Για όσους γκρινιάζουν με το κρύο

Είναι μια φωτογραφία που ανάρτησε ο Νίκος Πορτοκάλογλου. Από την Ουκρανία. 
4 χρόνια βομβαρδισμών από την ομόδοξη Ρωσία. Στρατιωτικές επιθέσεις σε στρατιωτικούς στόχους και συνάμα σε κατοικημένες άοπλες περιοχές με στοχεύσεις στο ηθικό ενός λαού που όλοι μας, λίγο ή πολύ τον ταυτίζαμε με τη Ρωσία, όμως αυτοί επιμένουν για ελευθερία από τη Ρωσία. 
 
Εγώ δεν άντεχα τους 0-4 ⁰C της Δράμας την προηγούμενη εβδομάδα και γκρίνιαζα για το κρύο βάζοντας το καλοριφέρ σταθερά στους 23⁰. 
 
Οι Ουκρανοί της Μαριούπολης (πατρίδας μου εκ γονέων πατρός) δεν έχουν τίποτε πλέον. Οι της Οδησσού και του Κιέβου ζουν στους -10⁰ και όπως βλέπετε όλα είναι κρυσταλλιασμένα από τον πάγο. 
 
Κι εμείς μένουμε άφωνοι για λίγα λεπτά και κατόπιν αλλάζουμε θέμα διότι "βαριόμαστε" να σκεφτόμαστε τη δυστυχία. Κάποιοι μάλιστα τα ρίχνουμε στον δήθεν ναζιστή Ζελένσκι, επειδή έτσι τον κατηγορεί το καθεστώς του Πούτιν, ο Θανάσης Αυγερινός και το Open του Ιβάν Σαββίδη. 
 
Τι είναι τελικά ενσυναίσθηση; Τι είναι ελευθερία; Και πόσο κοντά είμαστε στο να απεμπολούμε το αγαθό της ελευθερίας και της δημοκρατίας, όταν δεν έχουμε μάτια για να δούμε και φωνή για να διαμαρτυρηθούμε για έναν βιασμό; 
 
Τελευταία, τα φερέφωνα της ρωσικής προπαγάνδας τα έβαλαν μέχρι και με τον οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο... 
 
Και η δικαιοσύνη του ισχυρού μέσω του Τραμπ καλά κρατεί.
 
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Νίκο Πορτοκάλογλου για την ανάρτηση κι ένα διαρκές ευχαριστώ στην συμπατριώτισσα Όλγα Σαπολάγιεβα που 4 χρόνια τώρα, σε πείσμα της αδιαφορίας μας και της περιρρέουσας συκοφαντίας, δεν σταματά να μου θυμίζει τη διαφορά ανάμεσα στο ουσιώδες και το επουσιώδες, την διαφορά ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα...
 

Γιάννης Τοπαλίδης