ΟΤΑΝ Η ΔΕΞΙΑ ΧΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ «ΙΕΡΗ» ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ…

ΟΤΑΝ Η ΔΕΞΙΑ ΧΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ «ΙΕΡΗ» ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ…

Η δεξιά χείρα του Αγίου Σπυρίδωνος, Επισκόπου Τριμυθούντος, μεταφέρθηκε στη Μόσχα και έγινε δεκτή με τιμές από τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο στον Ναό του Σωτήρος Χριστού.

Σεβασμός στο ιερό λείψανο. Απόλυτος.

Αλλά ακριβώς γι’ αυτό γεννιέται ένα πολύ σοβαρό ερώτημα:

Τι μήνυμα εκπέμπουμε όταν η δεξιά χείρα ενός Αγίου που δίδαξε την αγάπη, τη συγχώρεση και την ειρήνη βρίσκεται δίπλα σε έναν εκκλησιαστικό ηγέτη που έχει ταυτιστεί πολιτικά και ρητορικά με έναν πόλεμο στον οποίο σκοτώνονται καθημερινά άνθρωποι και παιδιά;

Ο Πατριάρχης Κύριλλος έχει επανειλημμένα στηρίξει τη ρωσική πολεμική προσπάθεια, ενώ η Ρωσική Εκκλησία έχει συνδεθεί με τη ρητορική περί «ιερού πολέμου».

Και την ίδια ώρα, το Πατριαρχείο Μόσχας συνεχίζει τη σφοδρή αντιπαράθεσή του με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ακριβώς για το ζήτημα της Ουκρανίας και της Αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της.

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση.

Ο Άγιος Σπυρίδων δεν είναι σύμβολο πολέμου.

Δεν είναι σύμβολο γεωπολιτικής ισχύος.

Δεν είναι «διαβατήριο» εκκλησιαστικών συμμαχιών.

Και ασφαλώς δεν είναι «λευκή επιταγή» προς κανέναν Πατριάρχη.

Είναι ο Άγιος της αγάπης, της ταπεινώσεως, της ειρήνης και της θαυματουργικής παρουσίας του Θεού.

Και γι’ αυτό θα περίμενε κανείς, μπροστά στη δεξιά χείρα του Αγίου, να ακούγεται πρώτα και πάνω απ’ όλα μία κραυγή:

«ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!

ΜΗΝ ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ!

ΜΗΝ ΧΥΝΕΤΕ ΑΛΛΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΑΙΜΑ!»

Γιατί τι νόημα έχει να προσκυνούμε τη δεξιά χείρα ενός Αγίου και την ίδια στιγμή να παραμένουμε σιωπηλοί μπροστά στη φρίκη ενός πολέμου;

Και κάτι ακόμη:

Όταν ο ίδιος εκκλησιαστικός χώρος που υποδέχεται με τιμές ένα μεγάλο ιερό λείψανο επιτίθεται με σφοδρότητα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τότε η Εκκλησία οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική ώστε τα ιερά να μην μετατρέπονται σε εργαλεία εκκλησιαστικής διπλωματίας και γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων.

Ο Άγιος Σπυρίδων δεν χρειάζεται προστάτες.

Εμείς χρειαζόμαστε τον Άγιο Σπυρίδωνα.

Και αν η δεξιά του χείρα βρέθηκε στη Μόσχα, ας γίνει τουλάχιστον η παρουσία της εκεί μία αφορμή για μετάνοια, ειρήνη και τερματισμό της αιματοχυσίας — όχι μία ακόμη φωτογραφία εκκλησιαστικού μεγαλείου πάνω από τα ερείπια της Ουκρανίας.

Γιατί απέναντι στον Θεό δεν μετρούν οι τελετές, οι θρόνοι και οι κάμερες.

Μετράει αν υπερασπιστήκαμε τη ζωή.

Και τα παιδιά της Ουκρανίας είχαν — και έχουν — δικαίωμα στηζωη ! 

Ιωάννης Φωτιάδης Προέδρος της ΕλληνοΜολδαβικης Ένωσης