ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΤΗ ΠΑΤΣΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΥΒΟΛΗΤΗ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Βράδυ είκοσι προς είκοσι μια Ιουλίου. Μια πολύ δύσκολη νύχτα για όσους
πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή αμύνης. Στη Λεμεσό ήταν γενική η συσκότιση. Είχαμε
πάει σε μια θεία στη Μέσα Γειτονιά κοντά με τη μητέρα και τα αδέρφια μου. Ο
πατέρας ήταν στην Πολιτική Άμυνα. Τον πλήγωνε η απειρία η ανοργανωσιά.
Από τότε σκέφτομαι εκείνες τις νύκτες και τις αιματηρές ημέρες. Αυτούς που πολέμησαν προδομένοι, πονεμένοι, αβοήθητοι.
Αυτοί δεν μιλούν πολύ για το δικό τους μερτικό. Ομιλούν για τους σειράες τους για αυτόν που υποχωρούσε τελευταίος με το βαρύ πυροβόλο από τον Πενταδάκτυλο. Όταν μου τον περιέγραψε ο Νότης ο μαχητής των βουνών έσχατος κι αυτός των υποχωρήσεων ελπίζοντας να θυσιαστεί παρά να δει την πατρίδα σκλάβα.
Πήγα και βρήκα τον πολυβολητή τον Παπακωνσταντίνου στην Αγία Άννα. Στην αρχή δεν μιλούσε. Ήταν το 1991 ο πόνος νωπός. Ύστερα ανέφερα ονόματα. Χάρηκε για τον Νότη. Είπε για τον ηρωισμό των άλλων. Ομολόγησε πως το φορτώθηκε από τον τουρκομαχαλά στη Σκάλα. Έκρινε πως θα ήταν πολύτιμο για τις δύσκολες άνισες μάχες που τους περίμεναν. Τόνισε για την ανδρεία του λοχαγού τους. Δεν ήθελε τίτλους ηρωισμού. Οδηγός βυτιοφόρου επικινδύνων καυσίμων. Τρεις φορές έσωσε δεκάδες καταδρομείς. Ο Νότης έλεγε πως κατά τα τέλη Αυγούστου όταν έλαβαν τελικές θέσεις ο επικεφαλής είπε στον πολυβολητή. Σου φώναζα όταν το φόρτωνες στη Λάρνακα. Μας έσωσες όλους τόσες φορές.
Ήταν γιος ενός Ιερέα πρωτινού αρχαίου κατά τα λεγόμενα του πατρός Συμεών
του Αγιογράφου.
Γιάννης Πεγειώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου