Το κάλεσμα να μπούμε επιτέλους μέσα - C. S. Lewis

 

Το κάλεσμα να μπούμε επιτέλους μέσα

C. S. Lewis

Ίσως να φαίνεται κάπως πρόχειρο να περιγράφουμε τη δόξα ως το γεγονός ότι μας «πρόσεξε» ο Θεός. Όμως αυτό περίπου λέει η Καινή Διαθήκη. Ο απόστολος Παύλος υπόσχεται σε εκείνους που αγαπούν τον Θεό όχι, όπως θα περιμέναμε, ότι θα Τον γνωρίσουν, αλλά ότι Αυτός θα τους γνωρίσει (Α' Κορ. 8,3). Είναι μια παράξενη υπόσχεση. Ο Θεός δεν γνωρίζει τα πάντα ανά πάσα στιγμή; Κι όμως αντηχεί τρομακτικά και σε ένα άλλο χωρίο της Καινής Διαθήκης. Εκεί έχουμε την προειδοποίηση ότι μπορεί οποιοσδήποτε από εμάς όταν σταθεί επιτέλους μπροστά στο πρόσωπο του Θεού να ακούσει τα φρικτά λόγια: «ποτέ δε σε ήξερα· φύγε μακριά μου». Κατά μία έννοια, τόσο σκοτεινή για τον νου όσο και φρικτά επώδυνη για το συναίσθημα, μπορεί να εξοριστούμε από την παρουσία Εκείνου που είναι πανταχού παρών και να διαγραφούμε από τη γνώση Εκείνου που γνωρίζει τα πάντα.

Μπορεί να απομείνουμε εντελώς και απολύτως έξω — αποδιωγμένοι, εξόριστοι, αποξενωμένοι, οριστικά και απερίγραπτα αγνοημένοι. Από την άλλη πλευρά, μπορεί να βρούμε κάλεσμα, καλωσόρισμα, αποδοχή, αναγνώριση. Κάθε μέρα περπατάμε στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα σε αυτές τις δύο απίστευτες δυνατότητες. Προφανώς λοιπόν η νοσταλγία που νιώθουμε σε όλη μας τη ζωή, ο πόθος μας να επανενωθούμε με κάτι μέσα στο σύμπαν από το οποίο τώρα νιώθουμε αποκομμένοι, να περάσουμε κάποια πόρτα που πάντοτε τη βλέπαμε από την έξω μεριά, δεν είναι απλώς μια νευρωτική φαντασίωση, αλλά ο πιο αληθινός δείκτης της πραγματικής μας κατάστασης. Και το κάλεσμα να μπούμε επιτέλους μέσα θα ήταν δόξα και τιμή μεγαλύτερη από όλα τα προσόντα μας και επιπλέον η γιατρειά εκείνου του παλιού πόνου.

— από το «Το βάρος της δόξας» (Το βάρος της δόξας) / C. S. Lewis

Το 1963 ο Λιούις πεθαίνει στις 5:30 μ.μ. στο σπίτι του, το The Kilns, μία εβδομάδα πριν να κλείσει τα εξήντα πέντε. Είναι θαμμένος στην αυλή της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας στο Headington Quarry, στην Οξφόρδη.