Ο Άγιος ούτος Ίσαυρος ο των μυστηρίων Διάκονος και οι συν αυτώ, Βασίλειος και Ιννοκέντιος, εκατάγοντο από τας Αθήνας κατά τους χρόνους του βασιλέως Νουμεριανού, εν έτει σπδ’ [284]. Αναχωρήσαντες δε από την πατρίδα των, επήγαν εις την Απολλωνίαν, (ίσως την εν τη Αλβανία περιεχομένην, ήτις κοινώς Πόλλινα ονομάζεται) και εκεί δι’ αποκαλύψεως θείου Αγγέλου, εμβαίνοντες μέσα εις ένα σπήλαιον, ευρήκαν τον Φίληκα και Περεγρίνον και Ερμείαν, τους όντας Χριστιανούς. Τούτους δε εδίδαξεν ο Άγιος Ίσαυρος, να μη αγαπούν τα παρόντα πρόσκαιρα πράγματα. Όθεν τρεφόμενοι παρά του Αγίου πνευματικώς, έτρεφον και αυτοί τούτον σωματικώς, φέροντες αυτώ τα προς ζωάρκειαν· δια τούτο εβεβαίωσαν με το έργον τους λόγους του. Επειδή γαρ αυτοί απεστράφησαν την συνομιλίαν και συναναστροφήν των συγγενών τους, διατί ήτον Έλληνες, τούτου χάριν εδιαβάλθησαν παρ’ εκείνων εις τον έπαρχον της Απολλωνίας, Τριπόντιον ονόματι. Όθεν πιάσας αυτούς ο έπαρχος, και μη δυνηθείς να χωρίση αυτούς από την πίστιν του Χριστού, επρόσταξε και τους απεκεφάλισαν, και ούτως έλαβον οι αοίδιμοι τους στεφάνους της αθλήσεως. Ο δε Άγιος Ίσαυρος ομού με τον Ιννοκέντιον, παρεδόθησαν εις τας χείρας του υιού του επάρχου, ονόματι Απολλωνίου, από τον οποίον ετιμωρήθησαν με φωτίαν και νερόν, και επειδή παραδόξως δεν εβλάβησαν από αυτά, δια τούτο ετράβιξαν πολλούς Έλληνας εις την πίστιν του Χριστού. Από τους οποίους πρώτοι ήσαν ο Ρούφος και ο Ρουφινιανός οι αυτάδελφοι, οίτινες ήτον και Συγκλητικοί της πόλεως Απολλωνίας. Τελευταίον δε απεκεφαλίσθησαν, και απήλθον νικηφόροι εις τα Ουράνια.
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου