Η θεία μου η Κούλα

 Όλοι έχουμε μια θεία που αγαπάμε… κάποιοι έχουμε πολλές, μα μία ήταν για εμένα η θεία Κούλα Θεοδωρακοπούλου-Μανιά, η αγαπημένη μου με ένα τρόπο ξεχωριστό!  Οι θείες μου είναι όλες ξεχωριστές, κι όλες έχουν το ρόλο τους στην οικογένεια, μα αυτή η θεία ήταν το κάτι άλλο. Αυτή που έφυγε στα παιδικά μου χρόνια στο εξωτερικό, και για μένα ήταν πάντα η γλυκούλα, η τρυφερούλα θεία, που δεν μου χάλαγε χατίρι. 

Η μητέρα μου Ευγενία με την αδελφή της και θεία μου Κούλα

 Ήταν η θεία άσπρος σίφουνας!  Μας ξεσήκωνε!  Γελούσε τρανταχτά, μιλούσε βροντερά, έβριζε δυνατά με τα καταπληκτικά της ‘’γαλλικά’’. Όλοι την ήξεραν, την αγαπούσαν, την σέβονταν, την λάτρευαν.

 Όλα σιώπησαν με τον θάνατό της, μα στην μνήμη μου παραμένει αθάνατη και αγαπημένη. Την  χάσαμε στην πανδημία, μαζί με τόσους άλλους που χάθηκαν σαν η ζωή τους να ήταν φύλλο που ταξίδεψε μακριά με ένα απαλό αεράκι… προς τον Ουρανό.

Θεία μου ζεις στην καρδιά μου, σήμερα που γιορτάζεις δεν σε σε φέρνω έντονα στο μιαλό μου, όπως καθημερινά στην προσευχή μου, γνωρίζω πως τώρα ζεις καλύτερα στην αιωνιότητα στον Παράδεισο.

Α.Κ.Κ.