"Στα γράμματα (αλλά και σέ άλλες εκδηλώσεις καθα πολιτισμού ανθρωπινου) δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε πεθαμένους και ζωντανούς: και αυτό είναι παράδοση. Έχουμε πεθαμένους που κατευθύνουν τη ζωή μας, τη ζωή του σήμερα ή κάθε νιοκοπης γενιάς, όπως έχομε ζωντανούς που όσο περισσότερο φωνάζουν, τόσο περισσότερο βλέπομε πως είναι πρωθύστερα πεθαμένοι: και αυτό είναι παράδοση- να ζουν μονάχα οι ζωντανοί (και ας έχουν, καμμιά φορά, μερικοί από αυτούς πεθάνει χρόνους πρωτύτερα). Από την άποψη αυτή, εκείνο που λέμε ή ονομάζουμε πρωτοποριακό δεν υπάρχει. Είναι μια άπλετη φαντασία μας.
Μοναχά η παράδοση υπάρχει πλέρια. Γιατί η παράδοση είναι η ζωή,
και μάλιστα η ανώτερη φάση της ζωής που δεν ξεχωρίζει πεθαμένους από ζωντανούς.
Κάθε φορά που έχομε αληθινή ζωή έχομε παράδοση. Έχομε προσθήκη, περπάτημα,
πλουτισμό της παράδοσης."
Ζήσιμος
Λορεντζάτος
Υάκινθος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου