Ούτος ο Όσιος Βενέδικτος (το οποίον όνομα είναι λατινικόν, και ερμηνεύεται ελληνιστί, ευλογημένος) ήτον από την Νουρσίαν πόλιν, η οποία ευρίσκεται εις την Ιταλίαν, υιός γονέων ευσεβών και πλουσίων. Αφήσας δε την πατρίδα του και τους γονείς του, όταν ήτον εις πολλά μικράν ηλικίαν, επήγεν εις ένα έρημον τόπον μαζί με τον ανατροφόν τον. Εκεί λοιπόν φιλιώσας τον εαυτόν του με τον Θεόν δια μέσου της αρετής και ασκήσεως, επλουτίσθη παρ’ αυτού με δύναμιν θαυμάτων και ιαμάτων. Και τα μεν άλλα θαυμάσια, οπού εποίησε, κατά πλάτος διηγείται ο Βίος και η ιστορία αυτού. Νεκρούς γαρ ανάστηνε, και τα μέλλοντα επρόλεγε, και εδιαλέγετο δια τα μακράν όντα πράγματα, ωσάν να ήτον παρόντα.
Εκείνο δε μόνον πρέπει να ειπούμεν εδώ ως αναγκαίον, ότι όταν ο Όσιος ούτος έμελλε να υπάγη προς Κύριον, επρόλαβε και εμήνυσε, τόσον εις τους μαθητάς οπού ευρίσκοντο εκεί κοντά του, όσον και εις τους μακράν καθημένους, ότι έχει να τελευτήση, και ότι έχει να γένη ένα σημείον, δια μέσου του οποίου θέλουν γνωρίσουν όλοι, ότι χωρίζεται από το σώμα.Προτίτερα λοιπόν από εξ ημέρας της οσίας αυτού
κοιμήσεως, επρόσταξε να ανοιχθή ο τάφος του και να ήναι έτοιμος, και ευθύς
εκρατήθη από μίαν λαύραν θέρμην, από την οποίαν κατεξηράνθη το σώμα του εις
ημέρας εξ. Κατά δε την έκτην ημέραν, επρόσταξε τους μαθητάς του να σηκώσουν
αυτόν, και να τον υπάγουν εις την μικράν Εκκλησίαν οπού είχον. Πηγαίνωντας δε
εκεί, εκοινώνησε τα άχραντα Μυστήρια, στεκόμενος ανάμεσα εις τους μαθητάς του.
Υπό τούτων λοιπόν βασταζόμενος και στηριζόμενος, εσήκωσε τας χείρας του εις τον
Ουρανόν, και έτζι άνω βλέπων και προσευχόμενος, παρέδωκε την αγίαν ψυχήν του
εις χείρας Θεού. Κατ’ εκείνην δε την ώραν εφάνη μία τοιαύτη όρασις εις δύω
αδελφούς, εις τον ένα μεν, ησυχάζοντα εν τω κελλίω του, εις τον άλλον δε,
κατοικούντα μακρόθεν. Ήτοι είδον αυτοί οι δύω, και ιδού εφαίνετο μία στράτα
θαυμαστή από το κελλίον του Οσίου Βενεδίκτου, έως του ουρανού κατά ανατολάς,
στρωμένη όλη από λαμπρά και τίμια και μεταξωτά ιμάτια. Εις την στράταν δε
εκείνην εστέκοντο άνδρες τινές θαυμαστοί εις το είδος και εξαίσιοι, κρατώντες
λαμπάδας εις τας χείρας των, οίτινες βαστάζοντες τον Όσιον, κατά τάξιν
ανέβαινον εις τον Ουρανόν. Ένας δε άλλος ασπροφόρος και φωτοφόρος, παρεστώς
κοντά εις τον Όσιον, ηρώτα τους βλέποντας την οπτασίαν ταύτην Οσίους, αν
γνωρίζουν τίνος είναι η θαυμαστή εκείνη στράτα, την οποίαν βλέπουσι και
θαυμάζουσιν. Οι δε Όσιοι είπον, ότι δεν ηξεύρουν. Τότε ο φανείς εκείνος είπεν
εις αυτούς, αύτη είναι η στράτα, δια μέσου της οποίας ο αγαπητός του Θεού
Βενέδικτος, αναβαίνει εις τον Ουρανόν. Ελθόντες λοιπόν εις τον εαυτόν τους οι
Όσιοι, εκατάλαβαν, ότι απήλθεν ο Άγιος, καθώς είδον αυτόν τελειούμενον.
Εφανέρονε δε η οπτασία αύτη, την λαμπρότητα και δορυφορίαν, οπού ηξιώθη ο
Άγιος, όταν έμελλε να εκδημήση προς Κύριον.
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου