ΠΟΛΥΠΤΥΧΟ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟ ΟΨΙΜΟ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

ΠΟΛΥΠΤΥΧΟ  ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟ  ΟΨΙΜΟ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

Α.    Μπακαλιάρος συν σκορδαλιά του Ευαγγελισμού, Κυριακή των Βαϊων, ψάρια και κολιό. Αυτό είναι το όλο … «παραδοσιακό» βέβαια νιάσιμο Μ. Σαρακοστής από τη μια ως την άλλη άκρη της «ορθόδοξης» Ελληνικής γης ! Μ. Σαρακοστής που αρχίζει, εγκαινιάζεται δηλαδή μόνον και απλώς στου Φιλοπάππου ή αλλού την «Καθαρή Δευτέρα» με, ταραμοσαλάτα, φασολάδα ζεστή, καλαμαράκια τηγανητά, άφθονη ρετσίνα απ’ το βαρέλι, πέταγμα αετού, τραγούδια και χορό ! Κι αφήνω τις ξέφρενες μεταμφιέσεις στη μια και την άλλη πόλη ή χωριά, και ταύτα επίσης … «παραδοσιακά» !

     Όσο για το … Ελληνικό Πάσχα την άλλη Κυριακή, ένα «Χριστός ανέστη» στα πεταχτά, αν δεν έχει αλλάξει με το κοινό «χρόνια πολλά», το φιλί της αγάπης, και από κει το σουβλιστό αρνί φαγοπότι όσο πολύ. Και μη διαβάσετε Μέγα Βασίλειο ή Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, θα πάθετε και από τα και στους δύο αναγραφόμενα άθλια όσο και θλιβερά μεθυστικά παρεπόμενα, όχι πολύ διαφορετικά από τα άλλου τύπου συμβαίνοντα σήμερα μετά πασχαλινά.

     Κατά τα άλλα συμπλέω με την αγωνία της θεολογικής και ιερατικής ψυχής σας, λίαν αγαπητέ π. Βασίλειε Θερμέ για το πού πάει αυτό, ιδιαίτερα για το ποιος οφείλει και μπορεί(;) να το ανεβάσει το πράγμα κάπου εκεί που θα ήθελε ή θα θεωρούσε ανεκτό Ιησούς Χριστός ο Θεός ημών ! Ωστόσο «άθεους» δεν παράγει η Εκκλησία του «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν», αλλά πλείστοι από μας τους δια βίου κακούς ποιητές της Αλήθειας της, που δεν είναι μια ιδέα, αλλά ένα πρόσωπο, ο Ιησούς Χριστός, ναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός.

    Η Εκκλησία ή στην Εκκλησία είναι. «Εις Άγιος, εις Κύριος Ιησούς Χριστός», Αυτός μόνο Αυτός ! Εμείς οι άλλοι αμαρτωλοί και απολωλότες, στραμμένοι άνωθεν και προσφεύγοντες στο μέγα έλεος  Αυτού. Που αιώνια, σαρκώνεται, σταυρώνεται, ανασταίνεται, προσφέρεται σε άκρα-άκρα ταπείνωση, στο ψωμί και το κρασί, Σώμα και αίμα Του, αν βέβαια το θελήσουμε, και. «Όσοι πιστοί» !

      Όσο για το τι ως επίκαιρο μήνυμα εποχής πρέπει να λεχθεί, από ποιους και πώς και τι για ν’ ανεβούμε έστω «λίγο ακόμα ψηλότερα», μην το ψάχνετε, είναι ατελέσφορο, η παραμικρή κίνηση, ιδιαίτερα σήμερα πλησμονής πούρας Ορθοδοξίας και υπέρ επιστημονισμού, θα προκαλέσει πολλαχόθεν αντί κίνηση, και για πολλούς και άλλους λόγους το πράγμα θα γίνει χειρότερο. Παρά ταύτα, «Κύριε πρόσθες ημίν πίστιν». Και. «Τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ» ! Και τέλος «Κύριε, προς τίνα απελευσόμεθα, συ γαρ έχεις ρήματα ζωής αιωνίου» ! Και όπως πάντα είμαστε πάλι απ’ την αρχή !

Β.   Γράφω μόνο με τον αέρα του είκοσι χρόνια και, πιο μεγάλου, αλλά και έτσι πώς να απευθυνθώ στον λίαν αγαπητό Άγιο Χονγκ Κονγκ Νεκτάριο και να πω πως τα του Αγίου Αλεξίου ανθρώπου του Θεού «προκαλούν αμηχανία» είναι από ελάχιστο έως μηδέν χριστιανικά, όσο και σε όσο κι αν έγιναν και έγιναν σε άλλη εποχή. Και εν πάση περιπτώσει είναι καλύτερο να μην γράφονται-ανακοινώνονται νυν. Και μόνο η σκηνή, βράδυ που γύρισαν από την Εκκλησία, με συντελεσμένο το Μυστήριο του Γάμου «που Μέγα εστί, εγώ δε λέγω εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν»-Παύλος-κι, έβγαλε λέει το δαχτυλίδι ο σύζυγος πια Αλέξιος, και το έδωσε στην εκείνη την ώρα σύζυγο αυτού στο όνομα του Χριστού ! Και της είπε, αφήνοντας την, «Κύριος μόνο οίδε», σε τίνος αέρα κενό. «Πάρτο, στο δίνω, τελειώσαμε, αυτό ήταν, ως εδώ. Εγώ τώρα πάω σε άλλους κόσμους, θείους και υψηλούς» ! Από πιο αλήθεια του Χριστού δρόμο μπορεί την ώρα που έγινε  να δικαιωθεί;

     Πολύ περισσότερο, αν ληφθεί υπόψη το γραφόμενο άλλοθεν ότι, υπάκουσε-πειθάρχησε-υπέκυψε στη φυσική επιθυμία-πίεση των ευσεβών γονιών του να τον δουν παντρεμένο, και με παιδιά-εγγόνια τους να κάνει και έκανε αυτό το γάμο που αυτός πιθανώς και μάλλον δεν ήθελε. Το «ου πάντες χωρούσι τον λόγον τούτον, αλλ΄ οις δέδοται» είναι και θείο δώρο και θεία τιμή και θέλει άλλη, όχι τέτοια διαχείριση !

     Και το εκθέτει με δικό του τρόπο ο Σεβασμιώτατος, και εν πολλοίς φαντάζομαι είμαστε στην ίδια ευθεία ως μάλιστα καταγράφεται αυτή από Π. Ευδοκίμωφ-«Η   Ορθοδοξία», σ. 395-θαυμάσια ως θαρρώ με τα εξής. «Δεν ωφελεί να ερωτούμε αν ένας συγκεκριμένος άνθρωπος είναι στην μοναστική κατάσταση ανώτερος απ’ ό,τι θα ήταν στην κατάσταση του γάμου και αντίστροφα. Εκείνο που οφείλουμε να ερωτούμε είναι, αν αυτός είναι κατώτερος ή όχι στο δικό του μέτρο αγιότητας. Το μεγαλείο-και τούτο είναι το συγκεκριμένο νόημα της ταπεινώσεως-είναι να βρίσκεται κανείς στο δικό του μέτρο, που του έθεσε ο Θεός. Οι δυο πλαγιές του Θαβώρ, η πλαγιά της μοναστικής αγιότητας, και η πλαγιά της συζυγικής αγιότητας, οδηγούν στην κορυφή όπου ενώνονται. Και η μία και η άλλη μας εισάγουν «εις την κατάπασιν του Θεού» «εις την χαράν του Κυρίου» !

Γ.  Και τώρα ένα δυο άλλα και αλλιώς για ανάπαψη ψυχής, που βρήκα και διάβασα σε ανάρτηση, και αξίζει να ξαναδιαβαστούν   1.   «Είδα ένα όνειρο. Ένας άνθρωπος παρουσιάστηκε στο δικαστήριο του Κυρίου.«Κοίταξε, Θεέ μου», τού είπε, «τήρησα τον νόμο Σου, δεν έκανα τίποτε το αισχρό, κακό ή αντίθρησκο. Κύριε, τα χέρια μου είναι καθαρά». «Ασφαλώς, ασφαλώς», του απάντησε ο καλός Θεός, «αλλά είναι άδεια». Raoul Follereau, ο ιεραπόστολος των λεπρών. Το έχω χρησιμοποιήσει κι εγώ, αλλά ενδιαφέρει όλους μας και πολύ μάλιστα θαρρώ. 2. Τι κάνετε εδώ στο μοναστήρι; Ρώτησαν κάποτε έναν μοναχό. Και αυτός αποκρίθηκε: «Πέφτουμε και σηκωνόμαστε, ! Και πάλι πέφτουμε και πάλι σηκωνόμαστε ! Και ξαναπέφτουμε και ξανασηκωνόμαστε». Δεν έχω διαβάσει ωραιότερη έκφραση και καταγραφή πνευματικού αγώνα και αυταπόδεικτης ταπείνωσης ! 3. Τέλος, και ένα λίαν ενδιαφέρον και με νόημα και νεύμα ιδιαίτερα στα του σήμερα.  «Προτιμώ να αγωνίζομαι να ζω εν Θεώ, και όχι να διαβάζω και να ασχολούμαι με δογματικά κείμενα» ! Όσιος Βαρσανούφιος ο Μέγας Γέρων.

Αθανάσιος Κοτταδάκης