Ούτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Νουμεριανού εν έτει σπδ’ [284]. Και ο μεν Χρύσανθος ήτον υιός ενός συγκλητικού άρχοντος της Αλεξανδρείας, ονόματι Πολέμωνος, η δε Δαρεία εκατάγετο από τας Αθήνας. Επειδή ο Χρύσανθος εκατηχήθη την εις Χριστόν πίστιν από ένα Επίσκοπον, όστις ήτον κεκρυμμένος μέσα εις ένα σπήλαιον, και εβαπτίσθη από αυτόν, δια τούτο εκήρυττε τον Χριστόν. Τούτο δε μαθών ο πατήρ του Αγίου, έκλεισεν αυτόν μέσα εις φυλακήν, και τον ετιμώρει με πολυήμερον πείναν. Επειδή δε ο Άγιος έμεινεν ασάλευτος εις την του Χριστού πίστιν, τούτου χάριν ο πατήρ του έστειλε και επήρεν από τας Αθήνας μίαν κόρην ωραίαν, Δαρείαν ονόματι, ήτις ήτον φιλόσοφος, και αναγκάζει τον υιόν του Χρύσανθον να λάβη αυτήν γυναίκα, με σκοπόν, ίνα δια τον προς αυτήν έρωτα, μεταβληθή από την πίστιν των Χριστιανών.
Ο δε Άγιος βλέπων αυτήν, την εμεταχειρίσθη ως αδελφήν και όχι ως γυναίκα. Εσυμφώνησαν γαρ και οι δύω να μένουν παρθένοι έως θανάτου. Όθεν αντί να πείση η Δαρεία τον Χρύσανθον, έπεισεν ο Χρύσανθος την Δαρείαν με τας διδασκαλίας του. Όθεν και αρνηθείσα αυτή την πατρικήν ασέβειαν, επίστευσεν εις τον Χριστόν και εδέχθη το Άγιον Βάπτισμα.Και λοιπόν εδίδασκον και οι δύω τον λαόν, δια να
έχουν σωφροσύνην και καθαρότητα. Οι δε Έλληνες μανθάνοντες, ότι οι Άγιοι
πείθουσι τας γυναίκας να αφίνουσι τους άνδρας των, και να νυμφεύωνται με τον
Χριστόν, εθυμώθησαν και εδιάβαλαν τους Αγίους εις τον έπαρχον Κελλερίνον. Ο δε
έπαρχος παρέδωκεν αυτούς εις τον τριβούνον Κλαύδιον. Ο δε Κλαύδιος εκβαλών τους
Αγίους έξω της πόλεως, ετιμώρησεν αυτούς με διάφορα βάσανα. Βλέπωντας δε, πως
οι Άγιοι έμειναν αβλαβείς από τα βάσανα, επίστευσεν εις τον Χριστόν αυτός και η
γυνή και τα τέκνα του. Όθεν τούτους βασανίσας ο Κελλερίνος ως πιστεύσαντας,
εθανάτωσεν αυτούς, καθώς ρηθήσεται κατωτέρω. Τον δε Άγιον Χρύσανθον και
Δαρείαν, επρόσταξε και τους έρριψαν μέσα εις ένα λάκκον βορβορώδη, μέσα εις τον
οποίον χωσθέντες και καταπατηθέντες, έλαβον οι μακάριοι τους στεφάνους του
μαρτυρίου.
Άγιος Νικόδημος
Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου