Μία απορία που μου γεννήθηκε μετά την αγιοκατάταξη
του Οσίου πατρός ημών Δημητρίου (Γκαγκαστάθη) εφημερίου του χωριού Πλάτανος
Τρικάλων και ο οποίος κατέχει μία εξέχουσα θέση μεταξύ των αγιασμένων μορφών
του 20ου αιώνα.
Πρόκειται για μια οσιακή μορφή, καίτοι έζησε ως έγγαμος στον κόσμο.
Υπήρξε προικισμένος με πολλά χαρίσματα, με πολλή επιμέλεια, καθαρότητα συνειδήσεως, πίστη, βαθειά ταπείνωση και με πληρότητα αγάπης στο Θεό και τον πλησίον. Εκοιμήθη το 1975, στις 29 Ιανουαρίου εν ειρήνη.
Και αναρωτιέμαι:
Εαν ο παπα-Δημήτρης είχε σταυρωθεί από το Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ.,όπως ο παπα-Γιωργης Σκρέκας,
Εαν για δέκα ημέρες του αποσπούσαν τις τρίχες της γενειάδας του, έσκιζαν με μαχαίρι τις σάρκες του και έριχναν αλάτι στις πληγές του, ώσπου στο τέλος λίγο πριν ξεψυχήσει από τις κακοποιήσεις, του συνέτριβαν το κεφάλι, όπως στην περίπτωση του π.Αντώνη Αντωνίου, άραγε θα είχε αγιοκαταταχθεί ο παπα-Δημήτρης;;;
Και ρωτάω επειδή την περίοδο του εμφυλίου πολέμου
πέρασε πολλές δοκιμασίες και βρέθηκε κοντά στον θάνατο. Ο παπα-Δημήτρης επειδή
ομολογούσε τήν πίστη του καί μιλούσε γιά τήν ἀξία τής οἰκογένειας καί της
πατρίδας τόν έβαλαν στό στόχαστρο, τόν απείλησαν, τόν ἀποκήρυξαν καί πολλές
φορές αποπειράθηκαν νά τόν σκοτώσουν κι ὅλο σωζόταν.
Γράφει ο ίδιος: «Ὅταν στίς 20 ᾽Οκτωβρίου 1945, Κυριακή πρωί, κτύπησα τήν καμπάνα, μᾶς περιεκύκλωσεν ἀντάρτικος στρατός. Στό χωριό μας ἦταν ὁμάδα ἐθνική καί γι᾽ αὐτό ἤθελαν νά μᾶς ἐξοντώσουν. Ἄρχισαν νά ρίχνουν πυρά τους γιά φοβερισμό. Ἐγώ μόλις εἶχα μπεῖ στήν Ἐκκλησία, ἔκαμα τόν σταυρό μου, παρεκάλεσα τόν ἅγιο Νικόλαο καί φεύγω. Ἐκεῖνοι ἀπό τό φυλάκιο ρίξανε ἄφθονες σφαῖρες μέ τό πυροβόλο, καμία τους δέν μέ ἐκτύπησε. Ἀκολούθησα ἕνα ρέμα, τά ἀμπέλια καί ἔχασαν τά ἴχνη μου. Ἐπήγαινα πρός τό χωριό Βασιλική πού εἶχε ἐθνικό στρατό καί ὁμάδα, γιά νά φυλαχθῶ. Κοντά στά σύνορα τῶν δύο χωριῶν, Ριζώματος – Βασιλικῆς μέ ἔφτασαν. Εἶχαν διατάξει 10 ἱππεῖς καί μέ τόν ἀρχηγό νά μέ πιάσουν. Μέ κυνηγοῦσαν, ἔβριζαν καί ἔρριχναν μέ τά Στέν, χωρίς νά μποροῦν νά μέ φονεύσουν. Οἱ σφαῖρες τρύπαγαν τά ράσα. Μέ πλησίασαν καί μέ περιεκύκλωσαν στά 50 μέτρα γύρω – γύρω, φωνάζοντας: κερατά, τράγο, ποῦ θά πᾶς; (μέ ἔβριζαν ἐλεεινά).
Ἐγώ εὑρισκόμενος ἐν μέσῳ κινδύνου, ἐσήκωσα τά χέρια πρός τόν οὐρανό καί ἐφώναξα ἀπό τό βάθος τῆς ψυχῆς: Μιχαήλ Ἀρχιστράτηγε, σῶσε με, κινδυνεύω. Ὤ τοῦ θαύματος! Σάν ἀστραπή παρουσιάσθη ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ εἰς τόν ἀρχηγό. Εἶδα ἕνα νέο μέ σπαθί, πού ἔκοψε τά σχοινιά ἀπό τήν σέλα τοῦ ἀλόγου, τόν ἔρριξε κάτω καί τόν ἔσπασε τήν σπονδυλική στήλη. Οἱ ὑπόλοιποι ἔμειναν ἀκίνητοι, ὡσάν νά τούς εἶχε κτυπήσει ἠλεκτρισμός. Ἀκούω μιά φωνή, ἦταν τοῦ ἀρχηγοῦ τους, νά λέγει: Ἔχεις ὅριο ζωῆς καί ὑψηλούς προστάτας. Εὐχαριστῶ, τούς ἀπήντησα. Τούς συγχώρησα καί τούς εὐχήθηκα ὁ Θεός νά τούς φωτίσει, νά μετανοήσουν καί νά γίνουν καλοί ἄνθρωποι. Νά λέτε τήν ἀλήθεια, τούς εἶπα, γιά νά ἔχετε τόν Θεό βοήθεια καί ἔφυγα σιγά-σιγά γιά τόν προορισμό μου».
Η αλήθεια είναι ότι ο παπα-Δημήτρης, παρά την αγία
βιοτή του δεν θα είχε αγιοκαταταχθεί. Η εκκλησία μας δεν τολμάει να
αγιοκατατάξει κάποιος από αυτούς τους σύγχρονους Νεομάρτυρες και μαρτύρησαν
φριχτά για την πίστη και την πατρίδα την περίοδο 1943-1949
Και αυτό επειδή η αγία αριστερά, η ''αδικημένη'' και η έχουσα τό ''ηθικό πλεονέκτημα'', έχει διαστρεβλώσει τά πάντα,
υπό τήν ανοχή καί πολλές τήν ενθάρρυνση αυτών που υποτίθεται ότι εκφράζουν τή δεξιά (αιωνία της η μνήμη) καί κόπτονται ως πατριώτες
Πρόκειται για μια οσιακή μορφή, καίτοι έζησε ως έγγαμος στον κόσμο.
Υπήρξε προικισμένος με πολλά χαρίσματα, με πολλή επιμέλεια, καθαρότητα συνειδήσεως, πίστη, βαθειά ταπείνωση και με πληρότητα αγάπης στο Θεό και τον πλησίον. Εκοιμήθη το 1975, στις 29 Ιανουαρίου εν ειρήνη.
Εαν ο παπα-Δημήτρης είχε σταυρωθεί από το Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ.,όπως ο παπα-Γιωργης Σκρέκας,
Εαν για δέκα ημέρες του αποσπούσαν τις τρίχες της γενειάδας του, έσκιζαν με μαχαίρι τις σάρκες του και έριχναν αλάτι στις πληγές του, ώσπου στο τέλος λίγο πριν ξεψυχήσει από τις κακοποιήσεις, του συνέτριβαν το κεφάλι, όπως στην περίπτωση του π.Αντώνη Αντωνίου, άραγε θα είχε αγιοκαταταχθεί ο παπα-Δημήτρης;;;
Γράφει ο ίδιος: «Ὅταν στίς 20 ᾽Οκτωβρίου 1945, Κυριακή πρωί, κτύπησα τήν καμπάνα, μᾶς περιεκύκλωσεν ἀντάρτικος στρατός. Στό χωριό μας ἦταν ὁμάδα ἐθνική καί γι᾽ αὐτό ἤθελαν νά μᾶς ἐξοντώσουν. Ἄρχισαν νά ρίχνουν πυρά τους γιά φοβερισμό. Ἐγώ μόλις εἶχα μπεῖ στήν Ἐκκλησία, ἔκαμα τόν σταυρό μου, παρεκάλεσα τόν ἅγιο Νικόλαο καί φεύγω. Ἐκεῖνοι ἀπό τό φυλάκιο ρίξανε ἄφθονες σφαῖρες μέ τό πυροβόλο, καμία τους δέν μέ ἐκτύπησε. Ἀκολούθησα ἕνα ρέμα, τά ἀμπέλια καί ἔχασαν τά ἴχνη μου. Ἐπήγαινα πρός τό χωριό Βασιλική πού εἶχε ἐθνικό στρατό καί ὁμάδα, γιά νά φυλαχθῶ. Κοντά στά σύνορα τῶν δύο χωριῶν, Ριζώματος – Βασιλικῆς μέ ἔφτασαν. Εἶχαν διατάξει 10 ἱππεῖς καί μέ τόν ἀρχηγό νά μέ πιάσουν. Μέ κυνηγοῦσαν, ἔβριζαν καί ἔρριχναν μέ τά Στέν, χωρίς νά μποροῦν νά μέ φονεύσουν. Οἱ σφαῖρες τρύπαγαν τά ράσα. Μέ πλησίασαν καί μέ περιεκύκλωσαν στά 50 μέτρα γύρω – γύρω, φωνάζοντας: κερατά, τράγο, ποῦ θά πᾶς; (μέ ἔβριζαν ἐλεεινά).
Ἐγώ εὑρισκόμενος ἐν μέσῳ κινδύνου, ἐσήκωσα τά χέρια πρός τόν οὐρανό καί ἐφώναξα ἀπό τό βάθος τῆς ψυχῆς: Μιχαήλ Ἀρχιστράτηγε, σῶσε με, κινδυνεύω. Ὤ τοῦ θαύματος! Σάν ἀστραπή παρουσιάσθη ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ εἰς τόν ἀρχηγό. Εἶδα ἕνα νέο μέ σπαθί, πού ἔκοψε τά σχοινιά ἀπό τήν σέλα τοῦ ἀλόγου, τόν ἔρριξε κάτω καί τόν ἔσπασε τήν σπονδυλική στήλη. Οἱ ὑπόλοιποι ἔμειναν ἀκίνητοι, ὡσάν νά τούς εἶχε κτυπήσει ἠλεκτρισμός. Ἀκούω μιά φωνή, ἦταν τοῦ ἀρχηγοῦ τους, νά λέγει: Ἔχεις ὅριο ζωῆς καί ὑψηλούς προστάτας. Εὐχαριστῶ, τούς ἀπήντησα. Τούς συγχώρησα καί τούς εὐχήθηκα ὁ Θεός νά τούς φωτίσει, νά μετανοήσουν καί νά γίνουν καλοί ἄνθρωποι. Νά λέτε τήν ἀλήθεια, τούς εἶπα, γιά νά ἔχετε τόν Θεό βοήθεια καί ἔφυγα σιγά-σιγά γιά τόν προορισμό μου».
Και αυτό επειδή η αγία αριστερά, η ''αδικημένη'' και η έχουσα τό ''ηθικό πλεονέκτημα'', έχει διαστρεβλώσει τά πάντα,
υπό τήν ανοχή καί πολλές τήν ενθάρρυνση αυτών που υποτίθεται ότι εκφράζουν τή δεξιά (αιωνία της η μνήμη) καί κόπτονται ως πατριώτες
π. Γεώργιος
Κονισπολιάτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου