Σύμφωνα με μεταγενέστερες αποδόσεις που βασίζονται σε προφορική
παράδοση και στο κλίμα της εποχής και οι οποίες διασώζονται:
«Ανάθεμα στους καλαμαράδες [πολιτικούς] και στους
Φαναριώτες, που με το ένα χέρι μάς έσπρωχναν και με το άλλο μάς κρατούσαν για
να μας παραδώσουν στον δήμιο!».
Επίσης, όταν συνειδητοποίησε πως οι Υδραίοι δεν θα
έκαναν καμία στρατιωτική ή πολιτική παρέμβαση για να αποτρέψουν την εκτέλεση
του Γεωργίου, είπε:
«Μας έβαλαν μπροστά σαν τα κριάρια για να σπάσουμε
την πόρτα, και τώρα που η πόρτα έσπασε, μας αφήνουν απέξω να μας σφάξουν».
Και:
«Οι ξένοι μάς έδωσαν το μπαρούτι και τώρα μας
δίνουν το σχοινί».
«Πιστέψαμε στα λόγια των ξένων και χάσαμε τα
σπίτια μας και τα παιδιά μας».
[Πηγές: Γιάννης Βλαχογιάννης, Ιστορική Ανθολογία,
Αθήνα 1927 σελ. 132-135,138 & Κυριάκος Κάσσης, "Άγνωστα Ιστορικά της
Μάνης" & Karl Mendelssohn-Bartholdy, "Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως",
Τόμος Β', σελ. 248-250, Έκδοση Βλάχου & Δημήτρης Φωτιάδης, «Η Δίκη του
Κολοκοτρώνη» & «Όθωνας»].
Ο Κασομούλης αναφέρει ότι η δολοφονία του
Καποδίστρια «έκαψε» τους Μαυρομιχαλαίους, διότι οι πολιτικοί της Ύδρας, αντί να
τους ανακηρύξουν ήρωες (όπως ίσως ήλπιζαν οι Μανιάτες), τους άφησαν να
δικαστούν από στρατοδικείο για να εξευμενίσουν τον ξένο παράγοντα.
Γιώργος Σιγάλας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου