Εκκλησία με ακραίους αθεολόγητους εκπροσώπους της, που θεωρούσαν ότι όσο πιο απορριπτικά extreme είναι μια τοποθέτηση, τόσο … ¨ορθοδοξότερη¨. Τελικά η Εκκλησία έπαψε να είναι έγκυρο πεδίο αναφοράς, σ’ αυτό το θέμα και πολλές φορές κατάντησε μια καρικατούρα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης».

     Οπότε στο ανωτέρω Homo sexualis για το σημερινό νέο άνθρωπο, ή τη νέα κοπέλα μπορεί να προστεθεί και, epicureus, hedonisticus, συν τα γνωστά ¨κλασσικά¨ κλειδιά. «Καλά να περάσετε», τίποτε άλλο, ευζωία υλική, eudaemonismus, και όλα καλά ! Και όλα πάλι απ’ την αρχή, και όσο «προκάνετε» !

     Αυτό το μείγμα, αυτή η κυρίαρχη ατμόσφαιρα, αντίληψη, πράξη, «σύμπτωση» για το πλείστον της σημερινής νέας γενιάς αγοριών και κοριτσιών, και τανάπαλιν, και παραπέρα, είναι αδιαμφισβήτητο δεδομένο σε Δύση και Ανατολή. Και βέβαια, και στις γνωστές παραλλαγές «pride» ...  Έπεσαν τα τείχη, άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες και τα παράθυρα, εισέβαλε πολύτροπος άνεμος,  ορμητικός, πολλά πολύς, και όλα πια έχουν μπερδευτεί. Δεν έχουμε όπως παλιά στη Βαβέλ σύγχυση  γλωσσών, τώρα έχουμε σύγχυση πνευμάτων, και καθένας επιλέγει αυτό που του είναι πιο ευχάριστο, πιο ταιριαστό, πιο βολικό !

   «Οι γέφυρες καταρρέουν, οι δεσμοί θραύονται … Ο κόσμος διπλώνεται στον εαυτό του, και ίσως δεν θ’ ακούσει ποτέ πια τη φωνή του Χριστού. Η χριστιανοσύνη διπλώνεται στον εαυτό της, και δεν έχει πια καμιά επιρροή στην ιστορία. Είναι υπερβολικά βολεμένη μέσα στο χρόνο ή στα μικρά προβλήματα της καθημερινής ζωής με τόση τύφλα, ώστε άλλοι φροντίζουν για την ανοικοδόμηση του κόσμου και ζητούν τη μεγάλη σύνθεση των νέων πεπρωμένων. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα», διαμήνυε χρόνια και χρόνια ο Π. Ευδοκίμωφ πιο θεολογικά.

     Και, όποιος έχει μάτια, βλέπει, όποιος έχει αυτιά, ακούει, δεν περνάει πια καμιάς μορφής καμηλοπαρδαλισμός !  Για την Εκκλησία το παιχνίδι έχει χαθεί από χέρι, γράφτηκε ήδη, και ποιος την ακούει, και τι να πει. «Υπερεπερίσευσεν η αμαρτία», και η Χάρη ως φαίνεται θ’ αργήσει ακόμα πολύ. Τα τέκνα της, με το «Χ», τη σφραγίδα του Χριστού από νήπια σφραγισμένα, έρημα τώρα και ανίδεα χριστινικά. Οι πνευματικοί ταγοί της σε άλλο κόσμο, σε άλλο μήκος κύματος, αυτάρεσκοι σε περίλαμπρα βυζαντινά αυτοκρατορικά, πλην σε θέση και στάση αδυναμίας «εν πράγμασιν ου παικτοίς». «Έρρει, λοιπόν, τα καλά, γυμνὰ τα κακά, ο πλούς εν νυκτί, πυρσὸς ουδαμού, καθεύδει Χριστός».  Το είπε ο Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος για άλλα, το ξέρω, μα εδώ έρχεται κουτί.

******   ***   ******

      Κι αρχίζουμε με νέο-νέα ή νέα-νέο εποχής, έργο πρώτο. Συνάντηση, «γνωριμία», κι αμέσως, και κατ’ ευθεία, και ταχύ, ποιος πρώτος θα γδύσει τον άλλο, δηλαδή ! Τέτοια φλόγα, τέτοιο πάθος, τέτοια ηδονική  απόλαυση  κι απαντοχή ! Συνήθως για ένα,  δυο, τρία χρόνια το πολύ. Και πάλι οι ίδιοι στο ίδιο έργο, κι απ’ την αρχή, με άλλους αντίστοιχους παρτενέρ στα ίδια και τα αυτά ! Και το έργο περνάει σε τρίτη αλλαγή, και τέταρτη, και πέμπτη και βάλε καμιά φορά ...

     Είναι που είπε στη Σαμαρείτισσα ο Χριστός. «Πέντε γαρ άνδρας έσχες, και ον νυν έχεις, ουκ έστι σου ανήρ». Το ευτύχημα ή η ευλογία είναι, ότι εκείνη άκουσε, κατάλαβε, έπιασε το νόημα, πέρασε στην αντίπερα όχθη, έστω μετά την πέμπτη παραλλαγή-Αγία Φωτεινή. Να ήταν το ίδιο και σε σημερινή περίπτωση !

     Αλλά δεν είναι, και το πράγμα πάει αλλού.  Όσα καλά τε και αγαθά αισθήματα είχαν νέοι και νέες ή νέες και νέοι τελειώνουν, αδειάζουν, χάνουν την αρχική  φρεσκάδα κάποια στιγμή, κι ακολουθεί πλήξη, ανία, αηδία, αδιέξοδο, γνωστά τοις πάσιν αυτά. Ενδεχομένως με ό,τι απόμεινε στήνεται και κάποια μορφή οικογενειακής εστίας, φυτρώνουν και κάποια παιδιά, αν δεν έχουν φυτρώσει πιο μπροστά. Και αρχίζουν τα άλλα, τα και δυσάρεστα και λίαν και πολύ-πολύ οδυνηρά ! Γεμάτη η καθημερινή ειδησεογραφία, έντυπη, τηλεοπτική, διαδικτυακή από τέτοια και άλλα ασύλληπτα δεινά, δεινά που νους ανθρώπου δε χωρεί. Και με μοιραία αθώα θύματα τα παιδιά. Που στην καλύτερη περίπτωση πάει να τα καλύψει όσο ή αν τα καλύπτει το γνωστό: «Χωριστά ως σύζυγοι, μαζί ως γονείς» ! Κάτι μπορεί να είναι κι αυτό …

******   ***   ******

     Πάμε, λοιπόν, τώρα πίσω κοντά δυόμιση γενιές, χωρίς διάθεση ωραιοποίησης.  Νέοι άνθρωποι και τότε, όχι άγγελοι. Και η ερωτική φλόγα κι η αμοιβαία έλξη, όχι πιο λίγο καυτή. Και: «Αμαρτίας νεότητος, και αγνοίας μου, Κύριε, μη μνησθής»! Και η «ταλάντωση ανάμεσα στα ΔΕΝ στα ΠΡΕΠΕΙ και στην όντως ελευθερία», μάλλον μετέωρη. Όμως ο λόγος της Γραφής. «Ένεκεν τούτου καταλήψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα και προσκοληθήσεται προς την γυναίκα αυτού», ηχούσε δυνατά, ήταν ζωντανός. Και η τοιαύτη σχέση το πιο πολύ λειτουργούσε με την ανοιχτή πόρτα της Εκκλησίας και όλα της τα παρεπόμενα ως συγκεκριμένη και δεδομένη προδιαγραφή !

     Και αυτό ήταν που έκανε τη διαφορά ! Και δεν ήταν μικρό !Και μάρτυς εδώ όχι τόσο η Εκκλησία, η Θεολογία, τα τόσο αδικημένα Κατηχητικά.  Μη φανεί παράξενο ποσώς, ο παλαιός καλός ελληνικός κινηματογράφος και η διαχεόμενη εκεί αντίληψη γι αυτό. «Όμως, κύριε, απ’ την αρχή, ότι θα παντρευτούμε, μου το είχε υποσχεθεί» !

Αθανάσιος Κοτταδάκης