Μνήματα - Νίκος Παλουμπιώτης

 

Μνήματα

Αφήστε τα λουλούδια σας

Ποιο σιμά δεν προκειται να ρθούμε

Σαββατίζουν οι ψυχές

Γιούλια και κρίνα παραπλανούν το θάνατο

Απ τα βάθη των καιρών ταξιδεύουν οι ψυχές

Τσακισμένο βράχο μετακινώντας

Ο ίδιος βράχος, ο Άφραχτος, ο φορτωμένος πληγές

Σάββατα παντοτινά

Και μπροστά η Ανάσταση .

 

Αφήστε τα λουλούδια σας

Στον αυλόγυρο της όγδοης ημέρας

Τα μελλούμενα τα μη λεγόμενα

Στη δρόσο του πρωινού

Κάτω απο κυπαρίσσια χιλιόχρονα

Ονόματα μες το λιβάνι αναδύονται μαζί με τις μορφές τους

Ο Θεός αγαπά τα καντήλια των ανθρώπων

Περισσότερο από τα αστέρια του

Κι ακόμα μπροστά η Ανάσταση.

 

Αφήστε τα λουλούδια σας

Ελαφρές πατημασιές στο νοτισμένο χώμα

Ανάμεσα σε μνήματα και ξεχασμένους σταυρούς

Περιπλανώμενος ανάμεσα σε δύο κόσμους

Ο ένας νεκρός και ο άλλος ανήμπορος να ζήσει

Στον τόπο της σιωπής εκεί εξηγούνται όλα

Το στερνό φιλί που δίνεις ποτέ δεν ξεθωριάζει

Τόσα τα μνήματα,δυο φορές τόσα τα στερνά φιλιά

Κι ακόμα μπροστά η Ανάσταση.

 

Αφήστε τα λουλούδια σας

Αναμμένο το κερί της Μνημοσύνης

Και ένα χαμόγελο λουλούδια από δικό σου κήπο

Γίνηκες ένα με το χώμα, ένα με το φως

Ζωντανός τώρα σε καινούριο κόσμο

Στοχασμοί φοβισμένοι της αιώνιας απορίας

Απιθώνοντας τα κρύα λουλούδια

Στο ζεστό μάρμαρο.

 

Νίκος Παλουμπιώτης