ΠΕΡΙ ΥΠΕΡΜΑΧΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ

 Πρόκειται, βέβαια, για μυθιστορία. ΟΜΩΣ αν σκεφτούμε ότι έκτοτε η Παναγία χαρακτηρίστηκε ως Υπέρμαχος Στρατηγός, ΜΑΛΛΟΝ τα γραφέντα δεν πρέπει να αφίστανται πολύ από την πραγματικότητα...

Κώστα Κυριαζή, Ηράκλειος, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 3^η έκδοση, 1998, σσ 256-7

[Πολιορκία της Κων/πολης από τους Αβάρους το 626 μΧ]

Κατέβηκαν στο προτείχιο στρατιώτες, μάζεψαν λαβωμένους Αβάρους. Ο Βώνος ήθελε έναν οφφικιάλιό τους να τον ανακρίνει. Βρέθηκαν κάμποσοι. Τους σήκωσαν και κρατώντας τους από τα μπράτσα τους οδήγησαν μπροστά του.

Φοβόντουσαν για τη ζωή τους. Πυρετικά τα μάτια τους κοιτούσαν πέρα-δώθε. Πρόσμεναν μαρτύρια. Βρήκαν περιποίηση. Μίλησαν, είπαν για την προσπάθεια που θα συνεχιζόταν και αύριο και μεθαύριο. Δεν φαινόταν ψυχωμένοι. Σαν κάτι να τους φόβιζε, σαν κάτι να τους είχε κάνει να χάσουν την αντρειοσύνη τους. Κάποιος εξομολογήθηκε. Είπε:

-         Σκαρφάλωνα απάνω στα τειχιά, είχα πατήσει στο πλάτωμα απάνω, έκοβε το σπαθί μου. Υποχωρούσαν οι Ρωμαίοι, όταν ξαφνικά μπροστά μου ορθώθηκε πανώρια άοπλη γυναίκα. Το χέρι μου σα νάχασε τη δύναμη του μόλις την αντίκρισα. Φως αλλιώτικο, δυνατό, χυνόταν γύρω της. Σκοτείνιασαν τα μάτια μου. Ήταν σα να θωρούσα κατάματα τον ήλιο. Σήκωσε το χέρι της, σκιάχτηκα. Πήδησα από κει ψηλά, από τα τειχιά, για να γλιτώσω.

Τα επανέλαβαν και άλλοι τα λόγια του: φως δυνατό σαν τον ήλιο του μεσημεριού και μια γυναίκα άοπλη. Πανικός τους έπιανε μόλις την αντίκριζαν.

Ρίγησε ο Βώνος, σταυροκοπήθηκαν όσοι Ρωμαίοι άκουσαν τους Αβάρους.

-         Η Παναγιά, μουρμούρισαν δυο-τρεις.

-         Η Χάρη Της, η αχειροποίητη εικόνα Της!

-         Φωτιές έβγαζε η εικόνα που κρατούσε στα χέρια του ο γέροντας [Πατριάρχης Σέργιος], μας τύφλωνε, είπε ένας άλλος βάρβαρος.

για την αντιγραφή: Γρηγόρης Καραγιαννίδης