ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ
καὶ νὰ πᾶς, ἂν δὲν συνάντησες τὸν ἀναστημένο Χριστὸ μέσα στὸ Φῶς Του στὸ ἁγιοπότηρο τῆς ἐνορίας σου, τίποτα δὲν θὰ καταλαβαίνεις. Ἁπλῶς μὲ τὴν κίνηση σου ἀπὸ τόπους σὲ τόπους πᾶς νὰ διασκεδάσεις τὴν ἀκηδία ποὺ σὲ δέρνει. Καὶ στὰ Ἱεροσόλυμα νὰ πᾶς καὶ νὰ δεῖς, πάλι τίποτα δὲν κατάλαβες. Καὶ στὴν ἐνορία σου τὸ ἴδιο. Γιατὶ τὸν ἑαυτό σου παντοῦ τὸν κουβαλᾶς: μόνιμη γκρίνια, νάζια καὶ καμώματα ψευτοταπεινοφάνειας. Μόνο θεάματα ἀποζητᾶς νὰ σὲ "γεμίσουν" τάχατες. Γιὰ τοῦτο κι ἂν σοῦ λείψουν (αὐτὰ ποὺ τόσα χρόνια ἔβλεπες, ἀλλὰ μόνον ἔβλεπες) ἦρθε τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Καὶ βέβαια φταῖνε οἱ ἄλλοι ποὺ δὲν καταλαβαίνουν αὐτὰ ποὺ τάχατες ἐσὺ (δὲν) ζεῖς.
Ἂν ἡ θεολογία σου δὲν συναντήσει τὸν πεζόδρομο τῆς καθημερινότητας, τοὺς διπλανούς σου ὅποιοι κι ἂν εἶναι, βγάλτην ἀπὸ τὴ μέση, λοιπόν. Μιὰ ἰδέα / ἀηδία εἶναι. Δός της κλώτσο νὰ γυρίσει, παραμυθία ν' ἀρχινίσει..π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου