Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

O πόλεμος εν ονόματι της θρησκείας αποτελεί πόλεμον κατά της θρησκείας - Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Η μισαλλοδοξία και ο φανατισμός προκαλούν την αμυντικήν περιχαράκωσιν εκάστης πλευράς εις τυφλήν εμμονήν εις τας ιδίας αυτής θέσεις και απόψεις, μονιμοποιεί τας διαιρέσεις και εξανεμίζει πάσαν ελπίδα καταλλαγής. Μία τοιαύτη στάσις ουδεμίαν απολύτως σχέσιν δύναται να έχη προς το πνεύμα του Ευαγγελίου του Χριστού και προς το παράδειγμα των Αποστόλων.

Μόνον «αληθεύοντες εν αγάπη» (Εφ. δ’, 15) αληθεύομεν αληθώς, ως και μόνον εν αληθεία αγαπώντες (Β’ Ιω. 1) αγαπώμεν γνησίως. Ο ειλικρινής και εν πνεύματι ταπεινοφροσύνης διάλογος διασφαλίζει τον ευλογημένον τούτον συνδυασμόν, όστις και αποτελεί την μόνην θεοδίδακτον οδόν δι’ όσους επιθυμούν να είναι μιμηταί των Αποστόλων (Α’ Κορ. δ’, 16).

Το πνεύμα τούτο του ειλικρινούς και εν αγάπη διαλόγου καλείται σήμερον η Εκκλησία του Χριστού να εφαρμόση η ιδία εις τας μεταξύ των διηρημένων χριστιανών σχέσεις, αλλά και να κηρύξη αυτό προς πάντα άνθρωπον καλής θελήσεως εις οιονδήποτε χώρον και αν ανήκη ούτος.

Γνωρίζομεν εκ πείρας πικράς ότι η θρησκεία δύναται ευκόλως να χρησιμοποιηθή ως σημαία φανατισμού και συγκρούσεων μεταξύ των ανθρώπων.

Έχομεν προσωπικώς κατ’ επανάληψιν τονίσει ότι ο πόλεμος εν ονόματι της θρησκείας αποτελεί πόλεμον κατά της θρησκείας. Δια τούτο ο διαθρησκειακός διάλογος επιβάλλεται όλως ιδιαιτέρως εις τας ημέρας μας, χωρίς τούτο να συνεπάγεται οιονδήποτε συμβιβασμόν εις τας θρησκευτικάς εκάστου πεποιθήσεις. Τον διάλογον τούτον ενθαρρύνει και καλλιεργεί και το ημέτερον Οικουμενικόν Πατριαρχείον, συμβάλλον και ούτω το κατ’ αυτό εις την εμπέδωσιν της ειρήνης εν τω συγχρόνω κόσμω.

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν


«Ευρήκαμεν
τον Μεσσίαν
ο εστι
μεθερμηνευόμενον
Χριστός».

Ως των αποστόλων Πρωτόκλητος


Απολυτίκιο Ήχος δ'

Ως των αποστόλων Πρωτόκλητος
και του κορυφαίου αυτάδελφος,
τω Δεσπότη των όλων, Ανδρέα,
ικέτευε ειρήνην τη Οικουμένη δωρήσασθαι
και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.

Έτη πολλά, ευφρόσυνα, ευλογημένα….


Σεβασμιώτατε άγιε
Δρυϊνουπόλεως κ. Ανδρέα


Έτη πολλά,
ευφρόσυνα, ευλογημένα….

Κύριος ο Θεός κραταιούτω Σου τον βραχίονα και φωτιζέτω Σου τον νουν και την καρδίαν ως δαψιλέστατα.

Η των Πατρέων σε πόλις


Η των Πατρέων σε πόλις,
Ποιμένα κέκτηται,
και πολιούχον θείον,
και κινδύνων παντοίων,
ρύστην και φρουρόν σε,
Ανδρέα σοφέ,
ευχαρίστως τιμώσά σε·
Αλλ' εκδυσώπει απαύστως υπέρ αυτής,
διασώζεσθαι αλώβητον.

Συ γέγονας των Αποστόλων πρωτόκλητος


Συ γέγονας των Αποστόλων πρωτόκλητος,
ο δε Πέτρος πρόκριτος,
Υπέστητε σταυρόν δε και άμφω,
Μιμηταί φανέντες του Χριστού,
Εν υπάρχοντες. Διό νυν μετ' αυτού,
ω αυτάδελφοι, ειρήνην ημίν νέμοιτε

Αγίου Συμεών του Μεταφραστού,
Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Αξίως περιπατήσαι…



Αξίως περιπατήσαι…


μετά πάσης

ταπεινοφροσύνης»


(Εφεσ. δ΄ 1)

Θύμηση Θεού - Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης


Όποιος αγαπάει τον Κύριο, σκέφτεται πάντα Εκείνον. Η θύμηση του Θεού γεννάει την προσευχή. Αν δεν θυμάσαι τον Κύριο, τότε και δεν θα προσεύχεσαι και χωρίς την προσευχή, δεν θα παραμείνει η ψυχή στην αγάπη του Θεού, γιατί η χάρη του Αγίου Πνεύματος έρχεται με την προσευχή

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

π. Σάββας Δημητρόπουλος Ηγούμενος Ιεράς Μονής Αγίων Πάντων Τριταίας

Αρχιμανδρίτης Σάββας Δημητρόπουλος
Ηγούμενος Ιεράς Μονής Αγίων Πάντων Τριταίας



Πατέρα Σάββα καλήν αντάμωση
στην πέρα του τάφου ζωή.

Πορεύσου εν ειρήνη, σεβάσμιε Ηγούμενε π. Σάββα Δημητρόπουλε





Πορεύσου εν ειρήνη, σεβάσμιε Ηγούμενε π. Σάββα.
Θυμήσου , πλησίον του Θρόνου του Αρνίου, της Ιεράς Μονής της μετανοίας σου, και πάντων των τιμώντων σε περιλειπομένων, τους οποίους αγάπησες και σε αγάπησαν. Με αυτή την ολόθυμο αγάπη μας, και ως ελάχιστο αντίδωρο τον σεβασμό, την τιμή και την αναγνώρισή μας, σε προπέμπομεν.
Ο καλέσας Κύριος να αναπαύσει την ψυχή σου και να σου αποδώσει κατά την προσφορά και την καρδία σου.

Είη η μνήμη σου αιωνία και άληστος. Αμήν

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Το Αντί-δωρον στην Μαρία Φιλιππάτου - Ηλία Σκόνδρα



Στην Μαρία Φιλιππάτου

Το Αντί-δωρον
για όσα πρόσφερε
στις ψυχές μας

και στην περιοχή μας


* * *

«Εάν τε γαρ ζώμεν, τω Κυρίω ζώμεν,
εάν τε αποθνήσκωμεν, τω Κυρίω αποθνήσκομεν,
εάν τε ουν ζώμεν εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν»
(Ρωμ. ΙΔ΄ 8)

Η αείμνηστος αδελφή μας Μαρία Φιλιππάτου ζούσε για τον Κύριο εργαζόταν στο έργο του Κυρίου και εξεδήμησε προς Κύριον.
Αυτό το τρίπτυχο χαρακτήριζε τη ζωή της. Γι’ αυτό κινήθηκε πέρα από τα συνήθη μέτρα.
* Σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί η μετριότητα, ξεχώριζε με τα χαρίσματα και τις αρετές της.

* Σε μια εποχή όπου επικρατεί ο συμβιβασμός και ο συσχηματισμός, διέφερε με την αρχοντιά του ορθοδόξου ήθους της.
* Σε έναν κόσμο που βασιλεύει ο εγωκεντρισμός και η ιδιοτέλεια ακτινοβολούσε με το φως της αγάπης και της καλωσύνης της.
Δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος, γιατί είδε τη ζωή της όχι ως ανάπαυση και απόλαυση, αλλά ως ανάβαση και αγώνα. Ο Χριστός που ζούσε μέσα της γινόταν το μόνιμο και αδιάκοπο κίνητρο για εργασία πνευματική, για έργα ιεραποστολής και πολύμορφης χριστιανικής αγάπης.
Ο Χριστός και η δόξα Του ήταν το ύψιστο αγαθό, το θεμέλιο της ζωής της. Ακολουθούσε και εμπνεόταν από το παράδειγμα του π. Ευσεβίου, που βίωνε το σύνθημα «όλα για τη δόξα του Χριστού». Ήταν παντού ταπεινή και αθόρυβη η παρουσία της, αλλά αισθητή. Αγαπούσε την αφάνεια, αλλά όλοι την συμβουλεύονταν. Δεν έστεργε ούτε στον οφειλόμενο έπαινο. «Παν δώρημα» έλεγε, «άνωθεν εστιν». Βασική της επιδίωξη ήταν η ταπεινή διακονία, η εσωτερική καλλιέργεια, η ενάρετη ζωή προς δόξαν Θεού. Αν η δόξα του Θεού ήταν ο στόχος της, αφετηρία ήταν η αγάπη. Μοίρασε γενναιόδωρα τον εαυτό της με την κάθε ψυχή, όπως ο Χριστός μοιράζεται τον εαυτό του και την αγάπη του μέσα στην Εκκλησία.
Η αγάπη ως ενότητα και μοίρασμα ζωής έχει πρότυπο την Αγία Τριάδα. Εικόνα αυτής της αγάπης έγινε η αοίδιμος αδελφή μας:
Ενίσχυε και ανόρθωνε παραλελυμένα γόνατα.
Στήριζε οργωμένες από το αλέτρι του πόνου καρδιές.
Έχαιρε μετά χαιρόντων και έκλαιε μετά κλαιόντων.
Άνθρωποι που ζουν με αγάπη και για τη δόξα του Θεού αφήνουν πίσω τους έργο και παράδειγμα…..
Έργο ιεραποστολής αξιοζήλευτο και παράδειγμα πνευματικής ζωής αξιομίμητο παρουσιάζει η μακαριστή Μαρία Φιλιππάτου.

Ηλίας Σκόνδρας

ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΑΧΑΪΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 1690 - 2009 -- Θεόδωρος Λουλούδης


ΘΕΟΔΩΡΟΣ Η. ΛΟΥΛΟΥΔΗΣ

ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ
ΑΧΑΪΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1690 - 2009

Έκδοση
ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ
ΠΑΤΡΑ 2009

Προκειµένου να διευκολύνεται ο ερευνητής και αναγνώστης, στην εύρεση της Ορθοδόξου βιβλιογραφίας, η οποία αφορά: στον χώρο της Αχαίας, και να γvωρίσn καταξιωµένους Αχαιούς Συγγραφείς, καταρτίσαµε την ανά χείρας Έκδοση, η οποία είναι πρωτότυπη και πρωτοποριακή. Το ανά χείρας πόνηµα αποτελεί χρέος έναντι της ιστορίας και των προσώπων εκείνων, τα οποία συνέβαλαν µε τις γνώσεις τους και την γραφίδα τους στο πέρασµα του χρόνου και συµβάλλουν και σήµερα στην πρόοδο της επιστήµης και της γνώσεως και στον φωτισµό των καρδιών, αφού μέσα από λόγο γνήσια ορθόδοξο εβοήθησαν και βοηθούν στην πνευµατική άνοδο και προκοπή των ανθρώπων. Αποτελεί όµως και χρέος έναντι του ποιµνίου µας και των ανθρώπων της εποχής µας γενικώτερα, τους οποίους πρέπει πνευµατικά να καταρτίζουµε. Έχοµεν ως στόχο κατ' έτος, µέσα από τα “Πρωτοκλήτεια”, να µένη κάτι πολύ σηµαντικό για την πόλη µας και τον τόπο µας και πολύ επιστηρικτικό και πνευµατικά ωφέλιμο. Η παρούσα Έκδοση πιστεύω ότι δικαιώνει τους πόθους µας αυτούς.

Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος

Βιββλιοκρισία για το "Η Συμπροσευχή με αιρετικούς" του π. Αναστασίου Γκοτσόπουλου


ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ
από τον Παν. Λεπίδα, Θεολόγο

για το βιβλίο του
π. Αναστασίου Γκοτσόπουλου

Η Συμπροσευχή με αιρετικούς
Προσεγγίζοντας την κανονική πράξη της Εκκλησίας

στο

Για το σπίτι του Κωστή Παλαμά

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ
Ν. Δ. ΕΛΛΑΔΟΣ

Πάτρα 25 Νοέμβρίου 2009

Αξιότ. Κύριο
Παύλο Γερουλάνο
Υπουργό Πολιτισμού
ΑΘΗΝΑ


Αγαπητέ κ. Υπουργέ,
Η πόλη του Πατρέα, είναι η πόλη που γεννήθηκε ο Εθνικός μας ποιητής ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ.
Η πόλη μας διακρίνεται για τη βαθιά θρησκευτικότητα των κατοίκων της . Από αρχαιοτάτων χρόνων σέβονταν και τιμούσε την Παναχαϊδα Αθηνά. Στις μέρες μας τιμά το Πρωτόκλητο των Αποστόλων Ανδρέα και ανήγειρε στη μνήμη του μεγαλοπρεπή Ναό με την συνδρομή των πιστών με τέλος το οποίο συνεισπράτονταν με το λογαριασμό ρεύματος της ΔΕΗ μέχρι πρόσφατα.
Αλλά και τον Εθνικό μας ποιητή τιμά η πόλη μας, με μια μαρμάρινη προτομή του στα Ψηλά Αλώνια, με ένα χάλκινο Ανδριάντα του στην Πλατεία Νόρμαν ,με μια μαρμάρινη επιγραφή στο σπίτι που γεννήθηκε στην οδό Κορίνθου 241 και με ένα δρόμο που φέρει το όνομα του.
Φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια από τη γέννηση του.
Η Εταιρεία μας διοργάνωσε για την επέτειο σειρά εκδηλώσεων (16-23 Μαρτίου) όπου αναλύθηκε η σημαντική προσφορά του και προβλήθηκε η αναγκαιότητα μιας τελευταίας τιμής προς αυτόν.
Θεωρούμε επιβεβλημένο, το σπίτι που γεννήθηκε να περιέλθει στο Δημόσιο και να στεγαστεί σ’ αυτό Μουσείο Ενθυμημάτων ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ.
Η υλοποίηση αυτής της πρότασης πέραν του ότι αποτελεί Εθνικό καθήκον ικανοποιεί και την επιθυμία του Ποιητή όπως εκφράστηκε στο ποίημα του«ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΓΕΝΝΉΘΗΚΑ» να επανέλθει συμβολικά η ψυχή του σ’ αυτό.
«Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι
στοιχειό, και σαν απάτητο, με ζει και με προσμένει.»

Κύριε Υπουργέ χιλιάδες είναι οι πολίτες που με την υπογραφή τους συντάχθηκαν με την πρότασή να προχωρήσει το Υπουργείο σας στην ικανοποίηση της επιθυμίας του ποιητή αλλά και του συνόλου του Πατραϊκού Λαού.
Με την έκκληση της Εταιρείας μας τάχθηκαν και συνυπέγραφαν το αίτημα πέραν των απλών πολιτών και όλοι οι εκπρόσωποι φορέων της Εκκλησίας και της Πολιτείας.
Επισυνάπτουμε το σχετικό κείμενο έκκλησης των εκπροσώπων φορέων της Εκκλησίας , της Πολιτείας και σημαντικού αριθμού πολιτών.
Κύριε Υπουργέ
Εάν η Πολιτεία λόγω της δυσμενούς οικονομικής καταστάσεως της χώρας αδυνατεί να προχωρήσει στην απαλλοτρίωση του σπιτιού του Ποιητή ,θα προτείναμε να υιοθετήσει την πρόταση για μια νομοθετική ρύθμιση ανάλογη με εκείνη που προέβλεπε τέλος υπέρ ανεγέρσεως του νέου Ιερού Ναού του Αγίου Ανδρέου στην πόλη μας με στόχο αυτή τη φορά τη στέγαση του «Αγίου των Γραμμάτων» Κωστή Παλαμά
Κανένας δεν πρόκειται να δυσανασχετήσει γι’ αυτή την ασήμαντη επιβάρυνση όταν σήμερα καταβάλει υπέρ της Ε.Ρ.Τ σημαντικά ποσά, χωρίς αντίκρισμα
Θεωρούμε πως όταν υπάρχει πολιτική βούληση όλα είναι δυνατόν να πραγματωθούν.
Με την ελπίδα ότι θα αντιμετωπίσετε το ζήτημα με ανάλογο ενδιαφέρον
Διατελούμε με εξαιρετική τιμή
Για την Εταιρεία Λογοτεχνών
Ο Πρόεδρος
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης

Εκοιμήθη ο Ηγούμενος π. Σάββας Δημητρόπουλος


Εκοιμήθη εν Κυρίω

ο Ηγούμενος
της Ιεράς Μονής
Αγίων Πάντων
Τριταίας


Αρχιμανδρίτης
Σάββας Δημητρόπουλος

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει
το Σαββάτο 28 Νοεμβρίου
την 12η μεσημβρινή
στην Ιερά Μονή



Έφυγε η Μαρία Φιλιππάτου για τον ουρανό

Έφυγε για την Ουράνια Βασιλεία

η Μαρία Φιλιππάτου

η οποία πολλά είχε προσφέρει στο Ιεραποστολικό έργο της Χριστιανικής Εστίας Πατρών.
Η εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί στον Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελιστρίας Πατρών σήμερα 3 μ.μ.

Αιωνία της η μνήμη

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Ανθρωπογεωγραφία της νέας Βουλής

Μετά τις πρόσφατες εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, η ηµερήσια εφηµερίδα των Αθηνών “Ελευθεροτυπία” έκανε ειδική έκδοση ενός Φυλλαδίου 80 σελίδων µε τίτλο “Οι 300 της Βουλής”. Στο εισαγωγικό της Σηµείωµα η εφηµερίδα επισηµαίνει ότι φέτος εκλέχθηκαν για πρώτη φορά 98 βουλευτές (το 2007 ήταν 95), 55 γυναίκες (στους 300), υπερτερούν οι δικηγόροι (66), έπονται οι οικονοµολόγοι (37), οι γιατροί (36), οι δηµοσιογράφοι (21) κ.λπ. Εµείς σκεφθήκαµε να εξετάσουµε, µε βάση τα δηµοσιευόµενα στο φυλλάδιο στοιχεία, την οικογενειακή κατάσταση των 300 της Βουλής. Και ιδού τι προέκυψε:
Παρατηρήσεις:
Ι. Από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ένας έχει 6 παιδιά, 2 από 5, και 2 από 4. Από της ΝΔ 2 βουλευτές έχουν από 4 παιδιά.
2. Πάνω από το 50% των βουλευτών του ΚΚΕ δεν απάντησαν.
3. Ενώ υποτίθεται ότι οι αντιπρόσωποι του λαού στη Βουλή ενδιαφέρονται για το δηµογραφικό πρόβληµα της Χώρας µας, οι ίδιοι δεν το δείχνουν στην πράξη, αφου αντιστοιχεί (στους έγγαµους και τους διαζευγµένους) µόλις 1,84 παιδί, δηλαδή ούτε 2, εvώ και το ποσοστό των αγάµων εγγίζει το 10%. Και όλοι τους δεν είναι ότι αντιµετωπίζουν οικονοµικό πρόβληµα, που καθυστερεί το γάµο ...

Ε.Π.Λ.
Από το περιοδικό "Όσιος Νικάνωρ"

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Γνήσια αγάπη προς τον Θεό - Άγιος Νεκτάριος


Γνήσια αγάπη
προς τον Θεό
είναι το ενδιαφέρον
για κάθε δυστυχία
του πλησίον.


Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Ραδιομαραθώνιος βοήθειας -ανθρωπιάς κι αγάπης στην μικρή Μαρία.

Η μικρή Μαρία 3 ετών από το Ηράκλειο έχει δικαίωμα στην ζωή και ζητά την βοήθεια όλων μας.. Βρίσκετε σε Νοσοκομείο της Γερμανίας σε δύσκολη κατάσταση με τεράστια έξοδα νοσηλείας.. Βοηθήστε να σωθεί το μικρό κορίτσι..

Από τις 9 το πρωί της Πέμπτης 26 Νοεμβρίου και όλη την ημέρα θα γίνει ο ραδιομαραθώνιος βοήθειας στην μικρή Μαρία..
Από το στούντιο του Ερωτόκριτου 87,9 στην Κρήτη και από το στούντιο του Κρήτη fm 87,5 της Αθήνας με συνδεμένα μαζί μας πολλά ραδιοτηλεοπτικά μέσα της Κρήτης και όχι μόνο.

Στείλτε μήνυμα από το κινητό σας γράφοντας ΜΑΡΙΑ με ελληνικούς η λατινικούς χαρακτήρες και το στέλνετε στο 54234 με χρέωση 1 ΕURO + ΦΠΑ ..όλο το ποσό πηγαίνει για την βοήθεια της μικρής Μαρίας..

Μηνύματα μπορούμε να στέλνουμε μόνο 7 μέρες από την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου μέχρι και την ημέρα το Ραδιομαραθωνίου Πέμπτη 26 Νοεμβρίου..

Μπορείτε να στείλετε την βοήθειά σας και μέσω Παγκρήτιας τράπεζας στον αριθμό λογαριασμού 742051 .

Ο αριθμός ισχύει ως και τις 26/11/2009 το βράδυ.
Προωθήστε τον πενταψήφιο αριθμό σε όλους τους γνωστούς σας. Λογαριασμοί Τραπέζης: Στο όνομα: Μαρία Φαρσαράκη Παγκρήτια Συνεταιριστική Τράπεζα: Αρ. Λογαριασμού: 742051ΙΒΑΝ: GR 300 87 00 71 000 000 000 074 20 51Αγροτική Τράπεζα:Αρ. Λογαριασμου: 366 01 154191 52ΙΒΑΝ: GR 46 0431 1100 0036 6011 5419 152 BIC:ABGRGRAA

Ο Ραδιομαραθώνιος διενεργείτε με την έγκριση και άδεια του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης την Πέμπτη 26 Νοεμβρίου όλη την μέρα.. βοηθήστε και σεις..

Από το: http://www.erotokritos.gr/index.php?topic=news&nid=1461


Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ - Έκδοσις της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Έκδοσις της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών.

Επιμέλεια εκδόσεως:
Ι. Φ. Αθανασόπουλος,
Στέφανος Σκαρπέλος,
Αλέξανδρος Κολλιόπουλος
Φωτογραφίες: Ι. Μαραζιώτης


Ο Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος γράφει στον πρόλογο:

«Η ανά χείρας έκδοση αποτελεί έκφραση ευγνωμοσύνης προς το Σεπτό πρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχου και διασώζει τα γεγονότα τα οποία έλαβαν χώρα κατά την ευλογημένη ενταύθα επίσκεψή του και παραδίδει στην ιστορία τις λεπτομέρειες της ευφροσύνης και της χαράς της τοπικής μας Εκκλησίας κατά τις ανεπανάληπτες εκείνες μέρες

Τι θα πουν για μας οι πολλοί - Πλάτων


Δεν πρέπει να νοιαζόμαστε τόσο πολύ, για το τι θα πουν για μας οι πολλοί, αλλά τι θα πει όποιος ξέρει καλά για τα δίκαια και τα άδικα, ο ένας δηλαδή και αυτή θα είναι η αλήθεια.

Πλάτων

Η Συμπροσευχή με αιρετικούς - π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

Πρεσβύτερος
Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

Η Συμπροσευχή
με αιρετικούς


Προσεγγίζοντας την κανονική πράξη της Εκκλησίας

Εκδόσεις Θεοδρομία

Οδηγός η συνείδηση - Τσόρτσιλ



Ο μόνος οδηγός του ανθρώπου είναι η συνείδησή του.

Η μόνη ασπίδα της μνήμης του είναι η ευθύτητα κι η ειλικρίνεια των πράξεών του.

Τσόρτσιλ, Γουίνστον Λέοναρντ Σπένσερ

Η 25η Νοεμβρίου είναι αφιερωµένη στην καταπολέµηοη της βίας κατά των γυναικών

Η 25η Νοεμβρίου είναι ηµέρα αφιερωµένη στην καταπολέµηοη της βίας κατά των γυναικών. Ο απολογισµός, στίγµα για την εποχή µας, τραγικός. “Απειλή, ταπείνωση, ξυλοδαρµός, βιασµός. Ανθρώπινες τραγωδίες, εγκλωβισµένες στους τοίχους της οικογενειακής θαλπωρής. .. Το κοινωνικό στίγµα εχθρός της καταγγελίας, της δηµοσιοποιήσεως. Γυναίκες σε όλο τον κόσµο υφίστανται τροµερή κακοποίηση, σύµφωνα µε την οργάνωση Διεθνής Αµνηστία. Όπως επισηµαίνεται, σε σχετική έκθεση, περίπoυ ένα δισεκατοµµύριο γυναίκες κακοποιούται, συχνά από φιλικό πρόσωπο ή µέλος της οικογενείας." Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια τα θύµατα έχουν πολλαπλασιασθή”.
Και όλα αυτά στην αυγή του 21ου αιώνα. Παρά τις κάποιες κατακτήσεις των γυναικών και µε τα φεµινιστικα κινήµατα σε πλήρη δράση, έχουµε οπισθοδρόµηση στις προχριστιανικές εποχές. Η βαθύτερη αιτία; Ο άνθρωπος της εποχής µας θέλησε να οικοδοµήση το µεγαλόπρεπο οικοδόµηµα του πολιτισµού στην άρνηση των πνευµατικών και ηθικών αξιών. Παραµέρισε τον Χριστιανισµό και τη διδασκαλία του. Πίστεψε πως θα εξυψώση τη γυναίκα µε την υποτίµηση του ιερού θεσµου του γάµου και της οικογενείας, µε το εύκολο διαζύγιο, µε την νοµιµοποίηση των αµβλώσεων. Και τα αποτελέσµατα;
Από το περιοδικό "ΖΩΗ"

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Xριστέ μου βοήθησέ με - Τάκης Βαρβιτσιώτης



Xριστέ μου
βοήθησέ με να μάθω
την ορθογραφία της λέξης "αγαπώ"
την ορθογραφία των λέξεων
"ταπείνωση"
"υπομονή"
"αθωότητα"
για να υπομείνω
τα βάσανα της ζωής
όπως υπόμεινες Εσύ
το μαρτύριο του Σταυρού
για να μπορώ να ψαλιδίζω
το πλέγμα του σκότους
την επηρμένη λάμψη των καθρεφτών
για να μπορώ να ελπίζω
σ’ ένα φως αναστάσιμο.

Τάκης Βαρβιτσιώτης.

Ατέρμονη αιωνιότητα - π. Θεόκλητος Φεφές

Ο ύπνος είναι ένας μικρός θάνατος
κι ο θάνατος ένας μεγάλος ύπνος
Το πρώτο, Θεέ μου, το ξέρω.
Το δεύτερο, αξίωσέ με να το ζήσω.
Να κοιμηθώ το μεγάλο ύπνο
Και να ξυπνήσω στην ατέρμονη αιωνιότητα.

Αρχιμανδρίτης Θεόκλητος Φεφές

Η Εκκλησία είναι το σπίτι σας - Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος


Η Εκκλησία είναι η κοινή μας οικογένεια και το σπίτι σας. Κι όταν βλέπετε αυτό το σπίτι να κινδυνεύει από δικά μας λάθη και αμέλειες μην απομακρύνεστε, μην κάθεστε στο απέναντι πεζοδρόμιο εξαντλώντας το ζήλο σας σε εύκολες κριτικές.
Μείνετε εδώ και αγωνιστείτε για ότι πολυτιμότερο μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας. Μην χαρίζετε το σπίτι σας στους εχθρούς της πίστεως που το θέλουν ερείπια. Μείνετε εδώ διεκδικώντας την πολύτιμη κληρονομιά που σας ανήκει. Μείνετε στο σπίτι σας για να το ανανεώσετε και να το ανακαινίσετε.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος προς Φοιτητές Θεολογίας

Ξεχάστε όσα έχετε ακούσει ή πιστεύατε έως τώρα για την Εκκλησία και τη Θεολογία. Τολμήστε να αμφισβητήσετε τα τετριμμένα και τα αυτονόητα. Επιστρατεύστε την κρίση και την εξυπνάδα σας, την τόλμη και τη νεανική σας ειλικρίνεια και αντιπαραταχτείτε στις διαστρεβλώσεις της αλήθειας που κάνουν την καθημερινότητα της ζωής μας μίζερη και στενόκαρδη.
Ανοίξτε την καρδιά σας στο κάλεσμα του Θεού. Του Θεού που έγινε άνθρωπος γιατί αυτός μας αγάπησε πρώτος.
Ο ιερός Φώτιος, ένας άλλος μεγάλος άγιος της Εκκλησίας, περί του οποίου νομίζω ότι θα ακούσετε πολλά κατά τη διάρκεια των σπουδών σας, περιγράφει αυτή τη σχέση με τρόπο δυναμικό και ευαίσθητο.
Σας μεταφέρω αυτούσιο τον λόγο του: Ο Χριστός «μας αγάπησε πρώτος. Εμάς που υπήρξαμε και είμαστε εχθροί και πολέμιοί Του. Καταλαβαίνετε την υπερβολική αγάπη; Κατανοείτε το χρέος μας απέναντί Του; Προσθέστε λοιπόν και το ακόμη σπουδαιότερο: όχι μόνο μας αγάπησε, αλλά και ατιμάστηκε για χάρη μας και χαστουκίστηκε και σταυρώθηκε και καταριθμήθηκε μεταξύ των νεκρών. Και με όλα αυτά έδειξε έμπρακτα την αγάπη του για μας».

Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία αρνείται τη θεία κοινωνία σε βουλευτή που υποστηρίζει την άμβλωση

Η δημόσια υποστήριξή του στο δικαίωμα των ζευγαριών και ειδικά των γυναικών στην άμβλωση κοστίζει στον Πάτρικ Κένεντι, ανιψιό του δολοφονηθέντος Αμερικανού προέδρου, Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, το δικό του δικαίωμα στην θεία κοινωνία.
Και αυτό γιατί η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αρνείται στον Πάτρικ Κένεντι τη θεία κοινωνία, αφού ως γνωστόν οι αρχές της δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην άμβλωση, όπως δημοσιοποίησε σήμερα ο ίδιος.
Ο επίσκοπος του Road Island, Τόμας Τόμπιν, είπε στο πλαίσιο συνέντευξής του στην εφημερίδα «Providence General» ότι από το 2007 ζήτησε από τον Πάτρικ Κένεντι να μην κοινωνεί, επειδή η προάσπιση του δικαιώματος στην άμβλωση είναι «ασυμβίβαστη με τη θέση της Καθολικής Εκκλησίας».

Αγάπη στον άνθρωπο - Άγιος Μάξιμος Ομολογητής


Αγωνίσου, όσο μπορείς, ν’ αγαπήσεις κάθε άνθρωπο. Αν αυτό δεν μπορείς να το κάνεις ακόμα, τουλάχιστον μη μισήσεις κανέναν. Αλλά ούτε αυτό θα μπορέσεις να το πετύχεις, αν δεν καταφρονήσεις τα πράγματα του κόσμου.

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Προς την "Επιτροπή Πρωτοκλητείων 2009"

Πάτραι, 19 Νοεμβρίου 2009

Προς την
Επιτροπή Πρωτοκλητείων 2009

Από το 1996 και ήδη επί 13 συναπτά έτη οι “Εκδόσεις Ταώς” υπηρετούν και προσπαθούν να προβάλουν το ορθόδοξο βιβλίο. Η προσπάθειά μας αυτή με έδρα την πόλη των Πατρών απέδωσε ως τώρα -με τη βοήθεια του Θεού- πλούσιους καρπούς που σε επίπεδο αριθμών αποδίδονται με 25 τίτλους βιβλίων σε 131.000 αντίτυπα. Ορισμένα δε των βιβλίων μας έτυχαν πολλών επανεκτυπώσεων.

Θεωρούσα ως εκ τούτου απολύτως φυσική την πρόσκλησή μου ως υπευθύνου των εκδόσεων στην έκθεση με τίτλο “Αχαϊκή Ορθόδοξη Βιβλιογραφία”. Πλην όμως η προσδοκία μου απεδείχθη ματαία. Γνωστά τα λόγια του Κυρίου “ουδείς προφήτης δεκτός εστίν εν τη πατρίδι αυτού” (Λουκά δ΄ 24). Ωστόσο για την συγκεκριμένη έκθεση αρκετές φορές ως τώρα οι διοργανωτές ζήτησαν την εμπειρία μου από την 24χρονη ενασχόλησή μου με το αντικείμενο της ορθόδοξης βιβλιογραφίας.

Με την ελπίδα η παράλειψη της προσκλήσεως να ήταν μόνο προς το πρόσωπό μου και όχι και προς τους άλλους συντοπίτες εκδότες και συγγραφείς ορθοδόξων βιβλίων σας εύχομαι κάθε επιτυχία στην έκθεσή σας.

Με τιμή
Αναστάσιος Κ. Κωστόπουλος
Εκδότης

Καλλιέργεια της ψυχής - Γεροντικόν


Τρία πράγματα είναι απαραίτητα για την καλλιέργεια της ψυχής: Πρώτον, η ησυχία, δεύτερον, η προσευχή και τρίτον η αυτογνωσία. Αυτή η τελευταία επιτυγχάνεται, όταν μάθη ο άνθρωπος να μη προσέχει τα σφάλματα του άλλου, παρά μόνο τα δικά του. Αν επιμείνει σ’ αυτά, δε θ’ αργήσει να καρποφορήσει η ψυχή σ’ όλες τις άλλες αρετές.
Γεροντικόν

Εφημερίδα - Σω, Τζορτζ Μπέρναρντ




Εφημερίδα: τυπογραφικό όργανο, το οποίο δεν βλέπει τη διαφορά μεταξύ πτώσης από ποδήλατο και κατάρρευσης πολιτισμού.


Σω, Τζορτζ Μπέρναρντ

π. Δανιήλ Δρακόπουλος

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ
π. Δανιήλ Δρακόπουλος
Προηγούμενος Ιεράς Μονής Ομπλού

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΌ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ - Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Μπαρούσης

Όταν την Κυριακή της Πεντηκοστής (2α Ιουνίου 1974), ο νεοεκλεγείς τότε Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος, εκφωνούσε, από του θρόνου του Ναού τού Πρωτοκλήτου, τον ενθρονιστήριον λόγον του, μεταξύ άλλων είπεν:

«Η λειτουργική ζωή της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας, και μάλιστα η μυστηριακή τοιαύτη, είναι πρώτιστον μέλημά μου. Διότι το πρώτον έργον της Εκκλησίας είναι το αγιαστικόν. Οι έχοντες διάφορον αντίληψιν δεν ορθοδοξούσιν. Οι φιλέορτοι και φιλακόλουθοι Πατρινοί θα γνωρίζωσιν ότι ο επίσκοπός των θα ιερουργή τακτικώτατα, κατά πάσαν εόρτιον ευκαιρίαν. Θα επιτελή δε πάντοτε υποδειγματικώς τα της θείας λατρείας, τόσον από πλευράς μυσταγωγικής και κατανυκτικής, όσον και, ως προς την ψαλμωδίαν και την εν γένει λειτουργικήν παράστασιν και μεγαλοπρέπειαν».

Και πράγματι ο Μητροπολίτης ετήρησε ακέραια την υπόσχεσίν του. Θα έλεγε κανείς ότι όλη την δραστηριότητά του εις την Πάτρα, την άντλησε από την Αγίαν Τράπεζαν. Επί είκοσι χρόνια λειτουργεί τόσο συχνά, όσον ένας απλούς, καλός εφημέριος. Αφοσιωμένος εις το ιερόν θυσιαστήριον, έχει από τον Θεόν το χάρισμα, όχι μόνο να λειτουργή αυτός υποδειγματικά, αλλά και να βοηθή τους συλλειτουργούς του και τους εκκλησιαζομένους να προσεύχονται «εν πνεύματι», προσηλωμένοι εις το μυστήριον. Δεν μπορώ να λησμονήσω ότι κατά τις ιερές χοροστασίες και λειτουργίες του, εδημιουργείτο εις το εκκλησίασμα μία ένθερμος ατμόσφαιρα, ικανή να συνεπάρη και τους χλιαρούς. Έτσι μπορούσε επαγωγικώς να οδηγήση εις την κατάνυξι της μετανοίας.
Έχοντας επίγνωσι, «το κατά δύναμιν ανθρωπίνως», της θέσεώς του ως Επισκόπου εν τη Εκκλησία, ηθέλησε να συνδέση τον εαυτό του κυρίως με το Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Αν και σε προχωρημένη ήδη ηλικία, δεν γνωρίζει τι σημαίνει απλώς «χοροστασία» (έξω του Βήματος) κατά την Θεία Λειτουργία, αλλά έργον του συνεχές είναι η «προεδρία» αυτής ενώπιον του φρικτού θυσιαστηρίου. Ιδιαιτέρως με είχε συγκινήσει η ομολογία του: «Όποιες στενοχώριες κι αν έχω, όταν εισέλθω εις τον ναό να λειτουργήσω, τα ξεχνάω όλα», καθώς επίσης ότι:
«Μετά την Θεία Λειτουργία μην μου φέρνετε να επιλύσω υποθέσεις- κινδυνεύω να τους κάνω όλα τα χατήρια, για να μην στενοχωρηθώ και χάσω ό,τι απεκόμισα από την θείαν Λατρείαν».
Ολόκληρη αυτή την εικοσαετία, η αγάπη του Μητροπολίτου για την θεία Λειτουργία υπήρξε τόσο έντονη, ώστε δεν είναι δυνατόν να ευρεθή Κυριακή ή Εορτή που να μην ελειτούργησε, και να μην εκήρυξε τον θείον λόγον, όχι επαναλαμβάνοντας κάποια παλαιοτέρα ομιλία, αλλά συνθέτοντας πάντα μία νέα, έστω κι αν το εκκλησίασμα ήτο ολίγον. Ενθυμούμαι, ότι πάντοτε ήθελε την παρουσία μεγάλου εκκλησιάσματος, αλλά ουδέποτε αισθάνθηκε την παραμικρά πικρία, όταν εξ οιουδήποτε κωλύματος παρίσταντο ελάχιστοι. Μάλιστα και τότε εξέφραζε την χαρά του, για το οικογενειακό περιβάλλον που εδημιουργήθη, και την κατανυκτική ατμόσφαιρα που επεκράτησε. Είναι φανερόν, ότι «οίδε και υστερείσθε, οίδε και περισσεύειν», κατά τον απόστολον Παύλον, τηρουμένων ασφαλώς των αναλογιών.
Η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ήταν για τον Μητροπολίτην εποχή εντονωτέρας εργασίας, λειτουργικής και κηρυκτικής. Αρχίζοντας τo εσπέρας των Κυριακών, με την ηγεμονική χοροστασία των Κατανυκτικών Εσπερινών, με την «εν επιγνώσει», κατ’ οικονομίαν, υπέρβασιν τυπικού, κατά την Είσοδο και την επί του θρόνου άνοδο -κατ’ απαίτησιν της τοπικής συνήθειας-, και την παρατεταμένη ομιλία επί της εορτής τής ημέρας, ή του θέματος των τροπαρίων τής εβδομάδος, ή του κατανυκτικού ιδιομέλου των αποστίχων, προχωρούσε εις την τέλεσιν όλων ανεξαιρέτως των Προηγιασμένων, με ομιλίες προς τους μαθητάς, οργανώσεις και συλλόγους, κυρίως ηθικού περιεχομένου, αν ενθυμούμαι καλώς.
Ιδιαίτερα λειτουργική σημασία προσέδωσε εις την πρώτην ημέρα των Αγίων Νηστειών.
Η έναρξις εκείνη είναι ιδιαιτέρως κατανυκτική. Το πρωΐ της Καθαράς Δευτέρας κατέβαινε εις το Καθολικόν της Ιέρας Μονής Γηροκομείου, οπού και έμενε ολόκληρη σχεδόν αυτή την εικοσαετία, και ετελούσε όλες τις ακολουθίες της ημέρας. Ζωηρά παραμένει η εντύπωσις από την κατανυκτική και εκφραστική ανάγνωσί του εις τις Ωδές και τα τροπάρια των Κανόνων του Τριωδίου, καθώς επίσης, το σύντομο αλλά πατερικό και κατανυκτικό κήρυγμα, περί το τέλος των Ωρών, και την ιδιότυπο διανομή ευλογίας, μικρού τεμαχίου άρτου. Το απόγευμα, οπότε και το εκκλησίασμα ήταν πολυπληθέστερο, τελούσε κατανυκτικώς το Μέγα Απόδειπνο, κάτι που επαναλάμβανε και άλλες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, εις άλλους ναούς της πόλεως.
Εις την ακολουθία των «Χαιρετισμών», προσέδιδε πανηγυρική λαμπρότητα, με την ψαλμωδία και την εμμελή, αλλά συγκρατημένη, απαγγελία του Κοντακίου. Κατέληγε με κάποιο θεομητορικό κήρυγμα επί των «Οίκων» που προηγουμένως είχε απαγγείλει. Τα τομίδια των Θεομητορικών του κηρυγμάτων που εκυκλοφορήθησαν προσφάτως, είναι απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του εις τους Χαιρετισμούς και τις παρακλήσεις του Δεκαπενταύγουστου.
Οι μεγάλες Δεσποτικές εορτές ήσαν για τον Μητροπολίτη τα σημαντικώτερα γεγονότα του έτους. Η ακολουθία των Μεγάλων Ωρών ήταν υπόθεσις ζωής. Παρίστατο εξ αρχής επί του θρόνου, ψάλλων τα τροπάρια, κατά την τάξιν, «από διφθέρας», μολονότι το εκκλησίασμα, ειδικώς τας παραμονάς Χριστουγέννων ή των Θεοφανείων, ήταν σχετικώς αραιό. Ήθελε και τον αναγνώστη ευκρινή, με ύφος εκκλησιαστικό και σεμνοπρεπές, και την θυμίασι με το κατζί, κατά την ακρίβεια της τάξεως. Η μεγαλοπρεπής παρουσία του εις τις μεγάλες εορτές, είχε κάτι το πηγαίο και αρχοντικό. Ενθυμούμαι καλώς τον θρησκευτικό ενθουσιασμό που προκαλούσε η παρουσία του εις την ακολουθία της Λιτής, πριν την έναρξι του Όρθρου των Χριστουγέννων. Λίγο προ της πέμπτης πρωινής ώρας, εις το μέσον του σολέα του Μητροπολιτικού ναού, έψαλλε από καρδίας, με ύφος βυζαντινού ηγεμόνος, το «Μάγοι περσών βασιλείς...», καίτοι το εκκλησίασμα εκείνη την στιγμή δεν απετελείτο παρά από ελαχίστους φιλακολούθους. Ακουσίως μετεφέρεσο εις την «εκκλησία του χρυσού Τρικλινίου», και ανέμενες την εξέλιξι της ιεράς πανηγύρεως κατά την περιγραφή του «ψευδο-Κωδινού». Το εκκλησίασμα «εκρέματο» κυριολεκτικώς από τα χείλη του ψάλλοντος Μητροπολίτου.
Δεν είναι δυνατόν να λησμονήσω και την νύκτα της Μεγάλης Πέμπτης, όταν η ώρα είχε προχωρήσει πολύ, και η ακολουθία είχε φθάσει εις τα απόστιχα, οπότε συνήθως αποχωρεί ο περισσότερος κόσμος. Τότε, ο χοροστατών Μητροπολίτης έψαλλε, εις μέλος αργόν και ύφος υψηλόν, το δοξαστικό των αποστίχων, οπότε ολόκληρο το εκκλησίασμα καθηλώνετο, και παρέμεναν όλοι μέχρι τέλους της ακολουθίας, χωρίς καμμία δυσανασχέτησι.
Όλη αυτή η μεγαλόπρεπος διάθεσις δεν είχε κάτι το αυτάρεσκον. Όχι μόνον δεν ήθελε τον παραγκωνισμό των άλλων, αλλά αντιθέτως επεδίωκε να προσλάβη, κατά το δυνατόν, περισσοτέρους, και να τους υψώση εις την περιωπήν του ήθους του. Ήθελε και τους συλλειτουργούς του με ολόλαμπρες λειτουργικές στολές σαν τις δικές του, γνώστες της μουσικής και της θεολογίας, της τέχνης της ρητορικής και της ευγενείας των τρόπων.
«Αναπολώ με θαυμασμό τον τρόπο με τον οποίον συμπλήρωνε ή διόρθωνε τα σφάλματα των συλλειτουργών του και των ψαλτών. Ουδέποτε εθύμωσε ή εξετράπη οιονδήποτε τρόπον. Αντιθέτως παρενέβαινε αυτός με τέτοιο τρόπο, που το εκκλησίασμα σχημάτιζε την εντύπωσι ότι όλα πηγαίνουν καλώς, και πως οι αιτήσεις ή ο ύμνος που είπε ο Μητροπολίτης μάλλον του ανήκαν κατά την τάξιν. Μερικές φορές μάλιστα, σε ειδικές τελετές που ο διάκονος θα έπρεπε να τροποποιήση κάπως τις αιτήσεις για την περίστασι, ο Μητροπολίτης χαμηλοφώνως υπηγόρευε το κείμενο της αιτήσεως, δίκην υποβολέως, ή παρενέβαινε καταλλήλως, εκφωνώντας ο ίδιος την αίτισι και απαλλάσσοντας τον διάκονο εκ της αμηχανίας της περιστάσεως.
Ουδέποτε τον εθυμήθηκα να δίδη την εντύπωσι ότι είναι βιαστικός. Και λέγω, να δίδη την εντύπωσι, γιατί υπήρχαν κάποιες περιστάσεις που τον ανάγκασαν να συντομεύση ή και να μακρύνη τον χρόνο της ακολουθίας. Όμως πάντοτε, με πλήρη αντίληψι της περιστάσεως, εφήρμοζε συντομώτερο ή αργότερο ρυθμό εις την ακολουθίαν, εξ αρχής, ώστε ουδέποτε παρέλειπε κάτι, και μάλιστα από τα ουσιαστικά στοιχεία της ακολουθίας, ή προσέθετε περιττά για να καλυφθή ο χρόνος.
Καρπός αυτού του μέτρου του, είναι και οι σύντομες αγρυπνίες, μέχρι τη μία μετά το μεσονύκτιο. Έστω κι αν στασιάζεται η πρακτική αυτή, εν σχέσει προς τα γενικώς «παρ’ ημίν» κρατούντα, πάντως είναι αδιαφιλονίκητος καρπός της μέριμνάς του για την λειτουργική αγωγή του ποιμνίου του, και μέρος του οράματός του για μία λειτουργική αναγέννησι της Εκκλησίας. Φαίνεται πως ο μακαριστός Γέροντάς του Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος ο από Τραπεζούντος, τού μετέδωσε, κατά ένα τρόπο μυστικό, τον πόθο αυτό, για τον οποίον τόσο εργάσθηκε κι εκείνος ως πρόεδρος της Πατριαρχικής επιτροπής επί των λειτουργικών βιβλίων. Το όραμα της υποδειγματικής τελέσεως των ιερών ακολουθιών και κάθε ιεροπραξίας, απησχόλησε, θεωρητικώς και πρακτικώς, και τους δύο.
Η λειτουργική αναγέννησις που είχε οραματισθή δεν ήταν μόνον τυπική. Δεν ήθελε μόνον άρτια επιτέλεσι των ιερών τελετών, αλλά και ουσιαστική συμμετοχή εις την πνευματική ζωή. Ήθελε ο ασπασμός της αγάπης, πριν από την Θεία Κοινωνία, να είναι ουσιαστικός, γι’ αυτό προέβαινε σε όλες τις κατάλληλες ενέργειες. Ήξερε να τιμά για να φιλοτιμήση, και να επιτιμά, άκρως διακριτικά, για να συνετίση.
Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας είναι και η μέριμνά του για τις χειροτονίες. Είχε την γνώμην ότι πρέπει όλες οι ενορίες να έχουν τον δικό τους εφημέριο, ενώ παραλλήλως φρόντισε και για την δημιουργία νέων θέσεων, ώστε ο εκκλησιασμός των χριστιανών να είναι ανεμπόδιστος. Γνωρίζω ότι πόθος του ήταν να χειροτονήση νέους και μορφωμένους ιερείς. Προς τούτο απευθύνθη παντού και εκάλεσε πολλούς. Δυστυχώς η πρόσκλησίς του δεν βρήκε ικανή ανταπόκρισι. Ένα μεγάλο μέρος αυτών που εχειροτόνησε, δεν διαθέτουμε ιδιαίτερα προσόντα. Ο ίδιος είχε την συνείδησι ότι το γεγονός δεν τον τιμούσε ιδιαιτέρως, αλλά προτίμησε τον ονειδισμό αυτό, πιστεύοντας ότι προσφέρει εις την Εκκλησία ό,τι του ήταν δυνατόν. «Ο έχω, τούτο σοι δίδωμι», τον άκουσα πολλές φορές να λέη, με αίσθησι ταπεινώσεως και ενσυνειδήτου «κατανοήσεως» της ανεπαρκείας πολλών χειροτονηθέντων.
Εις τον λειτουργικό χώρο όπου εκινείτο καθημερινώς, ήθελε όλοι να αισθάνωνται γαλήνη και άνεσι. Έτσι συχνά συγκατέβαινε σε πολλά για να διευκολύνη τους άλλους. Αλησμόνητες είναι κάποιες περιπτώσεις ιερέων, που εταράσσοντο επί τη παρουσία του εις τον ναόν οπού εφημέρευαν, κυρίως κατά τα πρώτα χρόνια της αρχιερατείας του εις την Πάτρα. Ευθύς ως διαπίστωνε την ανεξήγητη γι’ αυτόν ταραχή τους, αμέσως τους περιέβαλλε με τόση πατρική αγάπη, ώστε μετέβαλλε την ίδια ώρα, την λύπη τους εις χαρά, καθ’ υπόδειξιν του Ευαγγελίου, όπως έλεγε.
Αλλά και η διακριτική συμπεριφορά του σε κάποιον υπέργηρο ιερέα που ήθελε να λειτουργήση, παρ’ ότι εκινδύνευε λόγω της ασθενείας του να πέση κάτω, είναι χαρακτηριστική της αγάπης και της ευφυΐας του Μητροπολίτου. Όσον ακόμη ευρίσκετο εις το ιερόν Βήμα, τον άφηνε παρά την Αγίαν Τράπεζαν, εις την πρώτη θέσι των συλλειτουργούντων, κατά τα πρεσβεία του. Όταν όμως ήλθε η ώρα της μεγάλης Εισόδου, για να αποφευχθή τυχόν κακό, λέγει εις τον ιερέα: «Πάτερ, εμείς οι δύο ως γεροντότεροι, ας καθήσωμε μέσα· ας αφήσωμε τους νέους να βγουν εις την Είσοδο». Ο ιερέας, χωρίς να υπολογίζη ότι ο Επίσκοπος παρέμενε για λειτουργικούς λόγους, εδέχθη ως τιμητική την πρότασι, και η θεία Λειτουργία συνεχίσθηκε χωρίς κάτι δυσάρεστο, από πάσης πλευράς.
Ενθυμούμαι ότι, περιέργως κατ’ εμέ, θεωρούσε καθήκον του να τελέση όποια ιεροπραξία του ζητούσαν, ως να ήτο εφημέριος. Κάποτε λοιπόν, μεταβαίνοντας για να τελέση το μυστήριο του γάμου, λησμονήθηκαν εις το κελλίον του το επιτραχήλιον και το ωμοφόριόν του. Τούτο όμως διεπιστώθη μόλις ήτο έτοιμος να βάλη «Ευλογητός». Για μια στιγμή εταράχθη και είπε με αυστηρό τόνο: «Έτσι ήλθαμε;». Αμέσως όμως συνήλθε, απέκτησε ευχάριστο διάθεσι, και καθησυχάζοντας τον υπεύθυνο για την μη συναποκόμισι των αμφίων, είπε σε κάποιον που είχε αυτοκίνητο να πάη να τα φέρη. Κι όλα αυτά, εντός δύο ή τριών λεπτών. Ταυτοχρόνως, για να μην δημιουργήση πρόβλημα εις τον κόσμον, άνοιξε την Ωραία Πύλη, και με πλήρη ηρεμία, ως να μην συνέβαινε τίποτε, εξεφώνησε σύντομο λόγο προς τους νεόνυμφους. Εν τω μεταξύ ήλθαν τα άμφια, και άρχισε το μυστήριο.
Αν είχα αντιληφθή καλώς, ήθελε, χωρίς προσωποληψία ή μικροπρεπείς διαχωρισμούς, να απονέμη τιμητικές διακρίσεις εις τους «συλλειτουργούς» και «συνδιακόνους» του, όπως συνήθιζε να αποκαλή τους κληρικούς του, αποβλέποντας κυρίως εις την πνευματική οικοδομή τους. Ζωηρά διατηρώ εις την μνήμη μου, την περίπτωσι κάποιου κληρικού, τον οποίον θα μετέθετε εις ενορία μεγαλυτέρας περιωπής. Κατά την τελευταία λειτουργία του εις την παλαιάν ενορία του, ο ιερεύς συνελειτούργησε μετά του Μητροπολίτου, τον οποίον και ευχαρίστησε δημοσίως για την αναγνώρισι και αμοιβή των κόπων του, εις την μικράν αυτήν ενορίαν, οπού «εβάστασεν, καθώς είπε, τον κόπον της ημέρας και τον καύσωνα». Αντιφωνώντας ο Μητροπολίτης, θέλοντας να θέση το όλον ζήτημα επί υγιούς βάσεως, συνετίζοντας τον ιερέα, αλλά χωρίς να σκανδαλίση το ποίμνιον, είπε μεταξύ άλλων, διακριτικώς: «Η Εκκλησία σήμερον σας αμείβει, πάτερ, ασχέτως των μεγάλων κόπων και μόχθων που κατεβάλατε γι’ αύτην την ενορία. Καθώς και ο οικοδεσπότης της παραβολής, έδωσε τον ίδιο μισθόν «εις τον έσχατον, καθάπερ και τον πρώτον...».
Εις τα πλαίσια της λειτουργικής αναγεννήσεως που επεχείρησε, ήταν και τα εγκαίνια των ιερών ναών της θεοσώστου επαρχίας του. Αρχίζοντας το 1974 με τον ναό του Πολιούχου, οπού μερίμνησε να κληθή πλήθος αρχιερέων, ώστε να δοθή η απαραίτητος τιμή, συμφώνως προς την μεγαλοπρεπή, αρχοντική αντίληψί του, εν συνεχεία, επροχώρησε εις τον εγκαινιασμό πλείστων άλλων εκκλησιών (περί τις 100). Τα εγκαίνια αυτά ήσαν παραλλήλως ένα εμπεριστατωμένο και εποπτικό μάθημα λειτουργικής για όλο το εκκλησίασμα. Κατά τις τελετές αυτές ήταν, εκτός από λειτουργός, και ψάλτης, και υπομονετικός κατηχητής, που εξηγούσε εις τον κλήρο και τον λαό την σημασία κάθε μιας πράξεως των εγκαινίων, σε σχέσι μάλιστα με όλες τις άλλες λειτουργικές πράξεις της Εκκλησίας. Αν συμμετείχες μαζί του σε μερικά εγκαίνια, ευκόλως μετά θα μπορούσες να συγγράψης μία πλήρη πραγματεία περί εγκαινίων.
Τέλος, εάν για τον προηγούμενο Μητροπολίτη Πατρών, η θεία Πρόνοια του επεφύλαξε την τιμή να συνδέση το όνομά του με την επαναφορά της Τιμίας Κάρας του Αποστόλου Ανδρέου, εις τον σημερινόν Μητροπολίτην δεν εδείχθη ολιγώτερον δαψιλής. Ηυτύχησε να ιδή επιστρέφοντα δι’ ενεργειών του εις την Πάτρα, το σωζόμενο τμήμα τού Σταυρού τού Μαρτυρίου τού Πρωτοκλήτου, ως επισφράγησι, και επευλογία της πνευματικής αναμορφώσεως που επεχείρησε. Η τελετή της παραδόσεως εις αυτόν του ιερού λειψάνου τού Σταυρού, τον Ιανουάριο του 1980, οργανωμένη με πληρότητα και με ορθόδοξο συμμετοχή, νομίζω ότι αποτελεί ικανή ένδειξι εκκλησιαστικής ευαισθησίας και λειτουργικής αναγεννήσεως εκ μέρους του τιμωμένου Μητροπολίτου.

Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Μπαρούσης

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Αισιόδοξος άνθρωπος - Τσέχωφ, Αντόν Παύλοβιτς


Εάν θέλεις να γίνεις ένας αισιόδοξος άνθρωπος και να καταλάβεις τη ζωή, τότε πάψε να πιστεύεις σ' αυτά που λένε και γράφουν, αλλά να παρατηρήσεις και να αναλύσεις.

Τσέχωφ, Αντόν Παύλοβιτς

Αγώνα πίστεως και αρετής - π. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Εκείνο όμως που χρειάζεται εμείς οι ίδιοι να κάνουμε, είναι το να γίνει ο καθένας από εμάς άξιος να οικοδομηθεί επάνω στον Χριστό. Και για να γίνει τούτο, είναι φυσικά ανάγκη να καλλιεργήσουμε και να κατεργαστούμε τον εαυτό μας, ώστε ως ζωντανός λίθος ο καθένας να ομοιάζει κατά το δυνατόν προς τον ακρογωνιαίο, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.
Οπωσδήποτε η καλλιέργεια αυτή και η λείανση του χαρακτήρα μας, επόμενο είναι να χρειάζεται υπομονή και επιμονή στον ευλογημένο αγώνα. Στον αγώνα της πίστεως και της αρετής. Στην απόλυτη εφαρμογή των θείων εντολών, στην προσευχή, στην μυστηριακή ζωή και γενικώς σε όλη την ευλογημένη ζωή που μας προσφέρει η Εκκλησία μας και που την ονομάζουμε Ορθόδοξη πνευματικότητα.

Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος

Στην "Παναγία του Πέρα" στην Πόλη - Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος


«Αγαλλιάσθω σήμερον ο ουρανός άνωθεν, και αι νεφέλαι ευφροσύνην ρανάτωσαν, επί τα λίαν παράδοξα μεγαλεία του Θεού», όσα συμβαίνουν γύρω από την αγίαν μορφήν της Υπεραγίας Θεοτόκου! Ας χαρώμεν και ημείς, αδελφοί και τέκνα ηγαπημένα, την μεγάλην εορτήν της Παναγίας! Ιδίως ημείς οι ενταύθα, οι «ολίγοι και αμέτρητοι» της Ομογενείας, ας χαρώμεν επιπροσθέτως δια την επαναλειτουργίαν του αγίου Ναού της. Η Παναγία μας του Πέραν είναι και πάλιν ανοικτή από σήμερον, με ανοικτήν την μητρικήν της αγκάλην δια να μας χωρέση όλους, να ενωτισθή την προσευχήν μας, να ακούση το παράπονόν μας, να σπογγίση τα δάκρυά μας, να αναπτερώση τας ελπίδας μας! Και έχομεν ελπίδας πολλάς! Είναι χαρούμενη η ιδία η Παναγία, είναι ιλαρά, είναι ολόφωτος, έχει ζωήν και «περισσόν ζωής», και επείγεται να χαρίση τον πλούτον των χαρίτων της εις ημάς, τα παιδιά της. Και ημάς, εδώ εις την πόλιν της -διότι υπό την προσωπικήν της προστασίαν ετέθη από της ιδρύσεώς της η Κωνσταντινούπολις- μας λογαριάζει δύο φορές παιδιά της, αν λάβωμεν υπ’ όψιν τους στίχους του πονεμένου ποιητού: «Μάννα του Πλάστη μια φορά, και δυό φορές δική μου! Γιατί έχεις δυό φορές παιδί εκείνον οπού κλαίει»!... Ναι, εκλαύσαμε πολύ. Επονέσαμε πολύ. Αναιτίως και χωρίς καμμίαν ευθύνην, καμμίαν ενοχήν από μέρους μας. Τώρα είναι πλέον καιρός να χαρούμε. Να ιδούμε αποκαθισταμένους όχι μόνον τους ιερούς ναούς μας, αλλά και τας γενομένας εις βάρος μας πολλάς αδικίας. Τώρα είναι καιρός ανασυγκροτήσεως και πορείας της Ομογενείας προς ένα καλύτερον μέλλον. Αυτό το μέλλον το δικαιούμεθα, μας ανήκει και θα έλθη. Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνει σήμερα προς πάσαν κατεύθυνσιν η πονεμένη Ρωμηοσύνη της Κωνσταντινουπόλεως. Χρόνια σας πολλά, αδελφοί και τέκνα επιπόθητα!

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Πανηγυρικός της ημέρας εις την Δοξολογία υπέρ των Ενόπλων Δυνάμεων εις τον Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελιστρίας Πατρών από τον κ. Νικόλαο Μεσσαλά


Χρέος καί ἐθνικό καί ἱστορικό καί ἱερό καί ἀληθινό ὅρισε κατά τή σημερινή ἑορτή τῶν ἱερῶν Εἰσοδίων τῆς Παναγίας μας, πού σάν σήμερα τό 1940 ὁ ἔνδοξος Ἑλληνικός Στρατός ἀπελευθέρωσε τήν Κορυτσά, νά συνεορτάζουν καί οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις τοῦ Ἔθνους μας.
Σήμερα οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις τοῦ Ἔθνους μας πανηγυρίζουν, διότι ἑορτάζει ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός μας, ἡ Ὁποία ἀπό τό 626 μέχρι σήμερα καί τίς προστατεύει καί τίς σκεπάζει καί τίς ὁδηγεῖ. Γι’ αὐτό ἀκριβῶς λίγο πρίν ψάλαμε «Τῇ Ὑπερμάχω Στρατηγῷ τά νικητήρια...»
Καί μοῦ ἔρχονται ἀφθορμήτως καί τά λόγια τοῦ Γέρου τοῦ Μωριά Θ. Κολοκοτρώνη ἀμέσως μετά τή μάχη τοῦ Βαλτετσίου " 23 ὥραις ἐβάσταξε ὁ πόλεμος. Ἐκείνην τήν ἡμέρα ἦτον Παρασκευή καί ἔβγαλα λόγον, ὃτι: πρέπει νά νηστεύσωμεν ὃλοι διά δοξολογίαν ἐκείνης τῆς ἡμέρας, καί νά δοξάζεται αἰῶνας αἰώνωνἔως οὗ στέκει τό ἐθνος, διατί ἦτον ἡ ἐλευθερία τῆς Πατρίδος." (σ. 70, Διήγησις Συμβάντων τῆς Ἑλληνικῆς Φυλῆς ἀπό τά 1770-1836, Ἀθήνησιν 1846).
ἀλλά καί ὁ στῖχος τοῦ Προφητάνακτος Δαυΐδ «Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, συστήσασθε ἑορτήν» (ψ. 117).
Οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις μας ἔχουν μιά ἔνδοξη ἱστορική πορεία 3.000 ἐτῶν, ὅπου διαπιστώνουμε τήν γενναιότητα, τήν ἀνδρεία, τήν μεγαλοψυχία, τήν παλληκαριά, τό φιλότιμο, τήν ἀγάπη πρός τήν Πατρίδα, ἀλλά καί τήν πίστη εἰς τόν Θεόν τῶν στρατιωτῶν μας, ἀφοῦ αὐτά εἶναι μάλιστα καί χαρακτηρικά ὅλων τῶν Ἑλλήνων.
Στήν πρό Χριστοῦ ἐποχή, οἱ πρόγονοί μας ἄρχιζαν τά πάντα ἀπό τούς Θεούς καί κατέληγαν σ’ αὐτούς, ἄν καί εὑρίσκοντο στήν εἰδωλολατρεία καί ἄγνοια τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, διότι ἀκόμη καί στή πιό ὑψιλή τους φιλοσοφική πορεία οἱ Ἑλληνες θεολογοῦσαν.
Γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές μόνον ἕνα παράδειγμα. Ὁ ἱστορικός Ξενοφῶντας γράφει χαρακτηριστικῶς στό βιβλίο του Κύρου Ἀνάβαση: «Λέγω, ὅτι πολλαί καί καλαί ἐλπῖδες ἡμῖν εἰσί σωτηρίας. Πρῶτον μέν γάρ ἡμεῖς μέν φυλάττομεν τούς τῶν θεῶν ὅρκους, οἱ δέ πολέμιοι ἐπιορκοῦσί τε καί τάς σπονδάς παρά τούς ὅρκους λύουσιν. Ἐπεί δέ ταῦτα οὕτως ἔχει, τοῖς μέν πολεμίοις ἐνάντιοι εἰσίν οἱ θεοί, ἡμῖν δέ σύμμαχοι, (καί οἱ ὁποῖοι θεοί) οἵ περ ἱκανοί εἰσί καί τούς μεγάλους ταχύ μικρούς ποιεῖν καί τούς μικρούς, κἄν ἐν δεινοῖς ὦσι, σώζειν εὐπετῶς, ὅταν βούλωνται». Θαυμάστε θεολογία!
Στήν μετά Χριστόν ἐποχή, μέσα στήν Ἐκκλησία, μέσα δηλ. στήν ὀρθή πίστη καί ἀλήθεια γιά τόν Χριστό, ἔτσι ὅπως αὐτή μᾶς παραδόθηκε ἀπό τούς ἁγίους Ἀποστόλους, βιώθηκε ἀπό τήν Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ καί ἐκφράσθηκε ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους καί τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Ἑλληνισμός ὁλοκληρώνεται, ἀφοῦ βρίσκει τίς ἀπαντήσεις του στά μεγάλα φιλοσοφικά - ὀντολογικά ἐρωτήματα πού ἔθεταν οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας, καί ἔτσι παρουσιάζεται καί γνωρίζεται πλέον ὡς Ἑλληνοοθροδοξία.
Στήν ἱστορική πορεία τοῦ Ἔθνους μας ἀπό τήν ἵδρυση τῆς Κωνσταντινουπόλεως τό 330 μ. Χ. μέχρι σήμερα, ἀπό τόν κραταιό αὐτοκράτορα μέχρι καί τόν τελευταῖο πολίτη καί στρατιώτη αὐτή ἡ ὀρθή πίστη στό Θεό διαποτίζει καί νοηματοδοτεί κάθε πτυχή τοῦ βίου.
Ἔτσι, ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος πανθομολογεῖται ὡς Ὑπέρμαχος Στρατηγός, τό σύμβολο τοῦ τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ καθίσταται «Χριστιανῶν ἡ ἐλπίς, πεπλανημένων ὁδηγός, χειμαζομένων λιμήν, ἐν πολέμοις νῖκος, οἰκουμένης ἀσφάλεια, ἀσθενούντων ἰατρός, νεκρῶν ἡ ἀνάστασις», οἱ Ἅγιοι γίνονται οἱ προστάτες τοῦ καθενός προσωπικῶς ἀλλά καί τοῦ Λαοῦ καί τῶν στρατιωτῶν μας γενικότερα.
Γι’ αὐτό καί ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης γράφει στά Ἀπομνημονεύματά του, ὅτι οἱ νέοι Ἕλληνες εἶναι ἀπόγονοι τῶν παλαιῶν Ἑλλήνων καί παιδιά τῶν συνεχιστῶν τῆς δικῆς τους ἱστορικῆς παρουσίας «τοῦ Ρήγα, τοῦ Μάρκου Μπότσαρη, τοῦ Καραϊσκάκη, τοῦ Δυσσέα, τοῦ Διάκου, τοῦ Κολοκοτρώνη, τοῦ Νικήτα, τοῦ Κυριακούλη, τοῦ Μιαούλη, τοῦ Κανάρη, τῶν Ὑψηλάντων, πού θυσίασαν τήν ζωή τους καί τήν κατάστασή τους δι’ αὐτείνη τήν Ὀρθόδοξην θρησκείαν καί δι’ αὐτείνη τήν ματοκυλισμένη μικρή τους Πατρίδα».
Καί ὁ Γέρος τοῦ Μωριά σέ λόγο του πρός τούς μαθητές τούς συμβούλεψε: «Πρέπει νά φυλάξετε τήν Πίστη μας καί νά τήν στερεώσετε. Διότι ὅταν ἐπιάσαμε τά ἅρματα εἴπαμε πρῶτα ὑπέρ Πίστεως καί ὑστερα ὑπέρ Πατρίδος». Τήν δέ πρωτοχρονιά τοῦ 1843 σέ κάποια συζήτηση πού ἔγινε στό σπίτι του καί διασώζεται στά ἀπομνημονεύματά του (ἔνθα ἀνωτέρω σ. Λζ) εἶπε: "θύς ἔπειτα ἀπό τήν θρησκείαν φῶς φοτεινότερο. Τά πρωτεία εἰς τόν σταυρό! Καί δόξα αἰώνων εἲς τούς σταυρωμένους διά τήν πίστιν καί διά τό γένος! Σᾶς μοίρασα τά στρενιάτικα, δεν ἒχω ἂλλα, τά ἒσωσα. Καλή μας χρονιά μέ ὑγείαν."
Μετά ἀπό σαράντα ἡμέρες κοιμήθηκε.
Καί ἐπαληθεύονται ἔτσι ὄχι μόνον γιά τίς Ἔνοπλες Δυνάμεις μας ἀλλά γιά ὅλο τό Ἔθνος τά λόγια τοῦ προφητάνακτος Δαυΐβ «Ἐν τῷ Θεῷ ποίσωμεν δύναμιν καί αὐτός ἐξουδενώσει τούς ἐχθρούς ἡμῶν (ψ.34) ... οὐ γάρ ἐπί τῷ τόξῳ μου ἐλπιῷ καί ἡ ρομφαία μου οὐ σώσει με (ψ.43) .... Μακάριον τό Ἔθνος, οὗ ἐστί Κύριος ὁ Θεός αὐτοῦ, λαός, ὅν ἐξελέξατο ( ὁ Κύριος) εἰς κληρονομίαν ἐαυτῷ (ψ. 32)».
Σήμερα πόσο μποροῦμε νά ζοῦμε καί νά αἰσθανόμαστε ἔτσι, ὅταν μᾶς σερβίρονται τόσο ὡραῖα τά μηνύματα τοῦ διεθνισμοῦ, τῆς παγκοσμιοποίσεως, τῆς καπιταλιστικῆς καί ὑλιστικῆς νοοτροπίας; «Γι’ αὐτό καί 170 χρόνια τώρα, γράφει ὁ καθηγητής Γιανναρᾶς τό 1997, δέν ξέρουμε τί νά ἀποκάνουμε μέ τά πιό ἁπτά κατάλοιπα τῆς Ἑλληνικῆς οἰκουμενικότητας: τήν βυζαντινή μας παράδοση καί ἐκκλησιαστική ὀρθοδοξία. Ὁ μεταπρατικός διεθνισμός τῶν «προοδευτικῶν» μας διανοουμένων ταύτισε τό Βυζάντιο μέ τόν δυτικό σκοτεινό Μεσαίωνα καί τήν ἐκκλησιαστική ὀρθοδοξία μέ τή θρησκεία ὅπως τή γνώρισε ἡ Δύση ὡς «ὄπιο τοῦ λαοῦ». Ἡ ἀντίσταση τῶν «συντηρητικῶν» ἦταν ἐξίσου μεταπρατική: Μεταποίησαν τή ζωντανή ἑλληνική παράδοση σέ ἐθνικιστικό ἰδεολόγημα, σέ κούφια κρατική ρητορεία» (Μνήμη 1922, 1997).
Σήμερα ἀκούγονται φωνές νά βγάλουμε τίς εἰκόνες ἀπό τά δημόσια κτίρια, τόν τίμιο Σταυρό ἀπό τό λαιμό τους οἱ δικαστές, νά παραχαράσσουμε τήν ἱστορία μας σέ διδακτικά βιβλία ἤ νά προτείνονται ἀνιστόριτα βιβλία ἱστορίας σέ ἐπίσημες κρατικές ἱστοσελῖδες, ἀπό ἐπίσημα χείλη ἐπίσης νά διδάσκονται τά Ἑλληνόπουλα τήν ἀγγλική γλώσσα ὡς δεύτερη ἐθνική καί νά ἀλλάξουμε τό σχεδόν 4.000 ἐτῶν ἀλφάβητό μας μέ τό λατινικό καί ἄλλα πολλά.
Γράφει ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης: «Δύστυχη Ἑλλάδα, νά ‘ταν οἱ ξένοι μονάχα. Μά καί οἱ Ἕλληνες; Καί καλά, οἱ Ἕλληνες γενικά. Μά καί οἱ πιό κοντινοί μας, οἱ «διανοούμενοι»; Νά βλέπουν τόν τόπον τους μέ συγκατάβαση, σά μιά ὁποιαδήποτε μικρή χώρα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς; ... Ἔ, λοιπόν, κι ἐγώ θά τό ἐξομολογηθῶ μέ μιάν εἰλικρίνεια πού δέν ἀξίζει νά τήν εἰρωνευθεῖ κανείς: νιώθω ἕνας ἀριστοκράτης πού ἔχει - ὁ μόνος πού ἔχει – τό προνόμιο νά λέει τόν οὐρανό «οὐρανό» καί τή θάλασσα «θάλασσα», ἀκριβῶς ὅπως ἡ Σαπφώ, ἀκριβῶς ὅπως ὁ Ρωμανός, ἐδῶ καί χιλιάδες χρόνια, καί μόνον ἔτσι νά βλέπω ἀλήθεια τό γαλάζιο τοῦ αἰθέρος ἤ ν’ ἀκούω τό ρόχθο τοῦ πελάγους» (Τό χροικό μιᾶς δεκαετίας,1974).
Σεβασμιώτατε, ἐπιτρέψτε μου νά τελειώσω κατά τήν ἐπίσημη καί πανηγυρική αὐτή ἡμέρα πού τιμοῦμε τίς ἔνδοξες Ἔνοπλες Δυνάμεις τοῦ Ἔθνους μέ δύο ρήσεις πού ἠχοῦν μέσα μου πάντοτε καί ἔχουν πολλά νά μᾶς ποῦν:
Ἡ πρώτη εἶναι τοῦ Γεωργίου Σεφέρη: «Εἴμαστε ἕνας λαός μέ παλικαρίσια ψυχή, πού κράτησε τά βαθιά κοιτάσματα τῆς μνήμης του σέ καιρούς ἀκμῆς καί σέ αἰῶνες διωγμῶν καί ἄδειων λόγων. Τώρα πού ὁ τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει νά θέλει νά μᾶς κάνει τρόφιμους ἑνός οἰκουμενικοῦ πανδοχείου, θά τήν ἀπαρνηθοῦμε ἄραγε αὐτή τή μνήμη (αὐτή ἡ παράδοση); Θά τό παραδεχτοῦμε τάχα νά γίνουμε ἀπόκληροι; Δέ γυρεύω μήτε τό σταμάτημα, μήτε τό γύρισμα πρός τά πίσω. Γυρεύω τό νοῦ, τήν εὐαισθησία καί τό κουράγιο τῶν ἀνθρώπων πού προχωροῦν ἐμπρός ... Βρισκόμαστε σ’ ἕνα σταυροδρόμι. Δέν εἴμασταν ποτέ ἀπομονωμένοι. Μείναμε πάντα ἀνοιχτοί σ’ ὅλα τά ρεύματα - Ἀνατολή καί Δύση. Καί τ’ ἀφομοιώναμε θαυμάσια τίς ὧρες πού λειτουργούσαμε σάν εὔρωστος ὀργανισμός» (Ἡ γλώσσα στήν ποίησή μας,1964).
Καί ἡ δεύτερη εἶναι τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη: «Εἶμαι ἕνας μικρός Ἕλληνας» δηλ. εἶμαι ἕνας πιστός Ἕλληνας Ὀρθόδοξος. Εὐχαριστῶ.

Νικόλαος Μεσσαλᾶς