«ΜΕΙΖΩ ΤΟΥΤΩΝ ΟΨΕΙ …» - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

«ΜΕΙΖΩ  ΤΟΥΤΩΝ  ΟΨΕΙ …»

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

     Πρώτη Κυριακή των Νηστειών, «Κυριακή της Ορθοδοξίας» ! Ήτοι, της νίκης της Αλήθειας της Εκκλησίας εναντίον των όλων των παραφθορών της-«αιρέσεων». Με το Ευαγγέλιο να μας πηγαίνει στις απαρχές, τις πρώτες μέρες, τις πρώτες κινήσεις του Χριστού. Στο περί το Φίλιππο και Ναθαναήλ θαυμάσιο και θαυμαστό περιστατικό, που έλαβε χώρα όταν, τριαντάχρονος άνδρας, άνθρωπος απλός καθ’ όλα εξωτερικά, έκανε έναν περίπατο στη Γαλιλαία. «Τη επαύριον, ηθέλησεν ο Ιησούς εξελθείν εις την Γαλιλαίαν. Και ευρίσκει Φίλιππον, και λέγει αυτώ. Ακολούθει μοι». Αυτός τον ακολουθεί, και όχι μόνο, αλλά και γνωρίζει πολύ καλά ποιον ακολουθεί, ως δείχνει το γραφόμενο παρευθύς.

     «Ευρίσκει Φίλιππος το Ναθαναήλ και λέγει αυτώ. Αυτόν που προανήγγειλε ο Μωυσής στο νόμο και οι Προφήτες τον βρήκαμε, είναι ο Ιησούς, ο γιος του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ». Τον ακούει όμως να του αντιτείνει. «Μπορεί από τη Ναζαρέτ να βγει τίποτα καλό»; Αλλά, δεν κομπιάζει, δεν τα χάνει, του  αντιπροτείνει αμέσως τι πιο απλό, τι πιο λογικό. «Έρχου και ίδε» ! Έλα και δες μόνος σου αν έχω δίκιο, αν αυτό που σου λέω είναι αληθινό. 

     Και πηγαίνουν, και πλησιάζουν, και ακούν το Χριστό να τους καλοδέχεται   απευθυνόμενος στο νέο επισκέπτη προφανώς. «Να ένας γνήσιος Ισραηλίτης χωρίς δόλο μέσα του». Έκπληκτος ο Ναθαναήλ, και όχι μόνο, τον ρωτά. «Κι εσύ από πού με ξέρεις»; «Απεκρίθη ο Ιησούς και είπεν αυτώ. Προτού σου πει ο Φίλιππος να έρθεις, σε είδα που καθόσουν κάτω από τη συκιά» ! Αυτό, μόνο αυτό, τίποτε άλλο, οπότε ακούει παρευθύς απ’ το Ναθαναήλ μια ομολογία αγαθής ψυχής, ανοιχτής καρδιάς. «Δάσκαλε εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς του Ισραήλ» ! Το εντελώς αντίθετο απ’ αυτό που είπε στο Φίλιππο λίγο πριν. Η αμφιβολία ή αμφισβήτηση είχε γίνει αναμφίβολη ομολογία, πίστη δυνατή !

      Ο Χριστός έχει καταλάβει πολλά τε και καλά για το Ναθαναήλ, και πάει το πράγμα πιο πέρα, πιο μέσα του, πιο ψηλά στην αυριανή προοπτική. «Επειδή σου είπα ότι σε είδα κάτω από τη συκιά, γι αυτό πιστεύεις;», τον ρωτά και συνάμα προσθέτει. «Μείζω τούτων όψει»» ! Έχεις να δεις πιο μεγάλα, πιο σπουδαία, πιο θαυμαστά. Έτι δε και ολοκληρώνει απευθυνόμενος και στους δυο, και απ’ αυτούς στους πάντες αποκαλυπτικά ! «Σας λέω αλήθεια, σας βεβαιώνω ότι, σύντομα θα δείτε να έχει ανοίξει ο ουρανός και οι άγγελοι του Θεού να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν πάνω στον Υιόν του ανθρώπου» !

        Σε πρώτη φάση, και για την ώρα κρατάμε μέσα μας καλά το όλο αυτό. Ένας απλός άνθρωπος, κάνει περίπατο στη Γαλιλαία. Καλεί κάποιους ψαράδες να τους κάνει «ψαράδες ανθρώπων», ως είπε σε πρότερο περίπατο στους Ανδρέα και Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη. Που κι αυτοί, δεν ξέρω τι να κατάλαβαν εκείνη την ώρα, κανείς δεν ξέρει, όλοι όμως ξέρουμε ότι ως και οι δυο σημερινοί παρευθύς τον ακολουθούν. Μάλιστα για τους Ιάκωβο και Ιωάννη το Ευαγγέλιο επισημαίνει. «Παράτησαν τα δίχτυα που διόρθωναν εκείνη την ώρα, και τον πατέρα τους Ζεβεδαίο, και τον ακολούθησαν» !

     Κρατάμε επίσης και το υπέροχο του Φίλιππου προς Ναθαναήλ. «Έρχου και ίδε», έλα και δες μόνος σου, και αποφάσισε. Μην το αφήνεις στην τύχη, μην το παρατάς ! Κρατάμε και την αμφιβολία, αμφισβήτηση Ναθαναήλ. «Μπορεί από τη Ναζαρέτ κάτι καλό να βγει»; Μα πιο πολύ απ’ όλα κρατάμε την αναμφίβολη πίστη του που δεν άργησε να ’ρθει. «Δάσκαλε, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού». 

     Κρατάμε μέσα μας καλά ότι, για το, και με, το Χριστό όλα μπορούν να επισυμβούν ! Ιδιαίτερα αν ιδεί, αν καταλάβει πως στέκει ενώπιον μια ψυχή με μια έστω και χαραμάδα ειλικρίνειας, αγαθής διάθεσης, και αγάπης ανοιχτή  !

******   ***   ******

      «Μείζω τούτων όψει» ! Και ως το είπε, και άκουσαν, και είδαν, και έζησαν τρία χρόνια κοντά, πλάι στο Χριστό, κι ο Φίλιππος, κι ο Ναθαναήλ, κι οι άλλοι μαθητές πολλά, και πολύ μεγάλα, και πολύ θαυμαστά. Καινή διδαχή για την Αγάπη και αφειδώλευτη προσφορά αγάπης, και Θαύματα ! Αλλά και Πάθος, και Σταυρό, και Θάνατο, και Τάφο, «που για όλους τους ανθρώπους υπέμεινε ο Χριστός». Και το απίστευτο, ακόμα κι απ’ τους ίδιους τους Μαθητές, όμως γεγονός, την τριήμερη Ανάσταση ! Και την Ανάληψη που κορύφωσε το θαυμασμό τους. Και τέλος τη θεία επισφράγιση όλων, το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, που τους ανακαίνισε εκ βάθρων, τα άλλαξε μέσα τους όλα, κι έκανε να κινούνται και να ενεργούν κατά το φως του Χριστού !

       Και ίδρυσαν την Εκκλησία με ζωντανά παρόντα τον Ίδιο, «Σώμα και Αίμα Χριστού, ζωή και περίσσια ζωής». Και, «Του δε πλήθους των πιστευσάντων ην η ψυχή και η καρδία μία» ! Και τι υπέροχη ατμόσφαιρα, και τι θαυμάσια εμπειρία κτίσης καινής και δημιουργίας που την παραδίδουν ως ατίμητο θησαυρό στην Εκκλησία των αιώνων. «Σας γράφουμε γι Αυτόν που ακούσαμε, και είδαμε με τα μάτια μας, και αγγίξαμε», και ζήσαμε μαζί του, πλάι του, άμεσα, στενά. όταν ήρθε ως άνθρωπος στη γη. Για τον Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού, για να έχετε κι εσείς την ίδια μ’ εμάς ολοκληρωμένη χαρά», ως γράφει εκ μέρους όλων των Μαθητών και Αποστόλων, Ιωάννης ο Ευαγγελιστής-«Ο ακηκόαμεν, ο εωράκαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, ο εθεασάμεθα και αι χείρες ημών εψηλάφησαν … απαγγέλλομεν υμίν ίνα η χαρά υμών η πεπληρωμένη»-αρχή Α΄ Επιστολής.

      Κατάθεση εμπειρίας απροσμέτρητης αξίας, κατάθεση εμπειρίας ατόφιας θείας δυναμικής ! Και τι απέμενε ως χρέος όλων και οφειλή εδώ. Το έχει προσδιορίσει ο Χριστός, μια πίστη-εμπιστοσύνη έστω και τόση δα ! «Ωσεί κόκκον σινάπεως» ! Μια αγαθότητα και αυθόρμητη αγάπη μικρού παιδιού. «Άφετε τα παιδία ελθείν προς με, των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών». Πολύ απλά, πολύ κοινά, πιο χαμηλά το κεφάλι-νου, πιο ψηλά την καρδιά, την αμέριστη αγάπη, πρόκειται για πράγματα που είναι ασύλληπτα !

      Και λοιπόν τι έγινε, της Εκκλησίας εντός αμέσως μετά δυστυχώς ! Διύλιση των ασύλληπτων με πιο ψηλά το νου τον παλιό. Και από πρωτοπόρους, υποτίθεται, του Χριστού δασκάλους ή κληρικούς. Μαρκίων, Άρειος, Μακεδόνιος, Νεστόριος, Ευτυχής … Γνωστικισμός, Αρειανισμός Νεστοριανισμός, Μονοφυσιτισμός, Μονοθελητισμός, Μονοενεργητισμός … Ευτυχώς όμως και Οικουμενικές Σύνοδοι, πρώτη, δεύτερη … έκτη, πενθέκτη. Κι εκεί που είπαμε, τέλος μ’ αυτό το δεινό, το κακό, μας προέκυψε η Εικονομαχία, ως αυτοκρατορική συν ιεραρχική επιδρομή από 727 έως 843 έτη δεκάξι και εκατό συναπτά. 

      Οι άγιες Εικόνες και η τιμή τους, ήταν από αίρεση μέχρι και ειδωλολατρία ! Λες και δεν ήρθε ως άνθρωπος ο Χριστός, και δεν τον είδε κανείς ! Ήταν Θεός αέρας, λέει, κι αδύνατο, κι ανίερο, κι ανεπίστρεπτο να ζωγραφιστεί, να εικονιστεί, να τιμηθεί. Ο Μονοφυσιτισμός είχε τρυπώσει από την πίσω πόρτα, με αυτοκρατορική επιβολή και συνοδική υποταγή, 300 τόσοι Επίσκοποι, Ιέρεια 754.

     Τι κι αν ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός είχε θαυμάσια διακρίνει. Ο Χριστός έγινε και άνθρωπος ορατός, ψηλαφητός, και μπορεί να εικονιστεί. Κι ο ασπασμός στην εικόνα δεν απευθύνεται στο ξύλο ή στο χρώμα, αλλά στο πρόσωπο που εικονίζει ! Ως λατρευτική προσκύνηση, αν είναι του Χριστού, ως τιμή και σεβασμός, αν είναι της Παναγίας και όλων των Αγίων Του. Και τι κι αν νέα Σύνοδος τώρα και Οικουμενική, ήτοι της ορθής δόξας-αντίληψης-Αλήθειας, Νίκαια 787, και επίσκοποι 367.

     Με την αύριο κι αυτή στον πάγο, με αυτοκρατορική επιταγή, και υποτακτική επισκοπική συνδρομή. Ακόμα πενήντα έξι χρόνια ως το 843, που η Επίτροπος του ανήλικου υιού της Μιχαήλ αυτοκράτειρα Θεοδώρα, μετά το θάνατο του συζύγου της τελευταίου Εικονομάχου αυτοκράτορα Θεόφιλου, με Διάταγμα επανέφερε τις Εικόνες στη θέση τους-«αναστήλωση»-και τέλειωσε αυτή την άθλια ιστορία και επανήλθε Αλήθεια και μαζί της η Ειρήνη στην Εκκλησία ! Κι από τότε, πρώτη Κυριακή των Νηστειών, Κυριακή της Ορθοδοξίας, τελούμε εις ανάμνηση και τιμή αυτόν το δίκαιο  Πανηγυρισμό !

******   ***   ******

      Στην Εκκλησία είναι «τα μείζω», τα πιο μεγάλα, τα ασύλληπτα ! Στην Εκκλησία ισχύει διαπαντός. «Ερχου και ίδε», έλα και δες, έλα και βρες μόνος σου. Έλα όμως !  «Ως αγαθός Ισραηλίτης εν ω δόλος ου έστι» ! Ως άλλος γνήσιος Ισραηλίτης χωρίς δόλο μέσα σου». Ήτοι, απροκατάληπτα, sine qua non, τίποτα χωρίς αυτό, απαραίτητο ! Όλα τα παραπέρα είναι έργο του Ιησού Χριστού, Υιού του Θεού, ανεξιχνίαστης Αγάπης αβύσσου !

Αθανάσιος Κοτταδάκης