SWAROVSKI -- Νίκος Παλουμπιώτης

SWAROVSKI

Νίκος Παλουμπιώτης

Αστέρι τρισδιάστατο στην κορυφή του δέντρου στήνοντας
Με φόντο των άστρων το κοινόβιο που μαρτυρά τα άρρητα
Χιλιάδες λαμπάκια φανταχτερό πανηγύρι
Σιλουέτες σκιές στην κεντρική πλατεία, ανασαίνουν όνειρα
Πυροτεχνήματα τη νύχτα μέρα κάνοντας
Του κενού στις ψυχές ξεγέλασμα
Τη νύχτα που γέννησε το Φως.
Χιλιάδες κρύσταλλοι swarovski
Επίφαση χαράς εμπορικός διάκοσμος τη νύχτα
Τη μέρα νεκρές ιδέες συναισθήματα στο κρύσταλλο του κόσμου
Τη ζωντανή Ουσία να γιορτάσουν προσπαθώντας
Καταχραστές του Χρόνου στο σκοτάδι χορεύοντας.
Μαζί με τον Επιφανή γεννήθηκε και ο καινούργιος Χρόνος
Το ημερολόγιο στο κομοδίνο
Κύματα τρέχουν οι εποχές, χιονοστιβάδες
Με παγωμένη κρούστα καλυμμένες
Καλοντυμένοι στην αγορά
Ψεύτικα κοσμήματα αγοράζοντας
Πωλούνται ψυχές σε καιρούς ταραγμένους
Το πλήθος γιορτάζει ψεύτικα λόγια
«Να βάλωμε αρχή» στο νέο Χρόνο ησυχαστή
Ο νέος Χρόνος αρχίζει όταν ανθίσει η Άνοιξη μέσα μας
Και η γιορτή γίνεται ζωή στην απλωσιά της
Καταργείται μέγεθος και απόσταση
Κι ενωμένη προεκτείνεται στο άπειρο.
 
Της χαραυγής οι πρώτοι ήχοι
Κι εγώ ξυπνάω απ’ την ομίχλη σαν πουλί από νύχτα ολόφωτη
Χρυσές ανταύγειες από Βασιλικό Μπλε
«Μάγους καλέσας ους και κατέπληττεν ου σκήπτρα και θρόνοι αλλ’ εσχάτη πτωχεία»
Την ευσέβεια τίμησε, την ασέβεια Του κατέγνωσαν
Καρδιά κομμάτια και ψυχή σε πτήση
Σε τούτη τη γιορτή να ‘ταν τα φώτα σβηστά και οι άνθρωποι αναμμένοι
Απ’ το σκοτάδι στη ζωή με σέρνει η απειροσύνη
Τραβήξτε τις χρυσές αντάυγειες
Όλες τις αποχρώσεις κάτω χαμηλά
Παράξενες αχτίδες του Άλλου Μεγάλου συναινούντος
Που δεν σ’ αφήνει να πεθάνεις
Η νύχτα που γεννιέται το Παράδειγμα
Η νύχτα που αναπνέεις τη φωτιά
Το μέλλον να φωταγωγεί να ίσιωνε η ζωή μας
Τα περασμένα χρόνια πόνοι και αγωνίες Άγιοι Πάντες
Της αγάπης και του πάθους να ‘ναι τα λάθη
Και ζωή και δάκρυα και αγάπη Θεϊκή.
 
Το Φως μπαίνει στο Χρόνο κι ο Χρόνος χάνει τη μιλιά του
Το Φως μπαίνει στο Χρόνο
Και ο Χρόνος κόβεται στα δυο στο πριν και το μετά
Η φρίκη της μνήμης του παλιού καιρού
Σιωπηλά σέρνονται στη γη
Και ο Χρόνος μηδενιστής στα λασπόνερα σκύλος κουλουριασμένος
Η Αλήθεια πιο κοντά απ’ ό,τι μακριά
Η στερεότητα ολοφάνερη της Άνοιξης
«Ήκεις πλανήτιν προς νομήν επιστρέφων
Την ανθοποιόν εξ ερημαίων λόφων
Η των εθνών έγερσις ανθρώπον φύσιν»
Το Φως μπαίνει στο χρόνο μπουμπούκι ανθού
Στους έρημους λόγους της ζωής
Και του Θανάτου ο σάλος δεν υπάρχει.