Το ανεξίτηλο "σφίξιμο"

Θεωρώ πως η ανάρτηση της κυρίας Ακρίτα, πέρα από την δυναμική που μπορεί να έχει ως δημόσιο πρόσωπο, κρύβει μέσα της και μια αλήθεια την οποία προσωπικά έχω συναντήσει σε πολλές γυναίκες μέσα από την εξομολόγηση. Αυτό το ανεξίτηλο "σφίξιμο".

Το θέμα την νομικής κατοχύρωσης των αμβλώσεων δεν θα πρέπει να τεθεί ούτε σε δημόσια, ούτε σε κανενός άλλου είδους διαβούλευση.

Όμως αυτό που μπορεί και ίσως πρέπει να γίνει με περισσότερη επιμέλεια, είναι κορίτσια και αγόρια, γυναίκες και άντρες να αποκτήσουμε συλλογικά μια εντελώς διαφορετική θέαση ενός θείου δώρου που αγγίζει την ίδια την έννοια του μυστηρίου  της Δημιουργίας!

π.. Ιουστίνος Κεφαλούρος

Έχω κάνει έκτρωση, όταν ακόμα ήταν παράνομες.

Ήμουν πρωτοετής στο πανεπιστήμιο. Η εγκυμοσύνη μου δεν ήταν προϊόν βιασμού, κάθε άλλο παρά. Δύο νέα ερωτευμένα παιδιά είμαστε, άπειρα και αδημιουργητα.

Αν είχα άλλη μάνα, η μοίρα μου θα ήταν το μαχαίρι ενός σκιτζή γιατρού σε κάποιο βρόμικο δωμάτιο. Το γεγονός ότι βρέθηκα σε οργανωμένο μαιευτήριο - έκανα εισαγωγή με ψεύτικο ιατρικό ιστορικό - στα χέρια εξαιρετικού γυναικολόγου, οφείλεται σε αυτή την σπάνια γυναίκα. Που, αν και ζούσαμε σε σκοτεινές εποχές, δεν με έκρινε δεν με κατέκρινε, αντίθετα άνοιξε την αγκαλιά της για το παιδί της που πονούσε κι αισθανόταν μόνο και τρομαγμένο.

Έχουν περάσει δεκαετίες από την δική μου εμπειρία. Και τώρα την ίδια απόφαση θα έπαιρνα. Όμως και σήμερα, όποτε περνάω έξω από το συγκεκριμένο μαιευτήριο σφίγγεται η καρδιά μου. Ακόμα και σήμερα υπολογίζω την ηλικία του αν είχε γεννηθεί. Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι τι θα είχε κάνει στη ζωή του. Ακόμα και σήμερα δεν το έχω ξεπεράσει.

Κι ούτε πρόκειται.

Έλενα Ακρίτα